Δεσμοί

Λύγισες επάνω στα Κρινόφυλλα
μ’ ασημένιας σελήνης χάρη˙
λύγισες
γιατί ο Κάματος είν’ μεγάλος
τόσος
σα ξημέρωμα τραχύ
την όραση στραγγίζει,
το μέτωπό σου χαρακώνει
νεύρο φρενιασμένο,
με τραχιά λαλιά γδέρνει τ’ αφτιά σου
να μην ακούς τις λέξεις που θρηνούν
κι ούτε πώς παλεύουν – το φευγιό
τ’ ονόματος.
Κρινόφυλλα,
της ψυχής μου συντροφιά
χάδι των κροτάφων μου
ορφάνια ζηλευτή
κρεβάτι για σένα και για μένα
πιο λευκά κι απ’ το χαρτί
στις αγκάλες σας λησμονώ τον θάνατο.