Hernando de Acuña y Zúñiga (1518 – 1580), Ποιήματα / «Προς έναν καλό ιππότη και κακό ποιητή η Λύρα του Γκαρσιλασο κακοφτιαγμένη» (Μετάφραση από τα ισπανικά- Επίμετρο: Αθηνά Στυλιανή Μίχου) [Β΄ ΜΕΡΟΣ]

Hernando de Acuña y Zúñiga (1518 – 1580), Ποιήματα / «Προς έναν καλό ιππότη και κακό ποιητή η Λύρα του Γκαρσιλασο κακοφτιαγμένη» (Μετάφραση- Επίμετρο: Αθηνά Στυλιανή Μίχου) [Α΄ ΜΕΡΟΣ]

Στον βασιλιά κύριο ημών

Κύριε, πλησιάζει πια, και δεν είναι πια μύθος
η ένδοξη εποχή, που υπόσχονται τα ουράνια
ποίμνιο ένα, και μόνο έναν ποιμένα στα αλάνια,
προς καθορισμένη τύχη στο δικό σας πλήθος.

Σε αυτή τη μέρα, το τόσο υψηλό πια ήθος
σας δείχνει το τέλος στα δικά μας ιερά ζιζάνια,
και προμηνύει στον κόσμο, για πιότερη διαφάνεια
έναν Μονάρχη, μια Αυτοκρατορία και ένα Ξίφος

Η τροχιά πια της γης νιώθει εν μέρει,
και ελπίζει σε όλα τη δική σας μοναρχία,
που εσείς κατακτήσατε σε πόλεμο με άξια αρχή:

Ότι σ’ αυτόν που έδωσε ο Χριστός το δικό του χέρι,
θα δώσει τη δεύτερη καλύτερη ευημερία
όπου, νικώντας τη θάλασσα, θα νικήσει τη γη.

**

Al rey nuestro señor

Ya se acerca, señor, o ya es llegada
la edad gloriosa, en que promete el cielo
una grey, y un pastor, solo en el suelo,
por suerte a vuestros tiempos reservada.

Ya tan alto principio en tal jornada
os muestra el fin de nuestro santo celo,
y anuncia al mundo, para más consuelo
un Monarca, un Imperio, y una Espada:

Ya el orbe de la tierra siente en parte,
y espera en todo vuestra monarquía,
conquistada por vos en justa guerra:

Que a quien ha dado Cristo su estandarte,
dará el segundo más dichoso día
en que, vencido el mar, venza la tierra

**********

Ίκαρος

Με τον Ίκαρο, από την Κρήτη πετούσε
ο Δαίδαλος και σαν άνοιγε τα φτερά,
τον γιο του, που πετώντας πίσω του φανερά,
με αγάπη μητρική παραινούσε:

Το κερί στον ήλιο θα βουτούσε,
αν πετούσε πιο ψηλά,
και το ίδιο ο κίνδυνος θα επιδρά
στο νερό και στον ατμό, αν πιο κάτω πετούσε.

Αλλά ο όχι πολύ ειδήμων νέος και αλαζόνας,
όρμησε μετά στον ψηλό τον ουρανό
και, το κερί στο ύψος έλιωσε,

τα φτερά έχασε και πεθαίνοντας εις αήρ ζώνας,
τον υποδέχτηκε το νερό από τον ψηλό ουρανό,
με το όνομά του ταφή του έδωσε.

**

Ícaro

Con Ícaro, de Creta se escapaba
Dédalo, y ya las alas extendía,
y al hijo, que volando le seguía,
con amor maternal amonestaba:

Que si el vuelo más alto levantaba,
la cera con el sol se desharía,
y en el mismo peligro le pondría
el agua y su vapor, si más bajaba.

Mas el soberbio mozo, y poco experto,
enderezóse luego al alto cielo
y, ablandada la cera en la altura,

perdió las alas, y en el aire muerto,
recibiéndole el mar del alo vuelo,
por el nombre le dio la sepultura.

********

Στεφανωμένος με ελιά και με πράσινο κισσό

Με στεφάνι ελιάς και πράσινου κισσού,
κατά την πιο ζεστή της μέρας στιγμή,
με στραμμένο το βλέμμα σε μια καθάρια πηγή,
και καθισμένος στις ρίζες ενός πεύκου ψηλού,

άνευ θύμησης του εαυτού του, μηδέ κοπαδιού,
που βοσκούσε ελεύθερα στη γη,
έτσι απαλά τραγούδησε η φωνή
σε ρυθμό από έρωτα τυφλό ενός βοσκού:

«Τα κύματα της βαθιάς θάλασσας θα πάψουν,
τα ποτάμια θ’ ανέβουν σε κορφές ψηλές,
χωρίς φύλλα πράσινα το καλοκαίρι θα ΄ρθει

και σε φως σκοτάδι στον κόσμο θ’ ανάψουν,
γιατί, αν και η Αγάπη θα δυναμώσει τις πληγές,
η Σύλβια στον Σιλβάνο πια δεν θα ΄ρθει».

**

De oliva y verde yedra coronado

De oliva y verde yedra coronado,
cuando el rayo del sol es más caliente,
vueltos los ojos a una clara fuente,
y al pie de un alto pino recostado,

sin acuerdo de sí ni del ganado,
que de pacer dejaba al son que siente,
así soltó la voz süavemente
de amores un pastor apasionado:

«Las ondas cesarán del mar profundo,
por altas cumbres subirán los ríos,
sin hoja verde nos vendrá el verano

y escuro hará el sol antes el mundo
que, aunque refuerce Amor los males míos,
a Silvia deje de adorar Silvano».

*********

ΣΟΝΕΤΟ

Ο έπαινος να είναι απεχθής,
στίχοι κίβδηλοι να μην γραφτούν
αλλά στο μέγεθος του πόνου να γεννηθούν
όπως ακριβώς τα συναισθήματα της ζωής.

Αν η αίσθησις μου περί αυτού γίνει εμφανής
στον κόσμο τόσα καινά και ξένα θα διαχυθούν,
που μόνο οι μνήμες που από τον πόνο μου ζουν
ως ειδοποίηση και τιμωρία θα γίνουν αχανείς.

Και μέσα από την ανάγνωση ή το αφήγημα
τα πάθη μου, δύνανται να πάψουν μετά
ν’ ακολουθούν το λανθασμένο μου μήνυμα

και σε λιμάνι πιο σίγουρο να γίνουν μεστά
όπου μπορούν τα πλοία τους, με σμίλευμα
στη θύελλα της Θάλασσας να πλεύσουν θαρρετά.

***

SONETO

Huir procuro el encarecimiento,
no quiero que en mis versos haya engaño,
sino que muestren mi dolor tamaño
cual le siente en efeto el sentimiento.

Que mostrándole tal cual yo le siento
será tan nuevo el mundo y tan extraño,
que la memoria sola de mi daño
a muchos pondrá aviso y escarmiento.

Así leyendo o siéndome contadas
mis pasiones, podrán luego apartarse
de seguir el error de mis pisadas

y a más seguro puerto enderezarse
do pueden con sus naves despalmadas
en la tormenta de este mar salvarse.

******

Σονέτο για το δίχτυ αγάπης

Πείτε μου ποιός το γνωρίζει: Πώς γίνεται
και το δίχτυ Αγάπης, τόσο κόσμο αδράττει;
Kαι πώς, αφού τόσοι ρίχνουν στις πληγές του αλάτι,
δεν πάλιωσε και δεν διαλύεται;

Και πώς είναι το τόξο που Αγάπη ρίχνεται,
ώστε σίδερο μηδέ θάρρος κανέναν δε φυλάττει;
Kαι πώς ή πού βρίσκει, ή από ποιόν εισπράττει,
μόλυβδου, ασημιού, χρυσού βέλος που χρείεται;

Κι αν λένε ότι παιδί είναι, πώς μπορεί
να νικά τους γίγαντες; Κι αν είναι τυφλός,
πώς βάλλει και στον στόχο ρίχνει;

Κι αν, ως γράφουν, πάντα κρατεί
στο ‘να χέρι το τόξο, στ’ άλλο τη φλοξ,
πώς το δίχτυ απλώνει και πώς βέλος ρίχνει;

**

Soneto sobre la red de amor

Dígame quién lo sabe: ¿cómo es hecha
la red de Amor, que a tanta gente prende?
¿Y cómo, habiendo tanto que la tiende,
no está del tiempo ya rota o deshecha?

¿Y cómo es hecho el arco que Amor flecha,
pues hierro ni valor se le defiende?
¿Y cómo o dónde halla, o quién le vende,
de plomo, plata y oro tanta flecha?

Y si dicen que es niño, ¿cómo viene
a vencer los gigantes? Y si es ciego,
¿cómo toma al tirar cierta la mira?

Y si, como se escribe, siempre tiene
en una mano el arco, en otra el fuego,
¿cómo tiende la red y cómo tira?