Αν κάποιος έβρισκε ένα λυχνάρι από το οποίο έβγαινε κάποιο τζίνι που θα του εκπλήρωνε οποιαδήποτε ευχή, το πιθανότερο είναι ότι θα ζητούσε λεφτά, εξουσία ή πρόσβαση σε περισσότερους/-ες σεξουαλικούς συντρόφους.
Αυτό που θα ζητούσα εγώ θα ήταν να διατελέσω προπονητής μπάσκετ της εθνικής Σερβίας.
Θα παρέτασσα βασική πεντάδα Νίκολα Γιόκιτς, Μίροσλαβ Ραντούλιτσα, Νίκολα Μιλουτίνοβ, Όγκνιεν Κούζμιτς και Μπόμπαν Μαργιάνοβιτς. Με μέσο ύψος στα δύο μέτρα και δεκαπέντε εκατοστά θα είχα μπροστά πέντε γίγαντες να παίζουν βόλεϊ και πίσω δέκα χέρια σηκωμένα στα τριάμισι μέτρα να τρελαίνουν στην τάπα όποιον έχει το θράσος να μπαίνει μέσα.
Εγώ θα ήμουν όρθιος με τα χέρια σταυρωμένα, κουστουμιά, σοβαρό υφάκι και μαλλί φάση Άντυ Γκαρσία. Θα σήκωνα από τον πάγκο για αλλαγή τύπους σαν το Βλάντιμιρ Στίματς, τον Αλεξέι Ποκουσέβσκι και το βετεράνο το Νέναντ Κρίστιτς. Και όταν καλούσα τάιμ άουτ, αντί για γκέι-τορέιντ θα πέταγα στον αέρα προς τα στόματα των παικτών μου ωμές μπριτζόλες βροντόσαυρου.