Βαδίζεις σε μια έρημο. Ακούς ένα πουλί να κελαηδάει,
Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί μέσα στην έρημο,
Ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δέντρο.
Αυτό είναι το ποίημα.
Κική Δημουλά

Τα χρώματα στον ουρανό ταξιδεύουν. Είναι μεγάλο το προνόμιο τους αυτό. Δεν δίνουν, ούτε δώσαν άλλωστε και καμμία αναφορά σε κανέναν. Ψωνίζουν από τα σύννεφα τα απολύτως απαραίτητα. Στην ελευθερία τους ακουμπάω τις σκέψεις μου. Δεσμεύω την έμπνευση και τις σκέψεις μου αυτή την στιγμή, πάνω τους. Σαν ρούχα βρεγμένα στην απλώστρα του χρόνου, εκεί έξω, όλα τα χρώματα περιμένουν πώς και πώς για να στεγνώσουν. Να ‘ρθουν μέσα. Να πάρουν την θέση τους. Κρατιέμαι από το τοπίο, σαν αφορμή, χωρίς χαλινάρια και σχοινιά, χρησιμοποιησα λίγες γραμμές της κ. Δημουλά.