Τόσο προσβάλλει η χροιά και ο ρυθμός της αδέξιας σας λύρας, που αστραπιαία γίνεται η διακριτικότητα θυμός δυσαρέσκεια πηγαία, και σεις μόνο, κύριε, νιώθετε ωραία. Εγώ σε δύσβατα βουνά πιστεύω ότι τέτοιος ύμνος θα σκλήραινε τα θεριά τα δυνατά ή γέλιο θα τους έφερνε αν η φύση με το γέλιο τους έραινε. Kαι όσα εκφράσατε σε ωδή κάνουν τα πτηνά να φύγουν απ’ τη φωλιά, και ο άγριος Άρης με οργή, μπρος στην όψη σας, γελά αφού τον Φοίβο χαμένος ακολουθείτε πιστά. Αχ αυτοί οι θαλασσινοί στις μεγαλοπρεπείς ρόδες ας σταθούν, και ας είναι Γερμανοί, αφού για να επαινεθούν στη μούσα σας θα ‘πρεπε να συστηθούν! Αλλά αχ, θέε μου, για εκείνη που η ομορφιά της από σας θα εξυμνηθεί, εσείς κάνετε εκείνη να προτιμά να θαφτεί παρά να επιθυμεί να επαινεθεί! Γιατί η μούσα σας μόνη της σε όλα αρκεί να στεγνώσει του κάμπου τα λαχανικά και τον κρίνο και τη βιόλα, ώσπου η τόση ομορφιά, μένει χωρίς χρώμα και δροσιά. Άμοιρος εκείνος ο σκλάβος να σας ακούει, κύριε, είναι καταδικασμένος γιατί ζωντανό τον παίρνει ο Χάρος με στίχους … Συνεχίστε να διαβάζετε το Hernando de Acuña y Zúñiga (1518 – 1580), Ποιήματα / «Προς έναν καλό ιππότη και κακό ποιητή η Λύρα του Γκαρσιλασο κακοφτιαγμένη» (Μετάφραση- Επίμετρο: Αθηνά Στυλιανή Μίχου) [Α΄ ΜΕΡΟΣ].