στιχ. 93 – 95
[Ἀνδρομάχη: …ἐμπέφυκε γὰρ
γυναιξὶ τέρψις τῶν παρεστώτων κακῶν
ἀνὰ στόμ᾿ ἀεὶ καὶ διὰ γλώσσης ἔχειν.]

Εἶναι ἀπʼ τὴ φύση τους φτιαγμένες οἱ γυναῖκες
νὰ εὐχαριστιοῦνται
φέρνοντας στὸ στόμα καὶ τὴ γλώσσα τους
ὅσες τυράγνιες ρημάζουν τὴ ζωή τους.

στιχ. 184 – 185
[Ἀνδρομάχη: Κακὸν γε θνητοῖς τὸ νέον ἔν τε τῷ νέῳ
τὸ μὴ δίκαιον ὅστις ἀνθρώπων ἔχει.]

Εἶναι συμφορὰ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους
τὸ νά ᾿σαι νέος κι ἄδικος μαζί.

στιχ. 207 – 208
[Ἀνδρομάχη: Φίλτρον δὲ καὶ τόδ᾿· οὐ τὸ κάλλος, ὦ γύναι,
ἀλλ᾿ ἁρεταὶ τέρπουσι τους ξυνενεύτας.]
Γυναῖκες, τὸ βοτάνι ποὺ εὐφραίνει τοὺς συζύγους σας
δὲν εἶναι τὰ κάλλη σας μὰ οἱ ἀρετές.

στιχ. 229 – 231
[Ἀνδρομάχη: Μὴ τὴν τεκοῦσαν τῇ φιλανδρίᾳ, γύναι,
ζήτει παρελθεῖν· τῶν κακῶν γὰρ μητέρων
φεύγειν τρόπους χρὴ τέκν᾿ ὅσοις ἔνεστι νοῦς.]

Γυναίκα, μὴ θὲς τὴ μάνα σου νὰ ξεπεράσεις
στὴν προστυχιά, στὸ πάθος γιὰ τοὺς ἄντρες.
Tὰ μυαλωμένα παιδιά ἂς ἀποφεύγουν
τῶν κακῶν μανάδων τὶς συνήθειες.

στιχ. 943 – 950
[Ἑρμιόνη: Ἀλλ᾿ οὔποτ᾿ οὔποτ᾿ -οὐ γὰρ εἰσάπαξ ἐρῶ-
χρὴ τοὺς γε νοῦν ἔχοντας οἷς ἔστιν γυνή,
πρὸς τὴν ἐν οἴκοις ἄλοχον ἐσφοιτᾶν ἐᾶν
γυναῖκας· αὗται γὰρ διδάσκαλοι κακῶν·
ἣ μεν τι κερδαίνουσα συμφθείρει λέχος,
ἣ δ᾿ ἀμπλακοῦσα συννοσεῖν αὑτῇ θέλει,
πολλαὶ δὲ μαργότητι… κἀντεῦθεν δόμοι
νοσοῦσιν ἀνδρῶν. Πρὸς τάδ᾿ εὖ φυλάσσετε
κλῄθροισι καὶ μοχλοῖσι δωμάτων πύλας·
ὑγιὲς γὰρ οὐδὲν αἱ θύραθεν εἴσοδοι
δρῶσιν γυναικῶν, ἀλλὰ πολλὰ καὶ κακά.]

Πολλὲς φορὲς θὰ σᾶς τὸ πῶ:
Τὸ νοῦ σας στὶς φιλενάδες τῶν γυναικῶν σας,
ποὺ μπαινοβγαίνουνε στὰ σπίτια σας·
τὶς δασκαλεύουν τὸ κακὸ, τὶς ξεμυαλίζουν.
Ἐκείνη ποὺ ἀτύχησε στὸ γάμο της
λαχταράει κι ἄλλες γυναῖκες νʼ ἀτυχήσουν·
δὲν εἶναι λίγες οἱ ἀκόλαστες. Ἔτσι χαλοῦν οἱ οἰκογένειες.
Γι᾿ αὐτὸ κλεῖστε τὴν πόρτα σας καλά,
ὅσες γυναῖκες περάσουν τὴν ἐξώπορτα δὲν θά ᾿ρθουν γιὰ καλό.

Περισσότερες λεπτομέρειες για το βιβλίο, εδώ: http://vorias.blogspot.com/