Αν κάποιος έβρισκε ένα λυχνάρι από το οποίο έβγαινε κάποιο τζίνι που θα του εκπλήρωνε οποιαδήποτε ευχή, το πιθανότερο είναι ότι θα ζητούσε λεφτά, εξουσία ή πρόσβαση σε περισσότερους/-ες σεξουαλικούς συντρόφους.
Αυτό που θα ζητούσα εγώ θα ήταν να διατελέσω προπονητής μπάσκετ της εθνικής Σερβίας.
Θα παρέτασσα βασική πεντάδα Νίκολα Γιόκιτς, Μίροσλαβ Ραντούλιτσα, Νίκολα Μιλουτίνοβ, Όγκνιεν Κούζμιτς και Μπόμπαν Μαργιάνοβιτς. Με μέσο ύψος στα δύο μέτρα και δεκαπέντε εκατοστά θα είχα μπροστά πέντε γίγαντες να παίζουν βόλεϊ και πίσω δέκα χέρια σηκωμένα στα τριάμισι μέτρα να τρελαίνουν στην τάπα όποιον έχει το θράσος να μπαίνει μέσα.
Εγώ θα ήμουν όρθιος με τα χέρια σταυρωμένα, κουστουμιά, σοβαρό υφάκι και μαλλί φάση Άντυ Γκαρσία. Θα σήκωνα από τον πάγκο για αλλαγή τύπους σαν το Βλάντιμιρ Στίματς, τον Αλεξέι Ποκουσέβσκι και το βετεράνο το Νέναντ Κρίστιτς. Και όταν καλούσα τάιμ άουτ, αντί για γκέι-τορέιντ θα πέταγα στον αέρα προς τα στόματα των παικτών μου ωμές μπριτζόλες βροντόσαυρου.
***
Παίζω σήμερα με τον μικρό σε ένα τεράστιο παιδότοπο εσωτερικού χώρου. Σε κάποια φάση πάμε στην είσοδο που είχα κλειδωμένα προσωπικά αντικείμενα να του δώσω νερό από το μπουκάλι του. Πάει και στέκεται δίπλα στην αυτόματη εξωτερική πόρτα και λέει “Μπαμπά εγώ είμαι εδώ, γιατί αυτή η πόλτα δεν ανοίγει;”. Δεν ήξερα κι εγώ τι να του πω, κάνω δυο βήματα να πλησιάσω και ανοίγει. Είδες οι πούστηδες; Μπράβο, σκέφτομαι. Ατλαντάκο ο αισθητήρας πιάνει πιο ψηλά για να μη μπορούν να βγουν έξω μικρά παιδάκια σαν εσένα μόνα τους.
Εγώ: Ψυχραιμία αδέρφια μου. Συνιστώ νηφαλιότητα και λελογισμένες πράξεις.
Άνθρωποι: Ξέρεις τι έχει στα 350 μέτρα από την οικία στην οποία θα σε ενδιέφερε να μετακομίσεις;
Εγώ: Τι;
Άνθρωποι: Τζαμί.
Εγώ:
♫ ΑΕΚ σ’ αγαπώ – ΟΥΣΤ!
ΑΕΚ σ’ αγαπώ – ΟΥΣΤ!
Ντούσαν δε σε θέλουμε, φύγε από δω,
και πήγαινε μουνόπανο στον Ολυμπιακό. ♫
Η μάνα μου: Παιδί μου… τι λες;;
Εγώ (γαλήνιος πάλι): Τίποτα, ένα σύνθημα των οπαδών του αθλητικού σωματείου “ΑΕΚ” που ταιριάζει στην περίσταση.
