Η Σιωπή του Φεγγαριού

Βιωμένη ανάσα φλογερή

κάποιο πρωινό τ’ Απρίλη

κόσμος σούρνεται στο πλακόστρωτο,

χτυπάνε οι καμπάνες τ’ Αγίου

και ΄γω τα μάτια

λυγίζω στη βροχήγια να κλάψω·

Στοχάζεται η Σιωπή του Φεγγαριού

αντηχώνταςστην άβυσσοτης θεϊκής δημιουργίας

κάθε της μικρή μελαγχολία,

καθώς μικροσκοπικά γαλήνια

χάνεται μέσα στο σκοτάδι

των ταπεινών μας λόγων.