[author] Της Ασημίνας Ξηρογιάννη [/author]

Επειδή καλώς ή κακώς το facebook εχει εισχωρήσει στη ζωή μας δημιουργώντας μια νέα πραγματικότητα,οι σκέψεις μας συχνά περιστρέφονται μοιραία γύρω από αυτό.Δεν θα προβώ σε ανάλυση του φαινομένου γενικά…Θα σταθώ λίγο στο like.Παρατηρώντας λοιπόν τους διαδικτυακούς φίλους και τους τοίχους τους μαθαίνεις πολλά θες δεν θες.Αλλοι κάνουν like «μαζικά» που λένε, και ευφραίνονται κιόλας,άλλοι κάνουν λίγα like και μετρημένα, άλλοι άκρως επιλεκτικοί, άλλοι μισούν τα like και παραμένουν σιωπηλοί. Αλλά ποιά η σημειολογία του like εν τέλει; Ας δούμε μερικές εκδοχές. Like σημαίνει «σου λέω απλά ένα γεια« ,δίνω το παρόν. Like σημαίνει «είμαι μόνος» κι αναζητώ συντροφιά,someone like you. Like σημαίνει «δεν σε ξέρω, μα θέλω να σε γνωρίσω» και κάνω το πρώτο βήμα. Συνεχή και απανωτά like….ε τότε είναι σοβαρή η κατάστασή μου…πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε στο chat.’Η πρέπει οπωσδήποτε να γίνουμε κολλητοί. Mα καλά,δεν παίρνεις το μήνυμα; Eπιτέλους, πότε θα κάνεις κι εσυ like στο wall μου; Μήπως μου θύμωσες; Like ίσον  «είσαι εντάξει και σε πάω».  Like ίσον  «είσαι σούπερ» κι ας μην γνωριζόμαστε προσωπικά. Μου αρκεί που υπάρχεις στο φατσοβιβλίο. Μεταξύ ερωτευμένων…like σε αγαπάω,like σε λατρεύω, like…θέλω να σε φιλήσω…και πολλά άλλα προφανώς. Επίσης, αν πάρεις πολλά like , είσαι διάσημος, αν πάρεις λίγα , είσαι άσημος, δεν είσαι καθολου επικοινωνιακός, έχεις πρόβλημα, πρέπει να το ψάξεις. Kαι ο κόσμος περνάει τη μέρα του αραδιάζοντας like ή προσπαθώντας να ερμηνεύσει τα like. H λέξη έχει γίνει λέξη κλειδί πια και είναι διάσημη σε διάφορους πολιτισμούς και κουλτούρες. Και όσοι χρησιμοποιούν την έκφραση «μου αρέσει»  φαντάζουν γελοίοι. Διότι like σημαίνει και συρρίκνωση της ελληνικής γλώσσας και μαζοποίηση και εμμονή και παθολογία τελικά αν το καλοσκεφθείς. Ο κόσμος ξεμωράθηκε, τρελαίνεται με τα like, να δίνει και να παίρνει. Να παίρνει πιο πολλά από όσα δίνει. Like ίσως είναι το μεταίχμιο για μια άλλη εποχή…Την εποχή που το αγγιγμα,το αγκάλιασμα,το ψιθύρισμα,το χάδι, η εξομολόγηση, η ουσιαστική ανθρώπινη επαφή, όλα αυτά έχουν θλιβερά εξοριστεί από τις ζωές μας ή έχουν καταντήσει γραφικά,στην καλύτερη περίπτωση και μεις …..ταμπουρωμένοι στο άλλοθί μας, προσποιούμαστε τους ευτυχείς μέσα στην εικονική μας πραγματικότητα….Και έχουμε φτάσει στο θλιβερό σημείο να λέμε ότι ή εικονική είναι η μόνη πραγματικότητα που μπορούμε να αντέξουμε εν τέλει. «Νίκη όπου έχω νικηθεί» …που θα΄λεγε κι ο ποιητής…

******************

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αγαπημένος τόπος της η Αίγινα όπου και έγραψε τα πρώτα της ποιήματα. Σπούδασε κλασσική φιλολογία και θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υποκριτική στο “Θέατρο – Εργαστήριο”. Εδώ και αρκετά χρόνια διδάσκει το μάθημα της θεατρικής αγωγής και εργάζεται ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Παράλληλα παραδίδει μαθήματα γλώσσας και λογοτεχνίας καθώς και θεωρίας και ιστορίας του θεάτρου. Είναι ενεργό μέλος του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων. Έχει παρακολουθήσει διάφορα θεατρικά σεμινάρια, όπως με τον Δ. Καταλειφό και την Α. Μακράκη (υποκριτική), τον D. Glass και τη Lilo Baouer (θεατρικό παιχνίδι), τον Θωμά Μοσχόπουλο (σκηνοθεσία). Έχει σκηνοθετήσει και “ανεβάσει” με τους μαθητές της αρκετά έργα, κάποια από τα οποία έχει διασκευάσει (π.χ., (“Ειρήνη” και “Πλούτο” του Αριστοφάνη) και κάποια άλλα τα οποία έχει γράψει η ίδια (π.χ. “Η εξαφάνιση του Αϊ-Βασίλη” και “Ο χιονάνθρωπος που έγινε βοηθός Αϊ-Βασίλη”. Έχει διακριθεί σε δύο ποιητικούς διαγωνισμούς. Η νουβέλα της “Το σώμα του έγινε σκιά” (Ανατολικός, 2010) έχει λάβει έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Το 2009 δημιούργησε το ιστολόγιο varelaki σελίδες Τέχνης και Πολιτισμού.

(http://varelaki.blogspot.com).

[author] Του Πέτρου Γκολίτση [/author]

[…]
Το ποίημα ως ταύτιση μορφής-περιεχομένου γίνεται μια εκδοχή-προεξοχή του υπαρκτού, εκτέλεση μιας ενιαίας και μεστής ποιητικής βάσης, εκφράζοντας οργανικά και την «εσωτερική» ανάγκη του ανθρώπου-καλλιτέχνη. Ο ποιητής, που εφάπτεται με το ρηγματώδες του πραγματικού, σε λίγα και δύσκολα σημεία εκ των πραγμάτων είναι η αλήθεια (η αποκόλληση δεν πρέπει να είναι τόσο δύσκολη σε αντίθεση με ό,τι νομίζω λανθασμένα υποθέτουμε) κατορθώνει να διατηρήσει τα ανθρώπινα του χαρακτηριστικά εν μέσω και στο σύνολο της καλλιτεχνικής ισόβιας «περιπέτειας» του, απαιτώντας και «επιτυγχάνοντας» όχι μόνο την αυστηρότητα σε ζητήματα ύφους, αλλά και διατηρώντας την δυνατότητα, από ένα μεγάλο από ό,τι φαίνεται απόθεμα, μιας διαρκούς «ελαφράς» μεταβολής και μετατόπισης που εξασφαλίζει και συγκρατεί την εκάστοτε διακριτή προσωπική του σφραγίδα.
Έτσι [ο ποιητής] όχι απλά στέκεται μακριά απ’ οτιδήποτε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως φυγή από την πραγματικότητα ή άρνηση της, αλλά απεναντίας συγκρούεται μαζί της ή εναλλακτικά εφάπτεται πάνω της. Η στάση αυτή ίσως είναι δυνατή διότι απ’ τη μια διατηρεί μια ρίζα βαθιά μέσα της, στην λεγόμενη «εξωτερική» πραγματικότητα που μεταβάλλεται, ενώ το μάτι σαν βεντούζα, με κίνηση ζωική, προσκολλάται πάνω της και την ακολουθεί στην ιστορική της κίνηση, και απ’ την άλλη κρατά μια ρίζα επίσης βαθιά, παλλόμενη, στον τόπο της αδιαμφισβήτητα έγκυρης «εσωτερικής» πραγματικότητας, μιας πραγματικότητας όχι απλά του «εσωτερικού» βιώματος, αλλά του «εσωτερικού» ρυθμού, που αφομοιώνει και μετασχηματίζει, ως ο τόπος του ιδιότυπου μετασχηματισμού, το «πραγματικό» σε ποίημα.
Η ταραγμένη όμως εποχή και η ιστορία στην εκδίπλωση της, δεν κατορθώνουν ή δεν επιτρέπουν μια ουσιαστική βελτίωση, δηλαδή δεν οδηγούν σε έναν κόσμο καλύτερο. Καταλήγουν και παραμένουν τα συμβαίνοντα αποτέλεσμα της κοχλάζουσας ρηγματώδους θα λέγαμε ανθρώπινης ψυχής, όσο ποτέ άλλοτε τώρα ελεύθερης, και δεδομένου μάλιστα του ετεροπροσδιορισμού των προσώπων και της τεχνοϋλικής εξάπλωσης του τρέχοντος «πραγματικού» στα πλαίσια της αρνητικής διαλεκτικής, οδηγούμαστε στο να μην ελπίζουμε και πολλά ή τουλάχιστον να μην μας «επιτρέπεται» κάτι τέτοιο, αν βέβαια αυτό είναι και το κυρίαρχο ζητούμενο. ‘Ένα λυτρωτικό μέλλον προεξοφλείται ως κάτι το αδύνατο, φλερτάροντας στην καλύτερη περίπτωση μ’ ένα μέλλον ίσως απλά ανεκτό. Εκεί ο ποιητής ως μονάδα, αναγκαστικά και εκ των πραγμάτων, στο μάταιο του μοναχικού τελικά αγώνα του, καλείται να συμπορευτεί για λίγο με λίγους ομοιοπαθούντες ομότεχνους, χρησιμοποιώντας στην περίπτωση μας την ποιητική γλώσσα, αυτό το δευτεροβάθμιο συμβολικό σύστημα, αυξάνοντας έτσι κι άλλο την απόσταση (η πρώτη ύλη, η γλώσσα, είναι ένα ήδη υπάρχον σύστημα. Κατορθώνει απ’ την άλλη όμως μέσω αυτής να διατηρεί μια απόσταση μερικής ασφαλείας απ’ το πραγματικό, που είτε συνθλίβει στην κίνηση του, είτε νεκρώνει στην έρημο του). Παίρνει επομένως μια πρώτη, διατηρήσιμη επί το πλείστον απόσταση απ’ το πραγματικό, του οποίου έχει γίνει τόπος διαρκούς ζύμωσης και γέννησης του, ως «δαιμονόπληκτος» και εκεί είναι που περιμένουμε, ας μας επιτραπεί να το πούμε, με «ανυπομονησία» το κλείσιμο κάθε ουσιαστικής ποιητικής. […]

Πρόκειται για τόπους όπου υψώνονται πάνω από την «αντικειμενική» πραγματικότητα ως δεσπόζουσες νοητικές παραστάσεις της και προεκτάσεις της, αλλά και ως προσλήψιμες ποιητικές κατασκευές, που απαιτούν τον λεπτό συντονισμό του νου και της ψυχής, ώστε να πάλλονται περισσότερες χορδές τού μετέχοντα ταυτόχρονα. Η «αντικειμενική» πραγματικότητα, αντί να αφεθεί ως dead matter στις θετικές επιστήμες, ως οργανισμός αντιδρά, συν-διαμορφώνει και συνδιαμορφώνεται στην ποίηση. Ενόσω κονταροχτυπιούνται οι θετικές επιστήμες μαζί της, αλλάζοντας ακόντια, υλικά και γωνίες κρούσης, η τέχνη τελικά ορθώνει σύνολα λειτουργικά, δεσμευμένα βέβαια απ’ τις προϋποθέσεις τους, στις συνεπείς εκφάνσεις της, σύμπαντα προσωπικά που κινούνται, άλλοτε σε σύμπλευση κι άλλοτε εναντιόδρομα απέναντι σε ένα πραγματικό που επιμένει. Ένα πραγματικό προς το οποίο η τέχνη πρέπει να τείνει, για να μην είναι μια «ιστορία» αυτιστική, μια ιστορία τελικά που αρχίζει και τελειώνει στον εαυτό της.

*****************
Ο Πέτρος Γκολίτσης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1978 όπου και ζει. Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή “Η μνήμη του χαρτιού” (εκδ. Σαιξπηρικόν, 2009). Η δεύτερη συλλογή του “Το τριβείο του χρόνου” είναι υπό δημοσίευση (εκδ. Μανδραγόρας, 2013).

[author]Του Δημητρή Β. Τριανταφυλλίδη [/author]

Αμήχανη και τρομοκρατημένη η παγκόσμια κοινή γνώμη πληροφορήθηκε το μακελειό στην ειρηνική και υποδειγματικά ανοιχτή κοινωνία της σκανδιναβικής χώρας της Νορβηγίας. Ένα μακελειό που δεν έχει προηγούμενο στην μεταπολεμική ευρωπαϊκή ιστορία. Ένα μακελειό που δικαιώνει τους χειρότερους φόβους όλων εκείνων που μονότονα και επίμονα φώναζαν για την εκκόλαψη του αυγού του φιδιού στα σπλάχνα της δημοκρατίας. Ένα μακελειό – οιωνό για τον πόλεμο μίσους που εκτυλίσσεται υπογείως εδώ και χρόνια στη γηραιά ήπειρο.

Η κοινωνία της Νορβηγίας συγκλονισμένη έδωσε την πρώτη της απάντηση με μαζική συμμετοχή σε εκδηλώσεις, κύριο σύνθημα των οποίων ήταν όχι μόνο η καταδίκη της σφαγής, αλλά η υπεράσπιση του τρόπου ζωής, ο οποίος βασίζεται στις πλέον πολύτιμες παρακαταθήκες του Διαφωτισμού, τις αρχές της ανεκτικότητας, της ισονομίας, της ισηγορίας και της ελευθερίας. Οργανωμένη υποδειγματικά, με ένα αξιοζήλευτο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, η νορβηγική κοινωνία αξιοποιεί τους φυσικούς πόρους της χώρας με τρόπο υπεύθυνο, ζει ειρηνικά και δημιουργικά, ενώ οι διεθνείς της σχέσεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν παράδειγμα για πολλές άλλες χώρες. Και όμως, παρόλα αυτά, στη χώρα αυτή έλαχε ο κλήρος της πρωτοφανούς αυτής σφαγής, η οποία σηματοδοτεί, ως άλλη 11^η Σεπτεμβρίου, μια νέα περίοδο στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια ιστορία.

Η παρουσίαση του δράστη ως πνευματικά ασταθή προσωπικότητα είναι, τουλάχιστον, προβληματική, αν όχι ύποπτη. Ο ίδιος γνώριζε πολύ καλά τι έκανε, είχε σχέδιο, σκοπούς και, προφανώς, συνεργάτες. Βασική του επιδίωξη ήταν η έναρξη ενός διαπολιτισμικού πολέμου εναντίον των μουσουλμάνων, οι οποίοι, κατά τη γνώμη του, επιχειρούν να καταλάβουν την Ευρώπη και να αλλοιώσουν τη σύνθεση του πληθυσμού της, επιβάλλοντας τα δικά τους ήθη και έθιμα, τις δικές τους παραδόσεις, την δική τους ιδιόμορφη «δικτατορίας» μέσα στην αμφιλεγόμενη «πολυπολιτισμική» κοινωνία της Δύσης.

Ο δράστης δεν είναι τίποτα άλλο, παρά γέννημα της ιδεολογίας του μίσους που καλλιεργείται εδώ και δεκαετίες στη Δυτική Ευρώπη. Μιας ιδεολογίας, η οποία αμέσως μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, έχοντας υποστεί συντριπτική στρατιωτική, πολιτική, μα κυρίως, ηθική ήττα, φρόντισε να ανασυνταχθεί και με καλυμμένη μορφή να επιβιώσει σε θύλακες των ευρωπαϊκών χωρών, υπό τη σκέπη των νοσταλγών της φυλετικής καθαρότητας, άχρει καιρού.

Το ιδανικό περιβάλλον για την εκδήλωση της διαμορφώθηκε από την αύξηση των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη από τις χώρες του Τρίτου κόσμου. Οι παρείσακτοι της προηγούμενης περιόδου, μετατράπηκαν σε συμμάχους. Οι Σλάβοι, για παράδειγμα, οι οποίοι για το Ναζισμό ήταν προορισμένοι για σκλάβοι που θα υπηρετούσαν την Αρεία φυλή, απέκτησαν την ιδιότητα του συναγωνιστή και του συνοδοιπόρου στη σταυροφορία για την «λύτρωση» της ανθρωπότητας από τα ισλαμικά μιάσματα. Η ανακάλυψη νέων εχθρών, η στοχοποίηση ανθρώπων με βάση το χρώμα του δέρματος, της καταγωγής, της θρησκείας, δεν άργησε να γίνει.

Η ιδεολογία του μίσους όμως, διαθέτει μια αξιοπρόσεκτη ιδιότητα: μπορεί να μεταμορφώνεται σε κάτι αθώο, απλό, γοητευτικό και εύκολο στην κατανόηση και αφομοίωση της, από ανθρώπους που δεν θέλουν να κουράζουν το μυαλό τους. Η στερεοτυπική σκέψη, τα απλοϊκά διανοητικά σχήματα, τα εύπεπτα συνθήματα της ιδεολογίας του μίσους ελλοχεύουν σε πλήθος εκδηλώσεων της κοινωνικής συμπεριφοράς και έτσι γίνονται αποδεκτά από μεγάλο μέρος των κοινωνιών, οι οποίες σαστισμένες από τις τεκτονικού τύπου αλλαγές, δε μπορούν να συνειδητοποιήσουν τους κινδύνους εκτροπής που παραμονεύουν.

Επιλέγοντας ευάλωτες και απροστάτευτες ομάδες, οι οπαδοί της ιδεολογίας του μίσους, αξιοποιούν τα ανακλαστικά του φόβου και ενεργοποιούν τους μηχανισμούς του κοινωνικού αυτοματισμού, στρέφοντας την μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης. Η ιδεολογία του μίσους στρέφεται κατά του Άλλου γενικώς. Αυτός ο Άλλος μπορεί να είναι ο μετανάστης, ο Ρομά, ο άνθρωπος που έχει κάνει μια διαφορετική επιλογή ως προς την ερωτική του συμπεριφορά, εκείνοι που δε συμμερίζονται τις απόψεις των οπαδών του μίσους, οι πολιτικοί αντίπαλοι, οι οπαδοί μιας άλλης ποδοσφαιρικής ομάδας και γενικά, κάθε τι που κατά τη γνώμη τους, αντιστρατεύεται και μολύνει την καθαρότητα της ιδεατής τους κοινωνίας.

Στη χώρα μας, οι δύο τελευταίες δεκαετίες, ήταν μια περίοδος όπου η εκκόλαψη τέτοιων αντιλήψεων, έγινε σχεδόν με τις ευλογίες του πολιτικού κατεστημένου. Κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι ένα ολόκληρο πολιτικό κόμμα γεννήθηκε και απέκτησε κοινοβουλευτική έκφραση, λόγω της συνεχούς προβολής του ιδρυτή του από τα Μ.Μ.Ε., επειδή μια δεδομένη ιστορική περίοδο, οι εκπρόσωποι του τότε κυβερνώντος κόμματος, θεώρησαν πως αυτός θα κόψει ψήφους από το κόμμα της τότε μείζονος αντιπολίτευσης. Η προβολή αυτή ήταν δυσανάλογη σε σχέση και με τα εκλογικά ποσοστά του κόμματος αλλά και με τις κοινωνικές δυνάμεις που εκφράζει, παρόλα αυτά όμως, συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Στο κόμμα αυτό βρήκαν φιλόξενη στέγη ακόμη και άνθρωποι που με τσεκούρια και ρόπαλα κυνηγούσαν τους αντιπάλους τους στους κεντρικούς δρόμους της πρωτεύουσας, αλλά παρόλα αυτά σήμερα, χάρη στην προβολή αυτή, έχουν καταστεί ισότιμοι συνομιλητές σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές με εκπροσώπους άλλων κοινοβουλευτικών κομμάτων.

Πίσω από την επιμελώς «αθώα» και «πατριωτική» τους ρητορική κρύβεται το μίσος για κάθε τι που δεν είναι «ελληνικό», για κάτι τι που «μολύνει» την αγνότητα του «Έλληνα» και της «Ελλάδας» τους. Δεν μένουν όμως μόνο στα λόγια. Το τελευταίο διάστημα είναι σχεδόν καθημερινές οι «εξορμήσεις» τους στις γειτονιές, του κέντρου κυρίως της Αθήνας, όπου πραγματοποιούν πογκρόμ εναντίον μεταναστών, χτυπώντας ακόμη και μικρά παιδιά με την ανοχή της αστυνομίας, της οποίας ως γνωστόν προΐσταται επιφανής εκπρόσωπος του πολιτικού κατεστημένου της χώρας και διακεκριμένο στέλεχος του φοιτητικού κινήματος του αντιδικτατορικού αγώνα και της μεταπολίτευσης.

Η τυπική αποκήρυξη της βίας από τους πολιτικούς εκπροσώπους αυτής της ιδεολογίας είναι ένας απλός φερετζές. Αρκεί και μόνο να παρακολουθήσει κανείς τις ομιλίες τους στο κομματικό τους κοινό για να αντιληφθεί ότι άλλα λένε μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες και άλλα μπροστά στο επιλεγμένο τους κοινό.

Στις παρυφές του πολιτικού συστήματος κινούνται «αντισυστημικές» ομάδες των οπαδών αυτής της ιδεολογίας. Άλλοτε καλύπτονται μέσα σε συνδέσμους οπαδών διαφόρων ομάδων, άλλοτε μέσα από «κινήσεις πολιτών εναντίον της λαθρομετανάστευσης», άλλοτε πίσω από «φιλανθρωπικές κινήσεις» ή «μέτωπα κατά των θολοκουλτουριάρηδων και των εβραιομαρξιστών». Στόχος τους η δημιουργία θυλάκων μέσα στην κοινωνία, όπου θα ισχύει το φυλετικό μίσος, το δίκαιο του αίματος, η προστασία της φυλής.

Το πολιτικό κατεστημένο της χώρας, με ελάχιστες εξαιρέσεις, κάνει τα στραβά μάτια. Σε περιστατικά βίας, σε αντικοινοβουλευτικές κινήσεις, πρόσφατα παρατηρήθηκε μια περίεργη σύμπνοια ανάμεσα σε εκπροσώπους της ΝΔ και ενός τμήματος της Αριστεράς, στην προσπάθεια τους να δικαιολογήσουν την «αγανακτισμένη βία» κατά των εκπροσώπων του κοινοβουλίου που έχουν εκλεγεί μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. Είναι, τουλάχιστον, περίεργη αυτή η πολιτική δικαίωσης της βίας, αφού έτσι δίνει άλλοθι σε κάθε άλλη μορφή βίας κατά των «αντιφρονούντων».

Η σφαγή στη Νορβηγία δεν είναι ένα απλό περιστατικό βίας κάποιου «παράφρονα». Είναι, ίσως, το εναρκτήριο λάκτισμα μιας καλοσχεδιασμένης εκστρατείας για την υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Και σε αυτή την «σταυροφορία», σύμφωνα με όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, θα συμμετάσχουν και «ελληνικές λεγεώνες» Η δημοκρατική κοινωνία θα πρέπει να αντιδράσει και μάλιστα άμεσα και δυναμικά, απομονώνοντας το κήρυγμα του μίσους, της μισαλλοδοξίας, της καταστροφής. Σήμερα, σε καταστάσεις πρωτόγνωρες, η κοινωνία διακατέχεται από φοβικό σύνδρομο. Είναι πολύ εύκολο να αναζητήσει τον αποδιοπομπαίο τράγο στο πρόσωπο καθενός που πιστεύει ότι την απειλεί και υποσκάπτει την ευημερία της. Είναι πολύ εύκολο, μεγάλα τμήματα του πληθυσμού να προσχωρήσουν στις γραμμές εκείνων που επιδιώκουν την απομόνωση της χώρας, την έξοδο της από τους διεθνούς οργανισμούς και θεσμούς, την επιστροφή σε μια «ιδανική» οργάνωση, όπου οι «αγνοί» πατριώτες θα εργάζονται υπό την καθοδήγηση πεφωτισμένης ηγεσίας, ώστε να ανακτήσει τη λάμψη και το κλέος άλλων εποχών.

Είναι χρέος κάθε πολίτη να αντισταθεί στον «πολιτισμό της μισαλλοδοξίας», στην ιδεολογία του μίσους, στην προσπάθεια αναβίωσης ότι πιο φρικαλέου έχει ζήσει η ανθρωπότητα κατά τον 20^ο αιώνα. Μισόλογα και αμφισημίες δεν χωράνε, όπως δε χωράνε πολιτικές τοποθετήσεις που δικαιολογούν μερικώς τη βία, γιατί έτσι ανοίγουν την κερκόπορτα για να εισέλθει το τέρας. Μετά θα είναι αργά.

* Το βιβλίο του δημοσιογράφου-μεταφραστή Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη, με τίτλο «Κάτοικος Μεταξουργείου: Ημερολόγιο Κρίσης» παρουσιάζεται την Τετάρτη στο Polis Art Café. Πρόκειται για κείμενα του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη τα οποία έχουν δημοσιευτεί στους ιστότοπους www.mediasoup.gr και www.athina984fm.gr του Αθήνα 9.84.

Το βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Επίκεντρο» θα παρουσιάσουν ο δημοσιογράφος Ηλίας Κανέλης, ο εκδότης Βασίλης Χατζηιακώβου κι ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης, ενώ για το πόνημά του θα μιλήσει και ο ίδιος ο δημοσιογράφος.

Τη συζήτηση που θα ακολουθήσει συντονίζει ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος.

Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 19.30
Polis Art Café, Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου (Αίθριο Στοάς Βιβλίου και Θεάτρου Τέχνης

**************************

[author]Του Νίκου Βουτυρόπουλου [/author]

Καταλήψεις. Απεργίες. Διαδηλώσεις. Αποχές. Μα αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα! Διαμαρτύρεσαι για όσα πρεσβεύεις. Είσαι παράλογος και δεν το ξέρεις. Η σημερινή κατάντια στην Ελλάδα ξεκινά από την άγνοιά σου. Θέλεις να έχεις, χωρίς να μπορείς να δώσεις. Με ένα πτυχίο – ας πούμε – αξιώνεις θέση εργασίας, δεν την έχεις και σου φταίει το σύμπαν. Πόσοι γνωρίζουν πραγματικά τη δουλειά τους και δουλεύουν στην Ελλάδα; Ομολογουμένως λίγοι. Οι άλλοι απεργούν. Για τη σύνταξή τους που δεν ξέρουν καν αν ζουν ως τότε, για να την πάρουν. Αλλά ποιος διαμαρτύρεται για το χάλι της Εθνικής Οδού; Ζωτικό θέμα. Εκατόμβη θυμάτων. Οι εργολάβοι και τα γραφεία κηδειών κάνουν χρυσές δουλειές. Εμπόριο χωρίς όριο. Όμως οι καταλήψεις δημοσίων κτηρίων συνεχίζονται. Μόδα πια να γίνεσαι αντιπαραγωγικός δίχως συγκεκριμένη πρόταση. Η Ελλάδα δεν παράγει, μόνο εισάγει, γιατί ο έλληνας δεν δουλεύει. Και όχι μόνο αυτό. Απεργεί, δηλαδή δεν δουλεύει, ως ένδειξη διαμαρτυρίας που δεν δουλεύουν οι άλλοι. Η χώρα είναι γεμάτη πτυχιούχους που ροκανίζουν τη σύνταξη των γονιών τους. Η επαρχία εντελώς παρατημένη. Το παραεμπόριο στις δόξες του. Και το μέλλον προμηνύεται λαμπρό!

**********************

Ο Νίκος Βουτυρόπουλος σπούδασε Φιλολογία και Αρχαιολογία και είναι Φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση. Έχει εκδώσει ποιητικά βιβλία και έχει πλούσιο μεταφραστικό έργο.

[author]Του Χάρη Βλαβιανού [/author]

Ο Χαρίλαος Τρικούπης στον ελεύθερο χρόνο του διάβαζε Μπάυρον και Ντίκενς. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος μετέφρασε τον Θουκυδίδη. Ο Ανδρέας Παπανδρέου γλεντούσε με τη Μιμή στη Ρίτα Σακελλαρίου. Ο Κώστας Σημίτης έδωσε την πρώτη του συνέντευξη ως πρωθυπουργός στο ΚΛΙΚ του Κωστόπουλου. Ο Γιώργος Παπανδρέου, ντυμένος ως spiderman, έτρεξε στον Μαραθώνιο [έχοντας ξοδέψει τις μισές μέρες της πρωθυπουργίας του στα γυμναστήρια]. Ο Αντώνης Σαμαράς μετά από αλλεπάλληλες κωλοτούμπες προσγειώθηκε στην αγκαλιά της αγαπητής Μέρκελ.Όπερ έδει δείξαι.

****************

O Χάρης Βλαβιανός γεννήθηκε στη Ρώμη το 1957. Σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και πολιτική θεωρία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Έχει εκδώσει έντεκα ποιητικά βιβλία, με πιο πρόσφατα τα “Σονέτα της συμφοράς” (2011) και “H ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας σε 100 χαϊκού” (2011), “Britannica” (2004). Έχει επίσης μεταφράσει έργα κορυφαίων συγγραφέων, όπως Walt Whitman (“Επιλογή ποιημάτων”, 1986), Εzra Pound (“Χιου Σέλγουιν Μώμπερλυ”, 1987, “Αποσπάσματα και σχεδιάσματα των Κάντος CΧ-CXX”, 1991), Wallace Stevens (“Adagia”, 1993, “Δεκατρείς τρόποι να κοιτάς ένα κοτσύφι και άλλα ποιήματα”, 2007) κ.ά. Διδάσκει Ιστορία και Πολιτική Θεωρία στο Αμερικανικό Κολέγιο Ελλάδος και δημιουργική γραφή στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ).