********************

Όλοι λίγο-πολύ χρειαζόμαστε τη Μουσική. Υπάρχουν όμως και ελάχιστοι ανάμεσά μας που η Μουσική τους χρειάζεται. Κι αυτοί δεν είναι άλλοι από τους Ποιητές.

Τα τραγούδια και τα κείμενα του βιβλίου που κρατάτε είναι αυτά που ζήτησε από τον Ποιητή Σωτήρη Κακίση το ίδιο το Μέλος. Το Μέλος που περιηγείται σαν σώμα στην πάντοτε αρχαία αθηναϊκή νύχτα.

Μουσική αυλού, Μαγεμένου Αυλού, σαν κι αυτήν που ο Ποιητής του Ελληνικού Ήχου Χατζιδάκις αιχμαλώτιζε στις παύσεις των συζητήσεων, στο τραπεζάκι του στην Πλατεία Προσκόπων. Συνδαιτυμόνας κάποια βράδια, επιλεγμένος φυσικά όπως κι όλοι οι άλλοι, ο Κακίσης. Επιλεγμένος και απ’ τον Μάνο και απ’ το Μέλος.

Διαβάζοντας το βιβλίο —και χωρίς να θέλω να μειώσω κανέναν από τους συνθέτες που «χρειάστηκαν» και που έξοχα τύλιξαν με το μανδύα των ήχων τους τον αθώο Σωτήρη— φανταζόμουν κάθε τραγούδι μελοποιημένο από τον Χατζιδάκι.