Κωστούλα Μάκη, Ποιήματα
20Μαΐ
Καλλιέργεια
Εγώ μαζί σου
ξέφραγο αμπέλι.
Εσύ
χέρσο χωράφι
όλο παλεύεις
δήθεν
να οργώσεις.
*
Πλατωνίζεις επικινδύνως
Πλατωνίζεις επικινδύνως
και πώς να κρατήσω
τη σπάθα του Γοργία;
Πέτρες πετάς
σπάει η καρδιά.
Ο χορός σου
αιώνων αρρυθμία.
Το τραγικό
λήθη σημαίνουσα
ίδιο λαχάνιασμα.
Εκ του μη όντος
ξεκινώ σταυροφορία
μήπως και βρω
ό,τι γυρεύεις.
Να δούμε ύστερα
ποιες τυραννίες
θα ανατραπούν.
Αφήστε ένα σχόλιο






