[author]Της Ειρήνης Ψαρρού [/author]

Ήμουν στο γραφείο όταν, εν μέσω της απίστευτης χαρτούρας που έπρεπε άμεσα να τακτοποιήσω ιεραρχώντας εκκρεμότητες και υποχρεώσεις, άκουγα τη συνάδελφό μου να διαβάζει μέσω ίντερνετ την είδηση για το στυγερό έγκλημα της Ξάνθης. Στην ανάγνωση των λεπτομερειών, η χροιά της φωνής της εξέπεμψε τέτοιον αποτροπιασμό που με έκανε να σταματήσω τη δουλειά μου και να την κοιτάξω παρατηρώντας τις αντιδράσεις της καθώς διάβαζε: «Σε λιπόθυμη κατάσταση, η άτυχη κοπέλα κακοποιήθηκε σεξουαλικά με πολύ βάναυσο τρόπο -με την χρήση κάποιου αντικειμένου-, με αποτέλεσμα να της προκληθεί ακατάσχετη αιμορραγία. Στη συνέχεια ο παράφρονας δολοφόνος της έδωσε τη χαριστική βολή με τρόπο που σόκαρε ακόμα και τους αστυνομικούς της Ασφάλειας. Την έσυρε σε διπλανό χώρο, την περιέλουσε με εύφλεκτο υγρό και την πυρπόλησε ζωντανή. Άρπαξε και την τσάντα της και τράπηκε σε φυγή. Μόνο τότε ακούστηκαν οι φωνές της άτυχης νεαρής, η οποία ανέκτησε τις αισθήσεις της από τους φρικτούς πόνους και φλεγόμενη άρχισε να τρέχει στην πιλοτή στριγκλίζοντας με όση δύναμη της απέμενε και προσπαθώντας απεγνωσμένα να βγάλει τα ρούχα της για να σωθεί».
Τα τηλέφωνα χτυπούσαν το ένα μετά το άλλο, η δουλειά που είχα με πίεζε πολύ, έπρεπε να βγω για εξωτερικές δουλειές, έφυγα τρέχοντας, ξέχασα, ξεχάστηκα, επέστρεψα μεσημέρι και καθώς η γραφειοκρατική λαίλαπα καταλάγιασε για λίγο μπήκα στο ίντερνετ να διαβάσω τις ειδήσεις. Το έγκλημα της Ξάνθης βρέθηκε ξανά μπροστά μου, μαζί με μια φωτογραφία της τριαντατετράχρονης Ζωής Δαλακλίδου της οποίας κάποιος «επειδή έτσι του ʽρθε» της έκοψε βιαίως το χαμόγελο. Λίγο πιο κάτω, μια δεύτερη παρεμφερής είδηση έρχεται να προστεθεί ως πληροφορία στον τρελαμένο μου εγκέφαλο: Επιδεινώθηκε η κατάσταση της υγείας της Ινδής, θύματος ομαδικού βιασμού. Μια άλλη Ινδή, θύμα ομοίως ομαδικού βιασμού είχε μόλις την προηγούμενη ημέρα αυτοκτονήσει. Ένα τηλεφώνημα μού απέσπασε και πάλι την προσοχή. Εστίασα ξανά στα καθήκοντά μου.

Το απόγευμα, καθώς επέστρεφα από το Φάληρο στο σπίτι με το τραμ, αισθάνθηκα την ανάγκη να κατέβω στον Φλοίσβο για ένα μοναχά τσιγάρο. Ήταν η ώρα που ο ήλιος έδυε κάνοντας την θάλασσα μαβιά και τον ουρανό να ανοίγεται απέραντος μέσα από τα πορτοκαλοκίτρινα χρώματα του ορίζοντα. Τα σύννεφα, λίγα και αραιά, έμοιαζαν σαν ακαθόριστα αντικείμενα που αιωρούνταν απʼ τον θόλο. Κάθισα σε ένα πεζούλι. Η μυρωδιά τʼ αλατιού ήταν έντονη. Πήρα μια βαθιά ανάσα, κοίταξα την άμμο, έπειτα τα παπούτσια μου. Ένας αρουραίος έτρεξε βιαστικά από έναν κάδο σκουπιδιών προς ένα θάμνο. Απέφυγα το θέαμα, έστρεψα και πάλι τα μάτια μου στον ορίζοντα. Τα ιστιοφόρα αριστερά επέπλεαν αργόσυρτα στη μαρίνα. Τα άλμπουρά τους θύμιζαν μοναχικούς ανθρώπους στο σκοτάδι. Σκέφτηκα και πάλι τις ειδήσεις της ημέρας. Δυο γυναίκες έχασαν τη ζωή τους με φρικιαστικό τρόπο, μία τρίτη χαροπάλευε. Θύματα σεξουαλικής κακοποίησης και οι τρεις – θύματα μιας ανδροκρατούμενης συνθήκης που μόνον «κοινωνική» δεν μοιάζει.

Στο μυαλό μου ήρθε συνειρμικά μια αναφορά του Michel Foucault, στο πρώτο κεφάλαιο του έργου του «Επιτήρηση και Τιμωρία: Η Γέννηση της Φυλακής» υπό τον τίτλο «Το σώμα των καταδίκων», σε πρωτότυπα έγγραφα μιας δικογραφίας: «Στις 2 Μαρτίου του 1757, ο Damiens καταδικάστηκε να ομολογήσει δημόσια τα σφάλματά του μπροστά στην κύρια πύλη της Εκκλησίας των Παρισίων, όπου θα οδηγούνταν μʼ ένα κάρο, γυμνός, μονάχα μʼ ένα πουκάμισο, βαστώντας στο χέρι έναν αναμμένο κέρινο δαυλό που ζύγιζε δύο λίβρες. Κατόπιν, να οδηγηθεί με το ίδιο κάρο, στην Πλατεία της Grève, όπου, σʼ ένα ικρίωμα που θα στηνόταν εκεί, να βασανιστεί με πυρακτωμένες λαβίδες στους μαστούς, στα χέρια, στους μηρούς, στις κνήμες, κρατώντας στο δεξί του χέρι το μαχαίρι με το οποίο είχε εκτελέσει την εν λόγω πατροκτονία, το χέρι αυτό να καεί με αναμμένο θειάφι, και πάνω στις πληγές από τις λαβίδες να χυθεί λιωμένο μολύβι, βραστό λάδι, καυτό ρετσίνι, κερί και θειάφι λιωμένα και ανακατεμένα, και ύστερα, το σώμα του να εξαρθρωθεί και να διαμελιστεί από τέσσερα άλογα, τα μέλη του καθώς και το κορμί του να γίνουν παρανάλωμα του πυρός, να αποτεφρωθούν, και η στάχτη να σκορπιστεί στον αέρα».

Ποιο διεστραμμένο μυαλό, ποια παρανοϊκή κοινή λογική και ποιο αλλόκοτο αίσθημα δικαίου μάς έχει οδηγήσει από την προ-νεωτερική περίοδο ως εδώ, εξελίσσοντας ενδεχομένως το τιμωρητικό σύστημα, αλλά διατηρώντας στο ακέραιο την ανθρώπινη κτηνωδία; «Παρʼ όλους τους αβάσταχτους πόνους, ο Damiens σήκωνε πού και πού το κεφάλι και κοίταζε άφοβα το κορμί του». «Φιλήστε με Κύριοι» φώναζε, «Ήμαρτον Θεέ μου». Κι αναρωτιέμαι: Τι ήταν ακριβώς αυτό για το οποίο η Ζωή Δαλακλίδου έπρεπε – ως θύτης; – με τέτοιο φρικαλέο και δημόσιο τρόπο να πληρώσει με το σώμα της και τη ζωή της;

Ο Pierre Bourdieu έρχεται με τη σειρά του στη σκέψη μου για να απαντήσει: Η συμβολική βία της ανδρικής κυριαρχίας, η οποία εκφράζεται ως κάτι το προφανές μέσα από τις κοινωνικές πρακτικές και τους λόγους, οδηγεί σʼ έναν σωματικό καταναγκασμό φυσιοποιημένο, σε έναν αυτονόητο διαχωρισμό των φύλων, σε ένα σώμα-μνημόνιο πάνω στο οποίο εγγράφονται, υπό τη μορφή κοινωνικών αρχών διάκρισης, το σύστημα αξιών, κοινωνικών συνηθειών και έξεων. «Το να κοινωνικοποιείς το κτήνος» γράφει «σημαίνει να δίνεις στο κτήνος την ευκαιρία να σκεφτεί σύμφωνα με τη δική του λογική, που δεν είναι η λογική την οποία συνδέουμε αυθόρμητα με την ιδέα της σκέψης. Σημαίνει να του εξασφαλίσεις την ικανότητα να σκέφτεται τον εαυτό του» με ένα μηχανιστικό και όχι πνευματικό τρόπο, «να σκέφτεται το σώμα» στο οποίο όμως είναι ενσωματωμένες ως αυτονόητες οι εκάστοτε σχέσεις κυριαρχίας, οι οποίες οδηγούν το γυναικείο σώμα – σε αντίθεση με το ανδρικό – σε μία κοινωνικά επιβεβλημένη αγοραφοβία. Τουτέστιν, η Ζωή Δαλακλίδου δεν θα έπρεπε 4:30 τα ξημερώματα να βρίσκεται μόνη, ασυνόδευτη, σε κοινή θέα. Συνεπώς πλήρωσε με τη ζωή της την ελευθερία την οποία επεφύλασσε η ίδια για τον εαυτό της αλλά η κοινωνική συνθήκη της απαγόρευε από γεννήσεώς της.

Σηκώθηκα να φύγω. Το απέραντο αυτό τοπίο δεν με χωρούσε πια. Έστρεψα το σώμα μου κατά τη στάση του τραμ αναζητώντας τον πίνακα αναχωρήσεων και βρέθηκα αντιμέτωπη με δύο άντρες. Στέκονταν όρθιοι και με κοιτούσαν ενώ εγώ, γυρισμένη όπως ήμουν πριν, με την πλάτη προς το πεζοδρόμιο και καθισμένη στο πεζούλι αγναντεύοντας τη θάλασσα, δεν τους είχα δει. Μέσης ηλικίας και ύψους, με πρόσωπα σκαμμένα αλλά φρεσκοξυρισμένα με τρόπο που μου θύμισαν φτηνή κολόνια κουρείου, γλοιώδεις και αποκρουστικοί, με τα χέρια στις τσέπες και με μπρουτάλ ύφος μου χαμογέλασαν. «Ζωγράφος είστε;» με ρώτησε ο ένας. «Μα γιατί ρωτάς την κοπέλα εάν είναι ζωγράφος; Επειδή είσαι κι εσύ;» ρώτησε ο άλλος. «Όχι, υπάλληλος γραφείου είμαι» του απάντησα, «αλλά αλήθεια, γιατί με ρωτάτε;» αντερώτησα κι απομακρύνθηκα χαμογελώντας, μʼ ένα χαμόγελο-όπλο, το μόνο που διέθετα εκείνη τη στιγμή.

Πηγές:

Michel Foucault, Επιτήρηση και Τιμωρία: Η Γέννηση της Φυλακής, Αθήνα: Κέδρος, 1976
Pierre Bourdieu, Η Ανδρική Κυριαρχία, Αθήνα: Στάχυ, 1999. (2η έκδοση)
Τρέχουσα ειδησεογραφία: www.in.gr, www.tvxs.gr, www.protagon.gr.

* Η Ειρήνη Ψαρρού είναι απόφοιτη του τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

[author] Του Βίκτωρα Τσιλώνη [/author]

Στα ιστορικά στοιχεία της 24^ης Δεκεμβρίου του 2220 –αν υπάρχει ακόμη ο κόσμος μας, ένα μέρος που να λέγεται ακόμη Ελλάδα και οι κάτοικοί του να ομιλούν Ελληνικά– θα αναφέρεται ως ημέρα της ουσιαστικής αποκάλυψης της νέας λίστας Λαγκάρντ. Με άλλα λόγια ως το αναγκαίο ή αναπόδραστο μέγα παραπέτασμα καπνού για όσα αντισυνταγματικά-αντιδημοκρατικά μέτρα έρχονται ξανά και για όσα χαμένα ονόματα (πιθανώς 597) κρύβονται πίσω από τη νέα λίστα Λαγκάρντ.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα αναφέρει ότι την 24^η Δεκεμβρίου του 2012, ημέρα Δευτέρα και ώρα περί τις 10:00 π.μ. εμφανίστηκε στο Γραφείο του Εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος Γρηγόριου Πεπονή (παρισταμένου και του αναπληρωτή Εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος Σπυρίδωνος Μουζακίτη) ο Θεόδωρος Φλωράτος του Γερασίμου, κάτοικος Αττικής. Ο Φλωράτος παρουσιάστηκε λοιπόν ενώπιον των δύο εισαγγελέων με την επαγγελματική ιδιότητα του διευθυντή της Κεντρικής Υπηρεσίας του ΣΔΟΕ, προκειμένου να εξεταστεί ως πρώτος μάρτυρας στη διεξαγόμενη εκκρεμή προκαταρκτική εξέταση για τη γνωστή υπόθεση ως (νέα) «Λίστα Λαγκάρντ» ή «λίστα Έιτζ Ες Μπι Σι (HSBC)».

Ο ίδιος θα δηλώσει ότι κατόπιν εντολής του Υπουργού Οικονομικών μετέβη αυθημερόν την 20-12-2012 στο Παρίσι ως μέλος τριμελούς υπηρεσιακής επιτροπής προκειμένου να παραλάβει εκ νέου τον ψηφιακό δίσκο (cd) με τα ονόματα της λίστας Λαγκάρντ από αξιωματούχους του γαλλικού Υπουργείου Οικονομικών. Επίσης, θα διαβεβαιώσει, όπως εν συνεχεία και τα άλλα δύο μέλη της επιτροπής, ήτοι η Σμαράγδα Πιτένη και ο Εμμανουήλ Σκαρμέας, ότι οι Γάλλοι αξιωματούχοι τους διαβεβαίωσαν ότι ο νέος ψηφιακός δίσκος είναι πανομοιότυπος με τον παλιό και ότι η «νέα – παλιά γνήσια» λίστα περιέχει μόνο 2062 ονόματα, δηλαδή μόνο 3 ονόματα παραπάνω από την πρώτη πλαστή.

Κι όλα αυτά παρά τις φήμες που κυκλοφορούσαν ολόκληρη την προηγούμενη εβδομάδα μέσα από έντεχνες διαρροές στα ΜΜΕ για το γεγονός ότι η νέα λίστα ή καλύτερα «παλιά γνήσια λίστα» θα περιείχε 600 τουλάχιστον ονόματα παραπάνω.

Αφού θα επιδειχθεί από τους Γάλλους αξιωματούχους το αρχείο του ψηφιακού δίσκου σε οθόνη του υπολογιστή και θα γίνει λεπτομερώς ανάλυση του τρόπου έρευνας σ’ αυτό, ο ψηφιακός δίσκος θα αφαιρεθεί από τον υπολογιστή, θα τοποθετηθεί σε πλαστική θήκη και ακολούθως σε χάρτινο φάκελο, ο οποίος θα κλειστεί με κόλλα και θα σφραγιστεί με σφραγίδα ημερομηνίας του Γαλλικού Υπουργείου Οικονομικών.

Στη συνέχεια, προκειμένου να διασφαλιστεί η αυθημερόν επιστροφή της ελληνικής τριμελούς επιτροπής, οι Γαλλικές αρχές θα τους μεταφέρουν με υπηρεσιακό αυτοκίνητο στο αεροδρόμιο Ντε Γκολ απ’ όπου θα πάρουν την πτήση των 19:40 μ.μ. Τελικά, την δωδεκάτη νυχτερινή ώρα θα βρεθούν όλοι τους παραδόξως (;) σώοι και αβλαβείς στο Γραφείο του Ειδικού Γραμματέα του ΣΔΟΕ κ. Στασινόπουλου, στον οποίο και θα παραδώσουν τον φάκελο με τον ψηφιακό δίσκο παρουσία και των δύο οικονομικών Εισαγγελέων.

Στον φάκελο αυτό θα βρίσκεται, όπως ήδη έχει ειπωθεί, ψηφιακός δίσκος με κατάλογο τριών μόνο περισσότερων ονομάτων αντί των λεγομένων 600, αλλά και με πολύ-πολύ διαφορετικά ενδεχομένως ποσά ορισμένων ονομάτων;

Να μια λεπτομέρεια που δεν έχει πάρει ακόμη τις συγκλονιστικές διαστάσεις που τις αξίζει θα αναφέρει ο σύγχρονος Θουκυδίδης μνημονεύοντας το άρθρο της 30^ης Δεκεμβρίου 2012 με τίτλο «Αποτυπώματα Ημέρας: η Χαμένη Λίστα της Λίστας Λαγκάρντ».

Κι όλα αυτά αν υποτεθεί βέβαια ότι οι Γάλλοι αξιωματούχοι επιτέλεσαν άψογα το «ευρωπαϊκό τους καθήκον» και απάντησαν με ειλικρίνεια στις ερωτήσεις των Ελλήνων συναδέλφων τους. Αλλά «θα μιλήσουμε γι’ αυτό στο επόμενο κεφάλαιο» σημειώνει στην τελευταία σειρά της σελίδας με έμφαση.

************************************

Ο Βίκτωρ Τσιλώνης είναι Αρχισυντάκτης του περιοδικού intellectum, δικηγόρος, υποψήφιος διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και μέλος της Ένωσης Ελλήνων Ποινικολόγων με αξιόλογη δικαστική εμπειρία ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.  Εισηγητής σε συνέδρια στην Ελλάδα και στο Ηνωμένο Βασίλειο για θέματα διεθνούς ποινικού δικαίου και δικαιωμάτων των κρατουμένων. Έχει δημοσιεύσει μελέτες για το ποινικό δίκαιο και το διεθνές ποινικό δίκαιο σε επιστημονικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αρθρογράφος, συγγραφέας και μεταφραστής εισηγήσεων, μελετών, άρθρων, συνεντεύξεων και λογοτεχνικών κειμένων. Εμπνευστής της ηλεκτρονικής στήλης «Αποτυπώματα Ημέρας» και συμπαρουσιαστής με την Αθηνά Αυγητίδου της ραδιοφωνικής εκπομπής «Απόγευμα στο Τίφαννυς» (ClipartRadio – Κυριακή 4-6 μ.μ.).

[author] Του Δημήτρη Μητσοτάκη [/author]

Ρώτα τη νύχτα να σου πει τι λέν’ όσοι είναι μόνοι
κι όσοι δεν ονειρεύονται κι όσοι δεν αγαπιούνται.
Τι λένε όσοι χάνονται και όσοι λησμονιούνται
και όσοι βλέπουνε το φως όλο να χαμηλώνει.

(«Ρώτα», στίχοι-μουσική: Δημήτρης Μητσοτάκης, ερμηνεία: Μάρθα Φριντζήλα)

Φαντάζομαι τη φετινή χριστουγεννιάτικη Αθήνα μουδιασμένη, να προσπαθεί να χαμογελάσει ευγενικά σαν ασθενής που δέχεται επισκέψεις στο νοσοκομείο. Δεν ταιριάζει στον Έλληνα η κατήφεια. Θα προσπαθήσει να βρει διεξόδους. Θα συναθροιστεί με φίλους, με συγγενείς, με γνωστούς και άγνωστους, κάτι θα προσπαθήσει να ψελίσει, κάτι σαν “είμαι ακόμα ζωντανός, χρόνια πολλά!”. Εδώ στην Κυψέλη, τον τόνο δίνουν οι παρέες των νέων ανθρώπων, Ελλήνων και ξένων, που αψηφούν το κρύο του Δεκέμβρη φορώντας γυμνασιακά φούτερ, και τη μελαγχολία της εποχής γελώντας δυνατά σαν να μας λένε: “η ζωή μάς ανήκει”.

* Ο Δημήτρης Μητσοτάκης και οι Ευδαίμονες unplugged την Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2013, ώρα 24.00, είσοδος 8ε, στην μουσική σκηνή “After Dark”, Ιπποκράτους & Διδότου 31, Εξάρχεια, Αθήνα.

***********************

Ο Δημήτρης Μητσοτάκης γεννήθηκε στο Πειραιά τον Απρίλη του 1967.  Μεγάλωσε στην Καλλιθέα και ζει στην Αθήνα. Εργάστηκε ως μουσικός, και το 1994 δημιούργησε, και συμμετείχε ως στιχουργός, συνθέτης και ντράμερ στο συγκρότημα ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ με το οποίο και κυκλοφόρησε 9 δισκογραφικές δουλειές ως τη διάλυση του, τον Απρίλη του 2009. Έχει εκδώσει 2 λογοτεχνικά βιβλία ΚΑΥΤΗ ΣΟΥΠΑ (Ελλην. Γράμματα 2007) και Η ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ (Τόπος 2009), και 2 προσωπικές δισκογραφικές δουλειές, ΕΥΔΑΙΜΟΝΕΣ (Λύρα 2010), Ο ΜΠΕΡΝΤΕΣ (Universal 2012) . Έχει εργαστεί ως μουσικός παραγωγός στον ραδιοφωνικό σταθμό “Στο Κόκκινο 105.5”.

[author] Της Ασημίνας Ξηρογιάννη [/author]

Επειδή καλώς ή κακώς το facebook εχει εισχωρήσει στη ζωή μας δημιουργώντας μια νέα πραγματικότητα,οι σκέψεις μας συχνά περιστρέφονται μοιραία γύρω από αυτό.Δεν θα προβώ σε ανάλυση του φαινομένου γενικά…Θα σταθώ λίγο στο like.Παρατηρώντας λοιπόν τους διαδικτυακούς φίλους και τους τοίχους τους μαθαίνεις πολλά θες δεν θες.Αλλοι κάνουν like «μαζικά» που λένε, και ευφραίνονται κιόλας,άλλοι κάνουν λίγα like και μετρημένα, άλλοι άκρως επιλεκτικοί, άλλοι μισούν τα like και παραμένουν σιωπηλοί. Αλλά ποιά η σημειολογία του like εν τέλει; Ας δούμε μερικές εκδοχές. Like σημαίνει «σου λέω απλά ένα γεια« ,δίνω το παρόν. Like σημαίνει «είμαι μόνος» κι αναζητώ συντροφιά,someone like you. Like σημαίνει «δεν σε ξέρω, μα θέλω να σε γνωρίσω» και κάνω το πρώτο βήμα. Συνεχή και απανωτά like….ε τότε είναι σοβαρή η κατάστασή μου…πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε στο chat.’Η πρέπει οπωσδήποτε να γίνουμε κολλητοί. Mα καλά,δεν παίρνεις το μήνυμα; Eπιτέλους, πότε θα κάνεις κι εσυ like στο wall μου; Μήπως μου θύμωσες; Like ίσον  «είσαι εντάξει και σε πάω».  Like ίσον  «είσαι σούπερ» κι ας μην γνωριζόμαστε προσωπικά. Μου αρκεί που υπάρχεις στο φατσοβιβλίο. Μεταξύ ερωτευμένων…like σε αγαπάω,like σε λατρεύω, like…θέλω να σε φιλήσω…και πολλά άλλα προφανώς. Επίσης, αν πάρεις πολλά like , είσαι διάσημος, αν πάρεις λίγα , είσαι άσημος, δεν είσαι καθολου επικοινωνιακός, έχεις πρόβλημα, πρέπει να το ψάξεις. Kαι ο κόσμος περνάει τη μέρα του αραδιάζοντας like ή προσπαθώντας να ερμηνεύσει τα like. H λέξη έχει γίνει λέξη κλειδί πια και είναι διάσημη σε διάφορους πολιτισμούς και κουλτούρες. Και όσοι χρησιμοποιούν την έκφραση «μου αρέσει»  φαντάζουν γελοίοι. Διότι like σημαίνει και συρρίκνωση της ελληνικής γλώσσας και μαζοποίηση και εμμονή και παθολογία τελικά αν το καλοσκεφθείς. Ο κόσμος ξεμωράθηκε, τρελαίνεται με τα like, να δίνει και να παίρνει. Να παίρνει πιο πολλά από όσα δίνει. Like ίσως είναι το μεταίχμιο για μια άλλη εποχή…Την εποχή που το αγγιγμα,το αγκάλιασμα,το ψιθύρισμα,το χάδι, η εξομολόγηση, η ουσιαστική ανθρώπινη επαφή, όλα αυτά έχουν θλιβερά εξοριστεί από τις ζωές μας ή έχουν καταντήσει γραφικά,στην καλύτερη περίπτωση και μεις …..ταμπουρωμένοι στο άλλοθί μας, προσποιούμαστε τους ευτυχείς μέσα στην εικονική μας πραγματικότητα….Και έχουμε φτάσει στο θλιβερό σημείο να λέμε ότι ή εικονική είναι η μόνη πραγματικότητα που μπορούμε να αντέξουμε εν τέλει. «Νίκη όπου έχω νικηθεί» …που θα΄λεγε κι ο ποιητής…

******************

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αγαπημένος τόπος της η Αίγινα όπου και έγραψε τα πρώτα της ποιήματα. Σπούδασε κλασσική φιλολογία και θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υποκριτική στο “Θέατρο – Εργαστήριο”. Εδώ και αρκετά χρόνια διδάσκει το μάθημα της θεατρικής αγωγής και εργάζεται ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Παράλληλα παραδίδει μαθήματα γλώσσας και λογοτεχνίας καθώς και θεωρίας και ιστορίας του θεάτρου. Είναι ενεργό μέλος του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων. Έχει παρακολουθήσει διάφορα θεατρικά σεμινάρια, όπως με τον Δ. Καταλειφό και την Α. Μακράκη (υποκριτική), τον D. Glass και τη Lilo Baouer (θεατρικό παιχνίδι), τον Θωμά Μοσχόπουλο (σκηνοθεσία). Έχει σκηνοθετήσει και “ανεβάσει” με τους μαθητές της αρκετά έργα, κάποια από τα οποία έχει διασκευάσει (π.χ., (“Ειρήνη” και “Πλούτο” του Αριστοφάνη) και κάποια άλλα τα οποία έχει γράψει η ίδια (π.χ. “Η εξαφάνιση του Αϊ-Βασίλη” και “Ο χιονάνθρωπος που έγινε βοηθός Αϊ-Βασίλη”. Έχει διακριθεί σε δύο ποιητικούς διαγωνισμούς. Η νουβέλα της “Το σώμα του έγινε σκιά” (Ανατολικός, 2010) έχει λάβει έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Το 2009 δημιούργησε το ιστολόγιο varelaki σελίδες Τέχνης και Πολιτισμού.

(http://varelaki.blogspot.com).

[author] Του Πέτρου Γκολίτση [/author]

[…]
Το ποίημα ως ταύτιση μορφής-περιεχομένου γίνεται μια εκδοχή-προεξοχή του υπαρκτού, εκτέλεση μιας ενιαίας και μεστής ποιητικής βάσης, εκφράζοντας οργανικά και την «εσωτερική» ανάγκη του ανθρώπου-καλλιτέχνη. Ο ποιητής, που εφάπτεται με το ρηγματώδες του πραγματικού, σε λίγα και δύσκολα σημεία εκ των πραγμάτων είναι η αλήθεια (η αποκόλληση δεν πρέπει να είναι τόσο δύσκολη σε αντίθεση με ό,τι νομίζω λανθασμένα υποθέτουμε) κατορθώνει να διατηρήσει τα ανθρώπινα του χαρακτηριστικά εν μέσω και στο σύνολο της καλλιτεχνικής ισόβιας «περιπέτειας» του, απαιτώντας και «επιτυγχάνοντας» όχι μόνο την αυστηρότητα σε ζητήματα ύφους, αλλά και διατηρώντας την δυνατότητα, από ένα μεγάλο από ό,τι φαίνεται απόθεμα, μιας διαρκούς «ελαφράς» μεταβολής και μετατόπισης που εξασφαλίζει και συγκρατεί την εκάστοτε διακριτή προσωπική του σφραγίδα.
Έτσι [ο ποιητής] όχι απλά στέκεται μακριά απ’ οτιδήποτε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως φυγή από την πραγματικότητα ή άρνηση της, αλλά απεναντίας συγκρούεται μαζί της ή εναλλακτικά εφάπτεται πάνω της. Η στάση αυτή ίσως είναι δυνατή διότι απ’ τη μια διατηρεί μια ρίζα βαθιά μέσα της, στην λεγόμενη «εξωτερική» πραγματικότητα που μεταβάλλεται, ενώ το μάτι σαν βεντούζα, με κίνηση ζωική, προσκολλάται πάνω της και την ακολουθεί στην ιστορική της κίνηση, και απ’ την άλλη κρατά μια ρίζα επίσης βαθιά, παλλόμενη, στον τόπο της αδιαμφισβήτητα έγκυρης «εσωτερικής» πραγματικότητας, μιας πραγματικότητας όχι απλά του «εσωτερικού» βιώματος, αλλά του «εσωτερικού» ρυθμού, που αφομοιώνει και μετασχηματίζει, ως ο τόπος του ιδιότυπου μετασχηματισμού, το «πραγματικό» σε ποίημα.
Η ταραγμένη όμως εποχή και η ιστορία στην εκδίπλωση της, δεν κατορθώνουν ή δεν επιτρέπουν μια ουσιαστική βελτίωση, δηλαδή δεν οδηγούν σε έναν κόσμο καλύτερο. Καταλήγουν και παραμένουν τα συμβαίνοντα αποτέλεσμα της κοχλάζουσας ρηγματώδους θα λέγαμε ανθρώπινης ψυχής, όσο ποτέ άλλοτε τώρα ελεύθερης, και δεδομένου μάλιστα του ετεροπροσδιορισμού των προσώπων και της τεχνοϋλικής εξάπλωσης του τρέχοντος «πραγματικού» στα πλαίσια της αρνητικής διαλεκτικής, οδηγούμαστε στο να μην ελπίζουμε και πολλά ή τουλάχιστον να μην μας «επιτρέπεται» κάτι τέτοιο, αν βέβαια αυτό είναι και το κυρίαρχο ζητούμενο. ‘Ένα λυτρωτικό μέλλον προεξοφλείται ως κάτι το αδύνατο, φλερτάροντας στην καλύτερη περίπτωση μ’ ένα μέλλον ίσως απλά ανεκτό. Εκεί ο ποιητής ως μονάδα, αναγκαστικά και εκ των πραγμάτων, στο μάταιο του μοναχικού τελικά αγώνα του, καλείται να συμπορευτεί για λίγο με λίγους ομοιοπαθούντες ομότεχνους, χρησιμοποιώντας στην περίπτωση μας την ποιητική γλώσσα, αυτό το δευτεροβάθμιο συμβολικό σύστημα, αυξάνοντας έτσι κι άλλο την απόσταση (η πρώτη ύλη, η γλώσσα, είναι ένα ήδη υπάρχον σύστημα. Κατορθώνει απ’ την άλλη όμως μέσω αυτής να διατηρεί μια απόσταση μερικής ασφαλείας απ’ το πραγματικό, που είτε συνθλίβει στην κίνηση του, είτε νεκρώνει στην έρημο του). Παίρνει επομένως μια πρώτη, διατηρήσιμη επί το πλείστον απόσταση απ’ το πραγματικό, του οποίου έχει γίνει τόπος διαρκούς ζύμωσης και γέννησης του, ως «δαιμονόπληκτος» και εκεί είναι που περιμένουμε, ας μας επιτραπεί να το πούμε, με «ανυπομονησία» το κλείσιμο κάθε ουσιαστικής ποιητικής. […]

Πρόκειται για τόπους όπου υψώνονται πάνω από την «αντικειμενική» πραγματικότητα ως δεσπόζουσες νοητικές παραστάσεις της και προεκτάσεις της, αλλά και ως προσλήψιμες ποιητικές κατασκευές, που απαιτούν τον λεπτό συντονισμό του νου και της ψυχής, ώστε να πάλλονται περισσότερες χορδές τού μετέχοντα ταυτόχρονα. Η «αντικειμενική» πραγματικότητα, αντί να αφεθεί ως dead matter στις θετικές επιστήμες, ως οργανισμός αντιδρά, συν-διαμορφώνει και συνδιαμορφώνεται στην ποίηση. Ενόσω κονταροχτυπιούνται οι θετικές επιστήμες μαζί της, αλλάζοντας ακόντια, υλικά και γωνίες κρούσης, η τέχνη τελικά ορθώνει σύνολα λειτουργικά, δεσμευμένα βέβαια απ’ τις προϋποθέσεις τους, στις συνεπείς εκφάνσεις της, σύμπαντα προσωπικά που κινούνται, άλλοτε σε σύμπλευση κι άλλοτε εναντιόδρομα απέναντι σε ένα πραγματικό που επιμένει. Ένα πραγματικό προς το οποίο η τέχνη πρέπει να τείνει, για να μην είναι μια «ιστορία» αυτιστική, μια ιστορία τελικά που αρχίζει και τελειώνει στον εαυτό της.

*****************
Ο Πέτρος Γκολίτσης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1978 όπου και ζει. Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή “Η μνήμη του χαρτιού” (εκδ. Σαιξπηρικόν, 2009). Η δεύτερη συλλογή του “Το τριβείο του χρόνου” είναι υπό δημοσίευση (εκδ. Μανδραγόρας, 2013).