Η υπέρτατη στιγμή

Εντελώς χλωμή κι αναιμική ψυχορραγούσε μέσα στα χέρια μου .

Το κεφάλι της σαν κρίνο μελαγχολικό που ο κάλυκας του λυγάει , έγειρε απαλά πάνω στο στήθος μου, όπου με βαθιά αγωνία έπαλε η καρδιά μου…

Και τότε πρόβαλλα στα μάτια της που τα σκιάζανε μαβιοί κύκλοι ∙ και στο τοπίο που ήταν των ματιών της οι κόρες, όπου έφεγγε ένα  ωχρό φως , είδα δυο χελιδόνια μαύρα, που πετούσαν κι έφευγαν…

Τα βιολετιά χείλη της τρέμανε αδέξια σαν να ψελλίζανε έναν αποχαιρετισμό… και ένα χαμόγελο λύπης έλαμψε  στην απόκοσμη όψη της…

Στα ταραγμένα της χέρια που εγώ συγκρατούσα μες στα δικά μου, σίγησε ο σφυγμός, κι ένας κυματισμός ψύχους, πέρασε κάτω απ’ το δέρμα της κάνοντας με να τρεμουλιάσω ως της ψυχής μου τα τρίσβαθα…

Κατόπιν πρόβαλλα εκ νέου στα μάτια της και στο ερεβώδες τοπίο των ματιών της  είδα μονάχα τον  μαύρο ίσκιο  μιας νύχτας αιώνιας …

Με μια παράξενη κραυγή-που δεν έμοιαζε να ‘ναι δικιά μου- τη φώναξα τότε:

_ Αγαπημένη μου!…Αγαπημένη μου, ξύπνα!

Ω, πόσο απαίσια ήταν εκείνη η σιωπή… Ποτέ άλλοτε δεν είχα αισθανθεί τόσο μόνος!

Τότε άνοιξα το παραθύρι που έβγαζε στο δρόμο ∙ και τις στιγμές εκείνες είδα ότι στον ουρανό, τον πριν σκοτεινό, ανάβανε όλα τα κεράκια  των άστρων…

Και η σελήνη, σαν ασημένιος δίσκος… απομακρυνόταν και χάνονταν στο αχανές πέλαγος της απεραντοσύνης…