[author]του Κώστα Σοφιανού [/author]

Όσα ακολουθούν είναι σχόλιο σε ανάρτηση του Κώστα Κουτσουρέλη περί της αστοχίας των εκ του ασφαλούς καταπραϋντές ημών και των τούρκων ειρηνιστών”. Το σχόλιο, δεν δημοσιεύτηκε εκεί που γράφτηκε και το περνάω εδώ,

“Αυτά για την κυρία Σία Αναγνωστοπούλου, τον κύριο Ηρακλείδη, τον κύριο Δερτιλή, αλλά και τον κύριο Λιάκο, τον κύριο Ψυχογιό, τον κύριο Κωστή, τον κύριο Μίχα, την κυρία Ρεπούση, τον κύριο Τάσο Κωστόπουλο και γενικώς όλους όσοι, έμμεσα ή, άμεσα, συνειδητά ή, ασύνειδα, υπηρετούν είτε τον αριστερό είτε τον δεξιό διεθνισμό (την πάση θυσία, δηλαδή ομογενοποίηση των λαών και την υποταγή τους είτε στην δικτατορία του κόμματος είτε στην δικατατορία του κεφαλαίου – εν τέλει του κεφαλαίου, κρατικού ή ιδιωτικού), κατηγορώντας την, εν πολλαίς, αναμφιβόλως, αμαρτίες περιπεσούσα Ψωρικώσταινα, ως την μόνη υπαίτια, πάσης κακουργίας στα Βαλκάνια,την ανατολική Μεσόγειο, την εγγύς και την Μέση Ανατολή ! Όσον αφορά δε τη θέση τους για τα ελληνοτουρκικά, τίποτα πέρα από ευχολόγια δεν έχουν πει πράγματι. Οι εισηγήσεις τους (εθνοφοβικές μπροσούρες διεθνιστικής φλυαρίας, ανθυποβαλκάνιου επιπέδου) δεν οδηγούν παρά στο “σφάξε με αγά μου ν’αγιάσω -στους ουρανούς των “ανθρωπιστικών δικαιωμάτων” παντός διεκδικούντος γην και ύδωρ (κατά κυριολεξία: Τσαμουριά, Δυτική Μακεδονία -Θεσσαλονίκη, Θράκη, Αιγαίο), της “ειρηνικής συνύπαρξης των λαών”, (μετά βέβαια την σφαγή των κατά τόπους αστικών τάξεων, και γενικώς την εξολόθρευση όλων των ταξικών εχθρών), και της αποχαυνωτικής διεθνοποίησης των από ολούθε εισρεόντων καταναλωτικών προτύπων. Όμως με αυτά και με αυτά, οι άμυνες των ιθαγενών πειραματόζωων, στα ποικίλα πειράματα (γλωσσικά, κοινωνιολογικά – εκσυγχρονιστικά, πολιτικά, οικονομικά), λιγοστεύουν. Γενεές σύγχρονων γενιτσάρων (της αριστερής -“μαχητικής”, ή της καταναλωτική “ηδονοθηρευκής” βιομηχανίας) εκκολάπτονται, ενώ ο λεγόμενος ελληνισμός (ό,τι και αν σημαίνει ο όρος), δεν αντέχει άλλο διεθνιστικό καπέλωμα. Τον διεθνισμό του Παύλου, τον έφερε, κουτσά – στραβά, σε λογαριασμό, με τη γλώσσα, ἑλληνοποιώντας τον, όσο γίνονταν. Τώρα πια γλώσσα “φορέα της φήμης” δεν διαθέτουμε, γιαυτό δεν διαθέτουμε και νοήματα ντόπιας κοπής. Μ’ άλλα λόγια σκέψη, και επομένως θεωρία, ο τόπος δεν παράγει. Ό, τι δημοσιεύεται, σε όλους τους τομείς των ανθρωπιστικών, λεγόμενων επιστημών (ιστορία, φιλολογία, νομικά, κοινωνιολογία, παιδαγωγικά, πολιτική θεωρία, λογοτεχνική θεωρία και κριτική) είναι εισαγωγής, έρχεται με τα μπον πουρ λ΄οριαν διδακτορικά, ανακυκλώνεται και πετιέται μόλις φτάσουν οι νέες διανοητικές μόδες. Ενδεχομένως στις θετικές -φυσικές επιστήμες, να παράγεται έργο διεθνώς ενδιαφέρον, και ίσως πρώτης γραμμής. Αλλά δεν είναι οι θετικοί επιστήμονες που προσδιορίζουν τις συνειδήσεις. Είναι οι άλλοι, που πέρα από επαναλήψεις των μαθημάτων που στην καλύτερη περίπτωση, έμαθαν απ’ έξω δεν έχουν να προσφέρουν. Το μόνο που έχουν να προσφέρουν είναι εύκολα λόγια αυτολοιδορίας, αυτοενοχοποίησης και ηθικού αφοπλισμού των νέων, όπως το, προφανώς καλοπροαίρετο, “Επτά Πόλεμοι, Τέσσερις Εμφύλιοι, Επτά Πτωχεύσεις” του κυρίου Γ.Β. Δερτιλή, που έφτασε αισίως την 24η χιλιάδα, για να μας πει ότι, παρά που, η κακή μας τύχη μας έριξε σ΄αυτή τη δύσκολη (γεωπολιτικά -γεωστρατηγικά) γειτονιά, παρά που οι πόλεμοι που κάναμε ήσαν, εκτός ενός, αναπόφευκτοι (έστω και ως αναγκαίοι), παρά που ξεκινήσαμε φορτωμένοι δάνεια – φταίμε, και πρέπει ν’ αλλάξουμε μυαλά ! Αναφέρομαι ειδικότερα στο πόνημα αυτό του καθηγητή κυρίου Δερτιλή, ακριβώς γιατί τον θεωρώ καλοπροαίρετο, ειλικρινώς πάσχοντα για όσες πληγές η κακοδαιμονία και τα λάθη μας έχουν επιφέρει και γιατί η νοοτροπία του είναι τυπικά τεκμηριωτική της επίδρασης που έτοιμες θεωρίες και αλλότριες σκέψεις, αλλοδαπών διδασκάλων σφραγίζουν τους ημεδαπούς μαθητές τους. Γράφει (σελίδα 94 του πονήματός του) :”Αρχίζω από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Το πιθανότερο είναι ότι δεν μπορούσε να αποφευχθεί (sic). Ο εθνικισμός, ευρωπαϊκό, και αμερικανικό ρεύμα ιδεών και πράξεων,παρέσυρε στην ορμή του και τους επαναστάτες του 1821.”.! ! ! Αφήνοντας κατά μέρος την υποκειμένη υπόθεση ότι καλύτερα θα ήταν, (προφανώς για να μην επικρατήσει ο επικατάρατος “ἑθνικισμός”) οι ραγιάδες να κάθονταν στ΄ αυγά τους, στέκομαι στην αιτιολογία της επανάστασης : “ο εθνικισμός”, ο εισαγόμενος από την εσπερία, το που σημαίνει, ότι δίχως τον εθνικισμό”, οι δούλοι – δούλοι θά’μεναν. ραγιάδες γεννήθηκαν και ραγιάδες ήθελαν να πεθάνουν. Τέτοιοι, γενικώς είναι οι λαοί. Κοπάδια προβάτων (αυτό άλλωστε σημαίνει το “ραγιάς”, και ποιμένες λαών χαρακτηρίζει τους Τούρκους ο άγγλος ιστορικός Τόυνμπη), που δε λένε να σηκώσουν κεφάλι από μόνοι τους. Κατά τα άλλα, έχει πλέον αποδειχτεί περίτρανα από τους “ιστορικούς” της σχολής που τελείωσε ευδοκίμως ο κύριος Δερτιλής, ότι μεταξύ 1453 και 1821, ούτε αίσθηση εθνικής (εθνοτικής λέγεται εν προκειμένω από τους “σοφούς”) διαφοροποίησης καμία υπήρχε στο μιλιέτ των ορθοδόξων, ούτε ποτέ κανείς διανοήθηκε, πριν την εισαγωγή των επαναστατικών ιδεών, να σηκώσει κεφάλι, από τις κεφαλές (δεσποτάδες, κατσαπλιάδες, λογάδες) των ραγιάδων ! Άρα : σφάξεμε αγά μου ν’αγιάσω, αν δε σου κάνω να με πάρεις και να με κάνεις γενίτσαρό σου”. Αφερίμ εφέντιμ !

[author]Του Γιώργου Χριστοδουλίδη[/author]

Πρέπει να σπάσεις πολλά εσωτερικά αποστήματα για να μπορέσεις να πεις αυτό που σε αναβλύζει, πόσο μάλλον να το γράψεις, ψυχική δαπάνη.
Αυτό που σου τριβελίζει την ύπαρξη και όχι αυτό που θέλουν να ακούσουν οι άλλοι. Οι οποίοι, μεθοδικά, επειδή δεν τολμάς να τα χαλάσεις μαζί τους, αρχίζουν να στρογγυλεύουν, μετατρεπόμενοι κι αυτοί σε μια σειρά από μαυριδερά αποστήματα, που όμως σπάζουν κι αυτά και διαλύονται, μόλις  εκμυστηρευτείς πρώτα στον εαυτό σου, μετά στη γραφή σου, τις δικές σου αλήθειες.
Αλήθειες που δεν θα ήταν τόσο συμπαγείς, επίμονες και ανθεκτικές εκ γεννήσεως, αν δεν τις είχες αφήσεις τόσα χρόνια θαμμένες στη σιωπή.
Η σιωπή, στη σωστή θερμοκρασία,  μαζί με τον αδίκως εγκαλούμενο, για σημαντικά θέματα, παρελαύνοντα χρόνο, μεστώνουν τις αλήθειες σου, σε μεταβάλλουν σε αεροστεγές κελάρι που παλιώνει αποτελεσματικά μια σπάνια ποικιλία κρασιού.
Σου τις παραδίδουν έτοιμες να πιωθούν, να ειπωθούν, ακόμη και να υποφέρουν- οι πληγές στο σώμα τους θα κλείσουν γρήγορα-, για να μην πω ότι χωρίς οδύνη, μια αλήθεια κινδυνεύει περισσότερο  να εκτεθεί στην ανυποληψία και να βρωμίσει.
Ένα καλό και διαρκές βασανιστήριο από ατάλαντους βασανιστές, από εργολάβους κάθε τι καθεστηκυίου , είναι απαραίτητο, όπως τα βάσανα του Ιησού Χριστού ή η τραμπαλισμένη ζωή του αμαρτωλού Μπουκόβσκι.

Η διατύπωση μιας αλήθειας δεν είναι σκέψεις της στιγμής που συναρμόζονται σε νοήματα. Αλλά είναι τα υλικά και σου έχουν δοθεί από παλιά, από τότε που αποφάσισες, αφού πρώτα κυλίστηκες κι εσύ καιρό αρκετό μέσα στον βούρκο του εφήμερου τίποτα και αυτοματαιώθηκες με τις ψευδαισθήσεις σου,  ότι θα προσπαθήσεις αν μη τι άλλο, να αποποιηθείς τον τίτλο του παντελώς «ενάρετου», του πόσιμου, του βρώσιμου, του εύπεπτου και του καλού αγωγού στη  ασύμμετρη υποκρισία και ματαιοδοξία που μας πλημμυρίζει.
Από τότε που αποφάσισες ότι η μόνη συνωμοσία στην οποία θες να είσαι συνεργός είναι η συνωμοσία με το δύσκολο, το δυσεύρετο, το ωραίο, το αδάμαστο, το γαλαζοπούλι, τη θάλασσα, το φως, η συνωμοσία με το φεγγάρι και ένα μπουκάλι Lambrusco rose .
Είναι η συνωμοσία με εκείνον τον εκθλιπτικό μηχανισμό που εκθλίβει τη ψίχα αφού πρώτα διαλύσει το κέλυφος.

Πώς θα μπορούσες λοιπόν να διατείνεσαι ότι διεκδικείς μια υποψία αλήθειας ,  αν δεν έχεις προβάρει και δεν έχεις συντελέσει τελικά μια ολική ρήξη με το απόστημα που αποκαλείται ας πούμε οργανωμένος πνευματικός κόσμος; Με εκείνους που το εγωιστικά υπερφίαλο παρακράτος τους, προσομοιάζει περισσότερο με εξάπλωση μολυσματικής ασθενείας παρά με κάποιου είδους πολιτιστική συνδρομή. Που αντί να ακούνε και να ξανακούνε Μπετόβεν, Παπακωνσταντίνου, Τσιτσάνη, Scorpions, Led Zeppelin  ή να διαβάζουν Υφ Μπονφούα, Larkin, Χριστιανόπουλο, Δάγλα,  Ραψάνη, Aνεράδα, μέχρι να πεθάνουν, αναλώνονται σε λόγια του συρμού και σε σκατομαχίες.

Οχι, δεν έχεις πια καμιά σχέση με εκείνους που εκφαυλίζουν ό,τι αγγίξουν, και σαν μήλο που αρνείται να σαπίσει, αρνείται να κολλήσει φουζικλάδιο, πέφτεις μια μέρα από το δέντρο. Η φλούδα, τα κουκούτσια σου απλώνονται και βυθίζονται σε άλλο χώμα. Κάποιο ίσως πιάσει. Επιλέγεις να μην ανήκεις, επιλέγεις να ξαναγίνεις ώστε να είσαι.

[author]Ανοικτή επιστολή του Κρεσέντσιο Σαντζίλιο[/author]
.

Μετά από την βασική υποβάθμιση των Αρχαίων Ελληνικών (τελείως απαράδεκτο στην ίδια τη χώρα δημιουργίας των), η εξάλειψη και κεντρικών φάσεων της αρχαίας και μοντέρνας ιστορίας από τις οποίες προέκυψαν θεμελιώδεις πολιτικές, οικονομικές, πολιτιστικές και άλλες εξελίξεις, πιστεύουμε πως επικίνδυνα συρρικνώνεται η έκταση και το βάθος της Πατριδογνωσίας των Ελλήνων μαθητών με αποτέλεσμα να μειώνονται σημαντικά οι δυο πρωταρχικής σημασίας πυλώνες της ελληνικής εθνικής υπόστασης: η Γλώσσα και η Ιστορία.

Τη στιγμή που στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και αλλού η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών (και Λατινικών) εντείνεται, και δικαίως, για τους γνωστούς λόγους τους οποίους ασφαλώς θα πρέπει να γνωρίζουν και ο Πρωθυπουργός και το Υπουργείο Παιδείας,

και τη στιγμή που σε αυτές τις ίδιες χώρες ούτε κατά διάνοια μειώνουν το εύρος και τη σημασία διδασκαλίας της Γλώσσας και της Ιστορίας των, αν και απόλυτα υποδεέστερες από εκείνες της Ελλάδας

και τη στιγμή που το γλωσσικό και ιστορικό παρελθόν τους Ελληνικού Έθνους είναι θεμελιώδες στοιχείο αυτογνωσίας,

οι ελληνικές εκπαιδευτικές Αρχές θέλουν να επιβάλλουν μια κατάσταση που ισοδυναμεί στην ουσία με εξαφάνιση ενός μεγάλου μέρους της ίδιας της Ελλάδας(!) από τη γνώση, συνείδηση και μελέτη των Νέων Ελλήνων της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, και συνεπώς και στην μετέπειτα συνέχεια της ζωής τους.

Οι υπογράφοντες την παρούσα ανοικτή επιστολή Έλληνες συγγραφείς και Ξένοι Ελληνιστές διαμαρτυρόμαστε για την συνεχή πολιτική ταπείνωσης αυτής της μοναδικής γλωσσικής και ιστορικής διαχρονίας της Ελλάδας την οποία ανέλαβε το Υπουργείο Παιδείας (που «έχασε» στο δρόμο και τον «εθνικό» του χαρακτήρα!) με την υιοθέτηση μιας, πιστεύουμε, άκρως διαφθείρουσας και παρεκκλίνουσας «αναμόρφωσης» των προγραμμάτων σπουδών των Αρχαίων και Νέων Ελληνικών και Ιστορίας.

Έτσι, η καταρράκωση της οικουμενικής διάστασης της ελληνικής γλώσσας και η αλλοίωση/νόθευση, εις βάρος του Ελληνισμού, αναμφίβολων ιστορικών πραγματικοτήτων, προσφέρει χείριστη υπηρεσία στη σημερινή σπουδάζουσα νεολαία και τους πολίτες του αύριο.

Ως Έλληνες Λογοτέχνες και Ξένοι Ελληνιστές ζητούμε την εκ νέου εξέταση ολόκληρου του προγράμματος Νέων/Αρχαίων Ελληνικών και Ιστορίας και την δίκαιο επαναφορά των διδασκαλιών που περικόπηκαν και μέλλουν να περικοπούν όχι μόνο αναφορικά με την καθεαυτού διδακτέα ύλη, αλλά και με τις σοβαρές μειώσεις ωραρίων.

Η αποδόμηση και αλλοτρίωση που επιχειρείται της ελληνικής γλωσσικής και ιστορικής παιδείας, συνταγματικά όπως γνωρίζετε κατοχυρωμένες, χρησιμοποιώντας παράλογα, ανεκδιήγητου «παγκοσμιοποιημένου» τύπου, «πολυπολιτισμικά» ιδεολογήματα τα οποία δεν συναντάμε σε καμία ευρωπαϊκή χώρα που σέβεται τον εαυτό της και το μέλλον της, επιβάλλεται να πάψουν ώστε να μην υποστεί και αυτή τη βαριά deminutio ο Ελληνικός Λαός ήδη ευρισκόμενος σήμερα σε σκληρή δοκιμασία επιβίωσης.

Των ως άνω δοθέντων, θεωρούμε αναγκαία την κατάργηση και την επαναδιαμόρφωση in melius της Υπουργικής Απόφασης ΦΕΚ-041Β/25.5.15 και όσων άλλων συναφών αποφάσεων έπονται, ώστε να δοθεί η απαιτούμενη έμφαση στα ελληνικά στίγματα της Γλώσσας και Ιστορίας σε όλη τη διαχρονική τους συνέχεια.

Ευελπιστώντας σε μια θετική ανταπόκριση, τα κέρδη της οποίας θα καρπωθούν οι μαθητές και μελλοντικοί υπεύθυνοι πολίτες, ευχαριστούμε για την (ενδεχόμενη) απάντηση.

Με τιμή.

[author]Των Κώστα Ρεούση&Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας[/author]

Όταν έχεις -ύποπτα- φροντίσει η παιδεία που εξέλαβες, ή αυτή που λαμβάνουν τα μούλικα που έσπειρες ή ξέβρασες, να διασκορπίζεται και να συρρικνώνεται σε πανεπιστημιακά ιδρύματα της νήσου, της Ελλάδος και κυρίως της Ευρώπης ή άλλων ηπείρων, προφανώς υπέκυψες στην εμπορευματοποίηση ενός αγαθού. Η αγωγή στη γλώσσα των Ελλήνων δεν ολοκληρώνεται και δε χρηματίζεται ποτές, άπαξ και γεννήθηκες μέσα σʼ αυτήν κι είσαι από αρχαίο βασιλικό γονίδιο ένας ή μία εκ των Πελασγών.

Η ρήξη (μάρτυς μου ο Θεός, εάν προειδοποίησα ή όχι άπειρες και συνεχόμενες έως επαναλαμβανόμενες φορές, στιγμές ακαριαίες) που επιδιώκω και πράττω κι εγκαθιδρύω, έναντι του τεκμηριωμένα ατεκμηρίωτου λόγου των φιλολόγων, είναι αποκλειστικό ή αποκλειστική κι αναφαίρετο ή αναφαίρετη δικαίωμα ή ιδιότητα ή ειδικότητα αποκτηθέν ή αποκτηθείσα στο στράτευμα.

Ηττημένοι ποιητές, νεοελληνιστές και ασχημάτιστοι μελετητές συχνάζουν στοcolloquiumηττημένων τακτικών κι ομότιμων κοσμητόρων και πρυτάνεων, ενώ λέκτορες, επίκουροι, αναπληρωτές, ανειδίκευτοι επιστήμονεςκαι επισκέπτες τελειωμένοι συναγελάζονται στα χορικά μιας τραγωδίας που ακόμη δεν έχει συναντήσει τον τραγωδό της. Μεταμορφωμένος σε βδέλλα βούτηξα στην ελώδη λίμνη των διδακτορικών-δικτατορικών τους τίτλων και παρακάθισα στο βάρβαρο δείπνο που προσφέρουν στους καλεσμένους κόλακες των διαπλεγμένων οφειλών, των περιστασιακών συμφερόντων και των υπερήμερων τοκισμών. Μια κολασμένη αφαίμαξη που φτύνω εξακολουθητικά στο κράσπεδο της επηρμένης τους, ταξιδιωτικά συμποσιακής ή συνεδριακής, χρησιμοθηρικής βλακείας.

Στο υλικό του ντουβαριού της όποιας γνώσεως θαρρούνε πως κατέχουν επιστρατεύω το λαλίστατο νερό μίας πηγής αρχέγονης, και μίας γλώσσης πρώτης καταγεγραμμένης στο γενετικό κώδικα ή στη γενετήσια ορμή του/της ποιητή που είμαι/είναι.

«La espadamorirácomo el racimo./El cristal no esmásfrágilque la roca./Las cosas son suporvenir de polvo./El hierroes el orín. La voz, el eco./Adán, el joven padre, estuceniza./El últimojardín sera el primero./El ruiseñor y Píndaro son voces./La aurora es el reflejo del ocaso./El micenio, la máscara de oro./El alto muro, la ultrajadaruina./Urquiza, lo quedejan los puñales./El rostroque se mira en el espejo/No es el de ayer. La noche lo ha gastado./El delicadotiemponosmodela.//Quédichaser el agua invulnerable/Quecorre en la parábola de Heráclito/O el intrincadofuego, peroalhora,/En este largo díaque no pasa,/Me sientoduradero y desvalido.», (Jorge Luis Borges, «Adánestuceniza», Historia de la Noche, 1971).

-Κουμάσια αδολεσχίας κι όρνιθες βορβόρου: γιακάς που τινάζω η παρουσία σας, φίδι στον κόρφο τʼ άγγιγμά σας, σπιούνος ο λόγος πʼ αφοδεύετε.

Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Ιούνιος 2017

[author] του Γιώργου Χριστοδουλίδη [/author]

Δεν συγκρατώ τίτλους βιβλίων που με συντάραξαν. Ούτε τίτλους ποιημάτων που με αναδόμησαν. Ούτε ονόματα συγγραφέων που με έστειλαν στο σημείο μηδέν. Προσθέτω στα προαναφερθέντα το διευκρινιστικό “παρά ελάχιστα”.
Το απόσταγμα της επεξεργασμένης έμπνευσης αφομοιώνεται με κεκτημένη ταχύτητα από τον οργανισμό μου, και ακολούθως διοχετεύεται στο αίμα μου, ενσωματώνεται στα πιο ανυποψίαστα κύτταρα μου. Οι ετικέτες πέφτουν, οι τίτλοι σβήνονται, οι παραπομπές ξεχαρβαλώνονται.
Καταρρέω, ανασυντίθεμαι και ξαναχτίζομαι με αυτό που με συγκλονίζει και αποπειρώμαι να γράψω τα επόμενα δυο-τρία ποιήματα που το μόνο που φιλοδοξούν να κάνουν είναι να επιβιβαστούν σε ένα από τα βαγόνια της ασταμάτητης αμαξοστοιχίας η οποία έρχεται από πολύ μακριά και έχει προορισμό το σταθμό “διηνεκές”.
Οσοι συγκρατούν τίτλους και ονόματα και τα επικαλούνται με κάθε ευκαιρία, ίσως έχουν πιο σχολαστική σκέψη. Φωτογραφική μνήμη. Ισως όμως να αδυνατούν να αφομοιώσουν την ουσία της λογοτεχνίας.
Οταν λοιπόν συναντώ τέτοιου είδους έργα, με καταλαμβάνει, πέραν από δέος, και ευγνωμοσύνη, επειδή συνειδητοποιώ ότι κανείς δεν θα υπήρχε ως δημιουργική οντότητα δίχως τους ξεχωριστούς άλλους. Αν ζουν ή όχι, δεν έχει και τόση σημασία, αρκεί το έργο τους να παραμένει ζωντανό, ικανό να ερωτοτροπήσει και να ζευγαρώσει. Η μεγάλη λογοτεχνία είναι αχαλίνωτα ερωτική, πολυγαμική και ως τέτοια ασύγκριτα πιο επικοινωνιακή κι από το επαρκέστερο εγχειρίδιο δημοσίων σχέσεων.
Φτιαγμένη από ύλη και πνεύμα, όταν η πρώτη υποκύψει στη γραμμική ροή φθοράς του χρόνου, το δεύτερο, θεριεύει. Ο χρόνος μπορεί να καταφάει τη σάρκα αλλά με το πνεύμα δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Ο χρόνος, απελπισμένος, ρίχνει το ένα μετά το άλλο, μπιτόνια βενζίνης στη φωτιά νομίζοντας ότι θα τη σβήσει…
Αυτό είναι το “έπαθλο” για όσους έκαναν καλή δουλειά: Να μην έχει πια σημασία η φυσική τους παρουσία διότι το έργο τους έχει αρχίσει να υπερβαίνει την ίδια τους την ύπαρξη. Το έργο τους έχει εξασφαλίσει εκτυφλωτική αυτονομία, έχει απελευθερωθεί από όλες τις μορφές ιδιοκτησίας, ανήκει αποκλειστικά στον κάθε επόμενο λάτρη του, έχει τη δική του φωνή. Και στο έργο αυτό περιττεύει η ετερόκλητη αυτοναφορικότητα, προτιμά να του ανοίγουν χαραμάδες για να μπαίνει.
Αφήστε λοιπόν τη λογοτεχνία να μιλήσει χωρίς παρασιτικές αναλύσεις και κενές περιεχομένου δοξασίες, χωρίς κουραστικές αναφορές και επικλήσεις. Για να γίνει ο κόσμος βασανιστικότερα ομορφότερος και οι τρελλοί ονειρευτές να καταλήξουν εν πολέμω στην κόλαση, όπως το λέει ο Roberto Fernadez Retamar- από τους λίγους που κάποτε ιχνηλατώντας στη μνήμη, επικαλούμαι- στο ανεπανάληπτο ποίημα του “Μακάριοι οι ισορροπημένοι”:

«…αλλά αφήστε ελεύθερους αυτούς που δημιουργούν τους κόσμους και τα όνειρα,
Τις αυταπάτες, τις συμφωνίες, τις λέξεις που μας διαλύουν
Και μας ξαναφτιάχνουν, τους πιο τρελούς κι απ’ τις μανάδες τους,
πιο μεθύστακες κι από τους πατεράδες τους
Κι ακόμα πιο εγκληματίες κι απ’ τους γιους τους,
Και πιο ψημένους από παράφορους έρωτες.
Ας τους κρατήσουν τη θέση τους στην κόλαση, και φτάνει.”

Κάπως έτσι, έχοντας τη βαθιά αίσθηση ότι στην λογοτεχνία τίποτα δεν ιδρύεται, αλλά μόνο γονιμοποιείται, γίνεται ο ίδιος ο συγγραφέας, συλλέκτης απαυγασμάτων και όχι μελετητής αχανούς κλίμακας. Αδειάζοντας από τον υπερπληθυσμό των επουσιωδών, επιτρέπει στους γητευτές ομότεχνους-άλλους να φυτέψουν μέσα του τους καλύτερους τους σπόρους. Και οι σοδειές σμίγονται και η ελπιδοφόρα δύναμη της δημιουργίας, καρπίζει.
Κάπως έτσι, αν ποτέ δοθεί στον υποφαινόμενο, ας αποσιωπάται μεσίστιο το όνομα του, την ώρα που ένας στίχος του θα μεταφυτεύεται στο εύφορο έδαφος μιας διψασμένης ψυχής, την ώρα που θα γίνεται αυτός, ο άλλος.