Δυό Πουλιά

Στο ηλιοβασίλεμα πετάξαν δυό πουλιά
το ‘να το ξέρω – η αγάπη μου η παλιά.
Αχ, στης καρδιάς μου τη φωλιά να ‘χε πετάξει.

Δύο κορίτσια πάνε στον κάμπο, στα σπαρτά
το ‘να το ξέρω – ήταν δικό μ’ αληθινά.
Αχ, και να ‘ρχότανε εδώ, θα ‘μουν εντάξει.

Δύο αστέρια θυμηθήκαν τα παλιά
το ‘να το ξέρω – ο καημός μεσ’ στην καρδιά.
Αχ, να ξεχνούσε, να σβηστεί πριν να χαράξει.

Μεσ’ στην καλύβα κοιμηθήκαν δυό παιδιά
το ‘να το ξέρω – η ραγισμένη μου καρδιά.
Αχ, και μαζί της, μεσ’ στον τάφο να μ’ αρπάξει.

(Ρουμανία)