Πολύ επιδέξια τιτλοφορείται η πρώτη ποιητική συλλογή της Αναστασίας Κλώνη «Στην αρχή του ταξιδιού». Από πολλούς ποιητές η ποίηση βιώνεται ως ένα ταξίδι μαγικό που δεν έχει τέλος. Χαρακτηριστικά αναφέρει και ο υπερρεαλιστής ποιητής, Εμπειρίκος «η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος». Η ποιήτρια Κλώνη με ενσυναίσθηση αυτής της διαδρομής αρμενίζει στα πελάγη των λέξεων με μότο και αφορμή την εγγενή ανάγκη του ανθρώπου για ένωση, μοίρασμα και θέωση. Έτσι μέσα από τους δρόμους της αγάπης ξεκινά το θαυμάσιο ταξίδι της ποιητικής έκφρασης.

Η Αναστασία ξεκινά το ταξίδι με πρόθεση να τραγουδήσει τα “βαθύτερα ανθρώπινα” με οδηγό τον ρυθμό και τη μουσική του ποιητικού οίστρου. Όλα τα ποιήματά της τα χαρακτηρίζει εσωτερικός ρυθμός που σε αρκετά φανερώνεται με ομοιοκαταληξίες και επιδέξιες επαναλήψεις ή με ελαττοαύξηση συλλαβών στους στίχους. Το ύφος συχνά ημερολογιακό σε πρώτο ενικό συνομιλεί με ένα απαραίτητο «εσύ» απουσίας. Το σκέφτεται, το περιμένει, του μιλά. Ο εσωτερικός διάλογος με το μη πληρούμενο “εσύ” δίνει στα ποιήματα ζωντάνια αλλά και μελαγχολία.