Θεός θεατός, η μητέρα μου

Κυρά  όλη την ώρα  των Τριών Βεβαιοτήτων:

Ηθική, Μυστικισμός, Πρακτική.

Καθαρότητα.

Στην οποία  δεν υπήρξε ποτέ

ένας ενδοιασμός Πραγματικότητας

ούτε ένας Συμπεριφοράς

ούτε ένας εγωισμός

ούτε ένας φόβος

ούτε ένας δισταγμός στη Θυσία

ένα παράπονο

μια αμφιταλάντευση

ένα δάκρυ

μια προκατάληψη

μια δυσαρέσκεια  πως  κάτι πρόκειται να ζήσει

πως  κάτι πρόκειται να πεθάνει

γιατί σ’ εκείνη δεν υπήρξε ποτέ

μια ενδόμυχη σκέψη .

Ξέροντας πως Αιώνια είναι

και δίχως μεσοβέζικα  για το επίγειο Σήμερα.

Δίχως ν’ αρπάζεται  από τα  μέρη  τού  χρόνου

ούτε στο εκείθε ή στο εδώθε.

Το δικό της «Ποιος ζει;»

φιλοξενούσε  χαιρετιστήριο το άλλο ζην.

Και o δικός της  «εαυτός» ανάλαφρος

ατάραχος, στους άλλους ανάμεσα, σαν ένας αριθμός.

Το μόνο της αγαθό  εκείνο των άλλων ευτυχιών.

(1929)