Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εξέταση των πραγμάτων από την παθητή τους πλευρά. Από τον τρόπο που αυτά παθαίνονται. Το παθητό γίνεται μεθεκτό αφού πρωτύτερα έχει καταστεί ποθητό. Το παθητό γίνεται μαθητό ως προϊόν του ποθητού. Το μαθητό δίχως το παθητό αποτελεί γνώση στείρα. Το παθητό δίχως το μαθητό είναι ανωριμότητα. Το παθητό δίχως το ποθητό είναι ματαιοπονία. Το μαθητό δίχως το ποθητό αγγαρεία. Η διαδικασία όπου το παθητό απαυγάζεται από το ποθητό, με το μαθητό να αναδύεται ως καταστάλαγμα, δύναται να ονομαστεί και τρόπος του βίου, τρόπος υπάρξεως.

Η κτίση, λοιπόν, του ποθητού επιτυγχάνεται μαθητεύοντας στο παθητό. Η ικανοποίηση, ήτοι η εγκόλπωση του ποθητού, είναι εκείνη που εγκαθιδρύει την όντως ειρήνη στη ζωή, υπό την έννοια του αισθήματος πληρότητας. Όμως, αυτό που καταξιώνει το ποθητό ως αληθώς ειρηνοποιό, αντιδιαστέλλοντάς το συνάμα από το εμπαθές είναι η αλήθεια. Κι η αλήθεια είναι από τη φύση της μία, άτμητη, αδιαίρετη. Η επικράτηση της ειρήνης επαληθεύει την αλήθεια, ενώ η αλήθεια αναδεικνύεται στη διαχρονικότητά της ως τέτοια, δηλαδή ως οδηγήτρια στην ειρήνη του βίου∙ προσωπικού και ευρύτερου. Η επιστήμη της εμπειρίας καταμαρτυρεί, ότι η αλήθεια στον τόπο ετούτο συναπαρτίζεται από την ιστορία του, τη γλώσσα του, την πίστη του καθώς και από αρετές όπως της αγάπης, του ανθρωπισμού, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, της θυσίας, της φιλοθεΐας κ.α.