Λάρνακα, Ιούνιος 2025

Το νερό της τελευταίας μας βουτιάς

μετατρέπει σε αλυκή

εκείνη τη μικρή λακκούβα του λαιμού σου

φιλόξενη σε χαμηλές πτήσεις

και σκέψεις αποδημητικές,

σε ερωδιούς, εραστές

και δισταγμούς ραμφίζοντες

Ως το πρωί

θα με έχεις αρνηθεί κιόλας

τόσες φορές

όσες κι οι αποτυχίες μου

να πείσω τους περαστικούς

πως κάποτε υπήρξες αμπέλι

Με κοίταξες

και σήκωσες το ένα πόδι στον αέρα

κουτσαίνοντας ως τη γωνία

σαν κάποιο είδος σπάνιου

ενδημικού φλαμίνγκο