4/9/2021

Ο Θεός έστειλε έναν γλάρο στο λιμάνι που με κρατούσαν δεμένο πλοίο και με επιμονή ράμφιζε τα φινιστρίνια των ματιών μου.
Κάθε μέρα έκλεβε το μαντήλι που ζέσταινε το κεφάλι μου κατά τους ατέλειωτους χειμώνες και εκείνο το μουσαμαδένιο κάλυμμα που με προστάτευε απ’ του ήλιου τις ακτίνες. Γι’ αυτό πανιά για να ανεβάζω ή να κατεβάζω στο σκαρί μου δε διέθετα. Ο γλάρος τα είχε κόψει κομμάτι-κομμάτι και τα είχε στείλει μακριά από την ακτή, στην παραγκούπολη των φτωχών έξω από την ξακουστή και πλούσια συνοικία Και της Σμύρνης. Ανέβαλλα λοιπόν το σαλπάρισμα και το μεγάλο ταξίδι προσώρας, λόγω της ακαταλληλότητας από άποψη βασικού εξοπλισμού. Προσπαθούσα επίμονα έναν τρόπο να βρω και να προσαρτήσω τις κουβέρτες και τα σεντόνια πάνω στο ιστιοπλοϊκό μου σώμα, ώστε να αντικαθιστούν τα αυθεντικά ιστία και κάπως να είμαι ικανός να αποπλεύσω από την προβλήτα βγαίνοντας στα ανοιχτά χωρίς προβλήματα ναυσιπλοΐας.