Ακαδημία Ποιείν

Κωστούλα Μάκη, Ποιήματα

 

Καλλιέργεια

Εγώ μαζί σου
ξέφραγο αμπέλι.
Εσύ
χέρσο χωράφι
όλο παλεύεις
δήθεν
να οργώσεις.

*

Πλατωνίζεις επικινδύνως

Πλατωνίζεις επικινδύνως
και πώς να κρατήσω
τη σπάθα του Γοργία;
Πέτρες πετάς
σπάει η καρδιά.
Ο χορός σου
αιώνων αρρυθμία.
Το τραγικό
λήθη σημαίνουσα
ίδιο λαχάνιασμα.
Εκ του μη όντος
ξεκινώ σταυροφορία
μήπως και βρω
ό,τι γυρεύεις.
Να δούμε ύστερα
ποιες τυραννίες
θα ανατραπούν.

Διαβάστε περισσότερα