Νανούρισμα

Κοιμήσου, παιδί μου, σώπασε πια, όχι άλλο:

Τώρα σαν αγέρι σιωπηλό, σα δέντρο μεγάλο

σαρώνει η νύχτα πάνω απ’ την πολιτεία,

σα φύλλα, κάθε μας πείνα, κάθε λατρεία.

Κοιμήσου, ξεκουράσου όσο σου’ναι δυνατό

σύντομα θα ‘ρθεί το πρωινό.

Κι αλλού έτσι την αγάπη ανακινούνε,

αλλού τον άφωνο σκοπό τραγουδούνε:

Όπου κοιμούνται ή ξυπνούν παιδιά,

ανυψώνεται η ψυχή, ραγίζει η καρδιά.

Κοιμήσου, αμέριμνος να’σαι, όσο το μπορείς,

σύντομα άντρας θα γενείς.

Και παντού επινοούν οι άνθρωποι οι καλοί

λόγους καλούς για να μην είναι ζωντανοί.

Κι ακόμα κι αν χτίσουν ό,τι καλύτερο μπορούν,

κανείς δε θ’άντεχε να σου πει αυτά π’ ακολουθούν.

Κοιμήσου, παιδί, για των γονιών σου το χατήρι,

σύντομα θα σε ξυπνάει το ξυπνητήρι.