Τι σημαίνει χυδαιότητα στην λογοτεχνία; Υπάρχει καν τέτοιο πράγμα, χυδαίο ποίημα ή πεζό, αν το αισθητικό επίπεδο του λόγου είναι αναντίρρητα υψηλό; Οι Αρχαίοι, Έλληνες και Λατίνοι, τέτοια ζητήματα δεν είχαν, απόδειξη μέγιστη ο Αριστοφάνης. Οι Νέοι Χρόνοι όμως ναι, και με το παραπάνω. Η ηθική των εκκλησιών, ο αστικός πουριτανισμός ακόμη περισσότερο, άσκησαν όπως ξέρουμε βία λογοκριτική έως πρόσφατα. Ευτυχώς, οι λαϊκοί πολιτισμοί ως επί το πλείστον έμειναν αμόλυντοι και ελευθερόστομοι.

Το παρακάτω ποίημα του Κάτουλλου επί αιώνες παρουσιαζόταν με τους δυο τουλάχιστον πρώτους στίχους του λογοκριμένους. Στην καλύτερη περίπτωση όσοι το απέδιδαν στη γλώσσα τους τους τύπωναν αμετάφραστους. Το παραθέτω στο πρωτότυπο και σε δική μου απόδοση, ευελπιστώντας ότι ο σημερινός αναγνώστης δεν θα σκανδαλιστεί.