Στην παρούσα μελέτη θα επιχειρήσουμε να εντοπίσουμε στο Μυθιστόρημα τα στοιχεία της αρχαιολογίας του, δηλαδή τα αρχαιοελληνικά ίχνη στο corpus του ποιήματος (Μαρωνίτης, 1992: 66). Σημεία όπου εμπλέκεται το σύγχρονο με το αρχαιοελληνικό θέμα ή τον αρχαιοελληνικό μύθο, δημιουργώντας ένα αδιάσπαστο σύνολο στο παρόν της ποιητικής σύνθεσης. Αναφορές οι οποίες προδίδουν τη χρήση «μιας ορισμένης μυθολογίας» και οδηγούν τους μελετητές να ανιχνεύουν στην ποίηση του Σεφέρη, στοιχεία της μυθικής εκείνης μεθόδου που μεταχειρίστηκαν μοντέρνοι συγγραφείς με πρωτοπόρους τον Τζόυς και τον Έλιοτ. Ο ίδιος ο Σεφέρης στα δοκίμιά του ανιχνεύει τη μέθοδο αυτή στους δύο τελευταίους και επεκτείνει τη σκέψη του στο θέμα υποστηρίζοντας πως και ο δικός μας Καβάφης χρησιμοποιεί τη μέθοδο με το δικό του τρόπο, πολύ πριν το κάνει ο Τζόυς στον Οδυσσέα:

«Θαρρώ πώς νόμιμα μπορώ να υποστηρίξω πως αυτή τη μέθοδο δεν τη σκιαγραφεί μόνο, την εφαρμόζει συστηματικά ο Καβάφης πολύ πριν φανεί ο Οδυσσέας του Τζόυς, και παράλληλα, και πρωτύτερα, από τον Yeats» (Σεφέρης,2013: 341).