Ιωάννα Χριστοφόρου-Θεοχάρη, Ποιήματα
4Νοε
ΥΓΕΙΑΣ ΜΕΛΑΘΡΟΝ
Αναστολή ανθρωπιάς
έδωσαν στην πρόβλεψη καιρού
της εποχής μου.
Θλιβερό να εισέρχεσαι σε ναούς,
σε ουτοπίες σπαρακτικές κεριά να ανάβεις
ενώ η ζωή προσεύχεται
και λιώνει στους δρόμους:
στις θάλασσες εκλιπαρεί.
Ελπίζεις κάποιος άλλος
το δικό σου Σταυρό να σηκώσει,
ενώ μια Παναγιά
το τέκνο της να αναστήσεις
περιμένει και Σήμερα.
Αλήθεια, ακόμα να αποδεχτείς
το βάρος που νιώθεις τα βράδια.
Γιατρέ ένα χάπι χρειάζομαι
ή γιατί όχι ένα ποτό,
κι εσύ ακόμα τρέμεις
τον εκάστοτε Ιούδα.
Ειναι η σιωπή
μια μεγάλη απήχηση
ανυπαρξίας.
Θα σε σηκώσω κι εγώ,
όταν σηκώσουν κι εμένα.
Θα παραμείνουμε όρθιοι,
λαμπρές συνειδήσεις ,
χορεύοντας,
τον φόβο αψηφώντας.
Αφήστε ένα σχόλιο






