Ένα γυναικείο ποίημα

Είπα θα γράψω ένα γυναικείο ποίημα
Πήρα όλα τα απαραίτητα, όλα τα εργαλεία
Έστησα τη σιδερώστρα
Έβαλα το σίδερο στην πρίζα
Άρχισα να γράφω

Άνοιξα και την τηλεόραση για να ξεφεύγει ο νους μου
Ανταπόκριση από την έρημο Γκόμπι της Ασίας
Ένας γενναίος πεζοπόρος, Έλληνας, τη διασχίζει γελαστός
Ταξίδι απαιτητικό, κατάκτηση μεγάλη
Το σώμα του τράβαγε να φτάσει στα όριά του
Μπορεί το τέντωμα αυτό των άκρων, η ακραία καταπόνηση,
αυτό να ήταν κι ο Προκρούστης στον δρόμο του Θησέα

Αυτά σκεφτόμουν και τέντωνα υπομονετικά τα ρούχα στις τσακίσεις
Προχώραγε ο εξερευνητής στην έρημο αργά, με κόπο
Κόπιαζα κι εγώ –βουνό τα ρούχα

Συνεχίζει την περιγραφή
Είναι, μας λέει, αντιμέτωπος
με απότομες εναλλαγές θερμοκρασίας
Κάνει πάντως και στην κουζίνα μου ζέστη πολλή
Σύννεφα και ατμοί
Μάλλον πρέπει να ρυθμίσω το σίδερο και
τις μεσόκοπες ορμόνες μου
σε μικρότερη ροή

Πόσο έχει άραγε το εισιτήριο για τη Μογγολία;

Λοιπόν, Καλό ταξίδι σου
Ξέρεις, εσύ είσαι τυχερός
Αύριο, μας λες, θα φτάσεις επιτυχώς στον προορισμό σου
Εγώ ατέρμονα κυκλώνομαι τους δρόμους μου
Ας πάω τώρα να διαβάσω τις οδηγίες του σίδερου
να βρω
– αυτό τουλάχιστον–
πώς κλείνει