[author]Ανοικτή επιστολή του Κρεσέντσιο Σαντζίλιο[/author]
.

Μετά από την βασική υποβάθμιση των Αρχαίων Ελληνικών (τελείως απαράδεκτο στην ίδια τη χώρα δημιουργίας των), η εξάλειψη και κεντρικών φάσεων της αρχαίας και μοντέρνας ιστορίας από τις οποίες προέκυψαν θεμελιώδεις πολιτικές, οικονομικές, πολιτιστικές και άλλες εξελίξεις, πιστεύουμε πως επικίνδυνα συρρικνώνεται η έκταση και το βάθος της Πατριδογνωσίας των Ελλήνων μαθητών με αποτέλεσμα να μειώνονται σημαντικά οι δυο πρωταρχικής σημασίας πυλώνες της ελληνικής εθνικής υπόστασης: η Γλώσσα και η Ιστορία.

Τη στιγμή που στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και αλλού η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών (και Λατινικών) εντείνεται, και δικαίως, για τους γνωστούς λόγους τους οποίους ασφαλώς θα πρέπει να γνωρίζουν και ο Πρωθυπουργός και το Υπουργείο Παιδείας,

και τη στιγμή που σε αυτές τις ίδιες χώρες ούτε κατά διάνοια μειώνουν το εύρος και τη σημασία διδασκαλίας της Γλώσσας και της Ιστορίας των, αν και απόλυτα υποδεέστερες από εκείνες της Ελλάδας

και τη στιγμή που το γλωσσικό και ιστορικό παρελθόν τους Ελληνικού Έθνους είναι θεμελιώδες στοιχείο αυτογνωσίας,

οι ελληνικές εκπαιδευτικές Αρχές θέλουν να επιβάλλουν μια κατάσταση που ισοδυναμεί στην ουσία με εξαφάνιση ενός μεγάλου μέρους της ίδιας της Ελλάδας(!) από τη γνώση, συνείδηση και μελέτη των Νέων Ελλήνων της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, και συνεπώς και στην μετέπειτα συνέχεια της ζωής τους.

Οι υπογράφοντες την παρούσα ανοικτή επιστολή Έλληνες συγγραφείς και Ξένοι Ελληνιστές διαμαρτυρόμαστε για την συνεχή πολιτική ταπείνωσης αυτής της μοναδικής γλωσσικής και ιστορικής διαχρονίας της Ελλάδας την οποία ανέλαβε το Υπουργείο Παιδείας (που «έχασε» στο δρόμο και τον «εθνικό» του χαρακτήρα!) με την υιοθέτηση μιας, πιστεύουμε, άκρως διαφθείρουσας και παρεκκλίνουσας «αναμόρφωσης» των προγραμμάτων σπουδών των Αρχαίων και Νέων Ελληνικών και Ιστορίας.

Έτσι, η καταρράκωση της οικουμενικής διάστασης της ελληνικής γλώσσας και η αλλοίωση/νόθευση, εις βάρος του Ελληνισμού, αναμφίβολων ιστορικών πραγματικοτήτων, προσφέρει χείριστη υπηρεσία στη σημερινή σπουδάζουσα νεολαία και τους πολίτες του αύριο.

Ως Έλληνες Λογοτέχνες και Ξένοι Ελληνιστές ζητούμε την εκ νέου εξέταση ολόκληρου του προγράμματος Νέων/Αρχαίων Ελληνικών και Ιστορίας και την δίκαιο επαναφορά των διδασκαλιών που περικόπηκαν και μέλλουν να περικοπούν όχι μόνο αναφορικά με την καθεαυτού διδακτέα ύλη, αλλά και με τις σοβαρές μειώσεις ωραρίων.

Η αποδόμηση και αλλοτρίωση που επιχειρείται της ελληνικής γλωσσικής και ιστορικής παιδείας, συνταγματικά όπως γνωρίζετε κατοχυρωμένες, χρησιμοποιώντας παράλογα, ανεκδιήγητου «παγκοσμιοποιημένου» τύπου, «πολυπολιτισμικά» ιδεολογήματα τα οποία δεν συναντάμε σε καμία ευρωπαϊκή χώρα που σέβεται τον εαυτό της και το μέλλον της, επιβάλλεται να πάψουν ώστε να μην υποστεί και αυτή τη βαριά deminutio ο Ελληνικός Λαός ήδη ευρισκόμενος σήμερα σε σκληρή δοκιμασία επιβίωσης.

Των ως άνω δοθέντων, θεωρούμε αναγκαία την κατάργηση και την επαναδιαμόρφωση in melius της Υπουργικής Απόφασης ΦΕΚ-041Β/25.5.15 και όσων άλλων συναφών αποφάσεων έπονται, ώστε να δοθεί η απαιτούμενη έμφαση στα ελληνικά στίγματα της Γλώσσας και Ιστορίας σε όλη τη διαχρονική τους συνέχεια.

Ευελπιστώντας σε μια θετική ανταπόκριση, τα κέρδη της οποίας θα καρπωθούν οι μαθητές και μελλοντικοί υπεύθυνοι πολίτες, ευχαριστούμε για την (ενδεχόμενη) απάντηση.

Με τιμή.

[author]Των Κώστα Ρεούση&Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας[/author]

Όταν έχεις -ύποπτα- φροντίσει η παιδεία που εξέλαβες, ή αυτή που λαμβάνουν τα μούλικα που έσπειρες ή ξέβρασες, να διασκορπίζεται και να συρρικνώνεται σε πανεπιστημιακά ιδρύματα της νήσου, της Ελλάδος και κυρίως της Ευρώπης ή άλλων ηπείρων, προφανώς υπέκυψες στην εμπορευματοποίηση ενός αγαθού. Η αγωγή στη γλώσσα των Ελλήνων δεν ολοκληρώνεται και δε χρηματίζεται ποτές, άπαξ και γεννήθηκες μέσα σʼ αυτήν κι είσαι από αρχαίο βασιλικό γονίδιο ένας ή μία εκ των Πελασγών.

Η ρήξη (μάρτυς μου ο Θεός, εάν προειδοποίησα ή όχι άπειρες και συνεχόμενες έως επαναλαμβανόμενες φορές, στιγμές ακαριαίες) που επιδιώκω και πράττω κι εγκαθιδρύω, έναντι του τεκμηριωμένα ατεκμηρίωτου λόγου των φιλολόγων, είναι αποκλειστικό ή αποκλειστική κι αναφαίρετο ή αναφαίρετη δικαίωμα ή ιδιότητα ή ειδικότητα αποκτηθέν ή αποκτηθείσα στο στράτευμα.

Ηττημένοι ποιητές, νεοελληνιστές και ασχημάτιστοι μελετητές συχνάζουν στοcolloquiumηττημένων τακτικών κι ομότιμων κοσμητόρων και πρυτάνεων, ενώ λέκτορες, επίκουροι, αναπληρωτές, ανειδίκευτοι επιστήμονεςκαι επισκέπτες τελειωμένοι συναγελάζονται στα χορικά μιας τραγωδίας που ακόμη δεν έχει συναντήσει τον τραγωδό της. Μεταμορφωμένος σε βδέλλα βούτηξα στην ελώδη λίμνη των διδακτορικών-δικτατορικών τους τίτλων και παρακάθισα στο βάρβαρο δείπνο που προσφέρουν στους καλεσμένους κόλακες των διαπλεγμένων οφειλών, των περιστασιακών συμφερόντων και των υπερήμερων τοκισμών. Μια κολασμένη αφαίμαξη που φτύνω εξακολουθητικά στο κράσπεδο της επηρμένης τους, ταξιδιωτικά συμποσιακής ή συνεδριακής, χρησιμοθηρικής βλακείας.

Στο υλικό του ντουβαριού της όποιας γνώσεως θαρρούνε πως κατέχουν επιστρατεύω το λαλίστατο νερό μίας πηγής αρχέγονης, και μίας γλώσσης πρώτης καταγεγραμμένης στο γενετικό κώδικα ή στη γενετήσια ορμή του/της ποιητή που είμαι/είναι.

«La espadamorirácomo el racimo./El cristal no esmásfrágilque la roca./Las cosas son suporvenir de polvo./El hierroes el orín. La voz, el eco./Adán, el joven padre, estuceniza./El últimojardín sera el primero./El ruiseñor y Píndaro son voces./La aurora es el reflejo del ocaso./El micenio, la máscara de oro./El alto muro, la ultrajadaruina./Urquiza, lo quedejan los puñales./El rostroque se mira en el espejo/No es el de ayer. La noche lo ha gastado./El delicadotiemponosmodela.//Quédichaser el agua invulnerable/Quecorre en la parábola de Heráclito/O el intrincadofuego, peroalhora,/En este largo díaque no pasa,/Me sientoduradero y desvalido.», (Jorge Luis Borges, «Adánestuceniza», Historia de la Noche, 1971).

-Κουμάσια αδολεσχίας κι όρνιθες βορβόρου: γιακάς που τινάζω η παρουσία σας, φίδι στον κόρφο τʼ άγγιγμά σας, σπιούνος ο λόγος πʼ αφοδεύετε.

Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Ιούνιος 2017

[author] του Γιώργου Χριστοδουλίδη [/author]

Δεν συγκρατώ τίτλους βιβλίων που με συντάραξαν. Ούτε τίτλους ποιημάτων που με αναδόμησαν. Ούτε ονόματα συγγραφέων που με έστειλαν στο σημείο μηδέν. Προσθέτω στα προαναφερθέντα το διευκρινιστικό “παρά ελάχιστα”.
Το απόσταγμα της επεξεργασμένης έμπνευσης αφομοιώνεται με κεκτημένη ταχύτητα από τον οργανισμό μου, και ακολούθως διοχετεύεται στο αίμα μου, ενσωματώνεται στα πιο ανυποψίαστα κύτταρα μου. Οι ετικέτες πέφτουν, οι τίτλοι σβήνονται, οι παραπομπές ξεχαρβαλώνονται.
Καταρρέω, ανασυντίθεμαι και ξαναχτίζομαι με αυτό που με συγκλονίζει και αποπειρώμαι να γράψω τα επόμενα δυο-τρία ποιήματα που το μόνο που φιλοδοξούν να κάνουν είναι να επιβιβαστούν σε ένα από τα βαγόνια της ασταμάτητης αμαξοστοιχίας η οποία έρχεται από πολύ μακριά και έχει προορισμό το σταθμό “διηνεκές”.
Οσοι συγκρατούν τίτλους και ονόματα και τα επικαλούνται με κάθε ευκαιρία, ίσως έχουν πιο σχολαστική σκέψη. Φωτογραφική μνήμη. Ισως όμως να αδυνατούν να αφομοιώσουν την ουσία της λογοτεχνίας.
Οταν λοιπόν συναντώ τέτοιου είδους έργα, με καταλαμβάνει, πέραν από δέος, και ευγνωμοσύνη, επειδή συνειδητοποιώ ότι κανείς δεν θα υπήρχε ως δημιουργική οντότητα δίχως τους ξεχωριστούς άλλους. Αν ζουν ή όχι, δεν έχει και τόση σημασία, αρκεί το έργο τους να παραμένει ζωντανό, ικανό να ερωτοτροπήσει και να ζευγαρώσει. Η μεγάλη λογοτεχνία είναι αχαλίνωτα ερωτική, πολυγαμική και ως τέτοια ασύγκριτα πιο επικοινωνιακή κι από το επαρκέστερο εγχειρίδιο δημοσίων σχέσεων.
Φτιαγμένη από ύλη και πνεύμα, όταν η πρώτη υποκύψει στη γραμμική ροή φθοράς του χρόνου, το δεύτερο, θεριεύει. Ο χρόνος μπορεί να καταφάει τη σάρκα αλλά με το πνεύμα δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Ο χρόνος, απελπισμένος, ρίχνει το ένα μετά το άλλο, μπιτόνια βενζίνης στη φωτιά νομίζοντας ότι θα τη σβήσει…
Αυτό είναι το “έπαθλο” για όσους έκαναν καλή δουλειά: Να μην έχει πια σημασία η φυσική τους παρουσία διότι το έργο τους έχει αρχίσει να υπερβαίνει την ίδια τους την ύπαρξη. Το έργο τους έχει εξασφαλίσει εκτυφλωτική αυτονομία, έχει απελευθερωθεί από όλες τις μορφές ιδιοκτησίας, ανήκει αποκλειστικά στον κάθε επόμενο λάτρη του, έχει τη δική του φωνή. Και στο έργο αυτό περιττεύει η ετερόκλητη αυτοναφορικότητα, προτιμά να του ανοίγουν χαραμάδες για να μπαίνει.
Αφήστε λοιπόν τη λογοτεχνία να μιλήσει χωρίς παρασιτικές αναλύσεις και κενές περιεχομένου δοξασίες, χωρίς κουραστικές αναφορές και επικλήσεις. Για να γίνει ο κόσμος βασανιστικότερα ομορφότερος και οι τρελλοί ονειρευτές να καταλήξουν εν πολέμω στην κόλαση, όπως το λέει ο Roberto Fernadez Retamar- από τους λίγους που κάποτε ιχνηλατώντας στη μνήμη, επικαλούμαι- στο ανεπανάληπτο ποίημα του “Μακάριοι οι ισορροπημένοι”:

«…αλλά αφήστε ελεύθερους αυτούς που δημιουργούν τους κόσμους και τα όνειρα,
Τις αυταπάτες, τις συμφωνίες, τις λέξεις που μας διαλύουν
Και μας ξαναφτιάχνουν, τους πιο τρελούς κι απ’ τις μανάδες τους,
πιο μεθύστακες κι από τους πατεράδες τους
Κι ακόμα πιο εγκληματίες κι απ’ τους γιους τους,
Και πιο ψημένους από παράφορους έρωτες.
Ας τους κρατήσουν τη θέση τους στην κόλαση, και φτάνει.”

Κάπως έτσι, έχοντας τη βαθιά αίσθηση ότι στην λογοτεχνία τίποτα δεν ιδρύεται, αλλά μόνο γονιμοποιείται, γίνεται ο ίδιος ο συγγραφέας, συλλέκτης απαυγασμάτων και όχι μελετητής αχανούς κλίμακας. Αδειάζοντας από τον υπερπληθυσμό των επουσιωδών, επιτρέπει στους γητευτές ομότεχνους-άλλους να φυτέψουν μέσα του τους καλύτερους τους σπόρους. Και οι σοδειές σμίγονται και η ελπιδοφόρα δύναμη της δημιουργίας, καρπίζει.
Κάπως έτσι, αν ποτέ δοθεί στον υποφαινόμενο, ας αποσιωπάται μεσίστιο το όνομα του, την ώρα που ένας στίχος του θα μεταφυτεύεται στο εύφορο έδαφος μιας διψασμένης ψυχής, την ώρα που θα γίνεται αυτός, ο άλλος.

[author]Των Κώστα Ρεούση & Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας[/author]

Ρεμπεσκέδες, πελαγοδρομώντας, ανταλλάσσουν κάλπικες ανακαλύψεις-αποκαλύψεις που αφορούν στην ανθρώπινη ζωώδη βλακεία και μόνο. «Αγκιστρωμένοι στα φυστικοαμάξια μας-τους», (Γιώργος Τριλλίδης, 1998), αναζητούν, ματαίως, τη λεμονόκουπα που θα τους συνεφέρει από τη μόνιμη ναυτία του αμπάλωτου-αμπάλατου εικοσιτετραώρου τους.

«Youth of delight come hither:/And see the opening morn,/Image of truth new born/Doubt is fled & clouds of reason/Dark disputes & artful teazing./Folly is an endless maze,/Tangled roots perplex her ways,/How many have fallen there!/They stumble all night over bones of the dead;/And feel they know not what but care;/And wish to lead others when they should be led.», (William Blake, «The Voice Of The Ancient Bard», Songs Of Experience, 1794).

Ένα περιγραφικό αγκωνάρι η διάτρητη σκέψη τους, συνεπικουρούμενη απʼ την κακεντρεχή συμπεριφορά μιας πάγιας υπερβολής που οδηγεί στην έκρηξη ενός προσποιητού καγχασμού• περιχαρούς, αλίμονο, την τύφλα τους τη μαύρη.

Όπως το πούσι καλύπτει την ώρα που «Πλώρη στον Εωσφόρο», (Δημήτρης Καλοκύρης, Μυθιστόρημα Απλανούς Χρονογραφίας, 2001), έτσι ένας Βέλγος κελαηδάει εκκωφαντικά στʼ αυτί πʼ ακούει … το και το: «Dans le port dʼ Amsterdam/Y a des marins qui chantent/Les rêves qui les hantent/Au large dʼ Amsterdam/Dans le port dʼ Amsterdam/Y a des marins qui dorment/Comme des oriflammes/Le long des berges mornes/Dans le port dʼ Amsterdam/Y a des marins qui meurent/Pleins de bière et de drames/Aux premières lueurs/Mais dans le port dʼ Amsterdam/Y a des marins qui naissent/Dans la chaleur épaisse/Des langueurs oceans//Dans le port dʼ Amsterdam/Y a des marins qui mangent/Sur des nappes trop blanches/Des poissons ruisselants/Ils vous montrent des dents/A croquer la fortune/A décroisser la lune/A bouffer des haubans/Et ça sent la morue/Jusque dans le coeur des frites/Que leurs grosses mains invitent/A revenir en plus/Puis se lèvent en riant/Dans un bruit de tempête/Referment leur braguette/Et sortent en rotant//Dans le port dʼ Amsterdam/Y a des marins qui dansent/En se frottant la panse/Sur la panse des femmes/Et ils tournent et ils dansent/Comme des soleils crachés/Dans le son déchiré/Dʼ un accordéon rance/Ils se tordent le cou/Pour mieux sʼ entendre rire/Jusquʼ à ce que tout à coup/Lʼ accordéon expire/Alors le geste grave/Alors le regard fier/Ils ramènent leur batave/Jusquʼ en pleine lumière//Dans le port dʼ Amsterdam/Y a des marins qui boivent/Et qui boivent et reboivent/Et qui reboivent encore/Ils boivent à la santé/Des putains dʼAmsterdam/De Hambourg ou dʼ ailleurs/Enfin ils boivent aux dames/Qui leur donnent leur joli corps/Qui leur donnent leur vertu/Pour une pièce en or/Et quand ils ont bien bu/Se plantent le nez au ciel/Se mouchent dans les étoiles/Et ils pissent comme je pleure/Sur les femmes infidels/Dans le port dʼ Amsterdam/Dans le port dʼ Amsterdam.», (Jacques Brel, 1964).

Ένας αστίατρος να βρεθεί νʼ απαλλάξει ή καταγράψει μʼ αριθμό την πορνεία που επαίρεται η Νήσος Κύπρος πως εισάγει-εξάγει. Να πάψουν οι αφροδισιολόγοι να χρυσώνουν τʼ άρρωστα παραπετάσματα των ιατρείων τους, νʼ αποκατασταθεί -επιτέλους- «Η τρυφερότης των μαστών», (Ανδρέας Εμπειρίκος, «Ενδοχώρα», 1945).

-Ο ποιητής, «Αυτός. Ο Είναι, Ο Ήταν και ο Ερχόμενος.», (Οδυσσέας Ελύτης, «La Pallida Morte», Ελεγεία της Οξώπετρας, 1991), υπάρχει στη Χώρα σας -καθήκια της χαμηλό-Τέρας υποστάθμεως- κι αόρατα ορατός εικάζει τʼ όνειρο κι εξεγερμένο-μένος εφιάλτη!

Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Μάρτιος 2017

[author]Των Κώστα Ρεούση & Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας[/author]

Να συναντιέσαι με ομοτέχνους ποιητές στην Κύπρο, και ειδικότερα στο μεγάλο χωριό ή στη δήθεν πρωτεύουσα μιας μικρής νησιωτικής πολιτείας της Μεσογείου, της Χώρας δηλαδή ή Λευκωσίας, οδηγεί στην αδιαμφισβητήτως συστηματική διαστρέβλωση ενός γεγονότος. Δυστυχώς: «Το Κακόν που Σας κατατρώγει είναι βαθύτερον από ό,τι δύναται να φαντασθή, η Τωρινή Αμαθής Φαντασία», (Περικλής Γιαννόπουλος, «Νέον Πνεύμα», 1906). Τούτο, σαφέστατα, δεν αφορά μοναχά στους ποιητές, αλλά στα πλείστα δίποδα, τα κατοικοεδρεύοντα, το παζάρι-παντζάρι, άλλως κοκκινογούλι, γνωστό και για τις καθαρτικές του ιδιότητες.

Μία διαρκής αφόδευση η σταματημένη ζωή τους, στο επικερδές πλιάτσικο της απάτριδα καπάτσας διαιρετικής εθνικοφροσύνης τους. Ανισόρροποι ισορροπιστές καταστάσεων, επιδιώκουν στοχεύοντας στη θέση του εκάστοτε χαλίφη, όπου ορέγονται να στρογγυλοκαθίσει το εύρος των οπίσθιών τους.

«Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι ἀποδεκατοῦτε τὸ ἡδύοσμον καὶ τὸ ἄνηθον καὶ τὸ κύμινον, καὶ ἀφήκατε τὰ βαρύτερα τοῦ νόμου, τὴν κρίσιν καὶ τὸν ἔλεον καὶ τὴν πίστιν· ταῦτα δὲ ἔδει ποιῆσαι κἀκεῖνα μὴ ἀφιέναι. ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες! Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι καθαρίζετε τὸ ἔξωθεν τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ἐξ ἁρπαγῆς καὶ ἀδικίας. Φαρισαῖε τυφλέ, καθάρισον πρῶτον τὸ ἐντὸς τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, ἵνα γένηται καὶ τὸ ἐκτὸς αὐτῶν καθαρόν. Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οἵτινες ἔξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καὶ πάσης ἀκαθαρσίας. οὕτω καὶ ὑμεῖς ἔξωθεν μὲν φαίνεσθε τοῖς ἀνθρώποις δίκαιοι, ἔσωθεν δὲ μεστοί ἐστε ὑποκρίσεως καὶ ἀνομίας.», (Κατά Ματθαίον, κεφάλαιο κγ΄, εδάφια 23-28).

Στα αιμοσφαίριά μου, αεικίνητος, κυκλοφορεί ο φανερός πράκτωρ, Θανάσης Βέγγος, άλλως Θου Βου. Τουλάχιστον να πλάσουμε νέο συκώτι, βρε αδελφέ, μια που ʼναι άνοστη η σάρκα-πάστα-ράτσα των συμπατριωτών μου.

«Είναι ο άνθρωπος των μεγάλων αποφάσεων και των μικρών κινήσεων. Θρέμμα του λιονταριού, της υαίνας των περιστάσεων. […] : Το μάθημά σου διάβασε – και μην ξεχνάς τα ρήματα. […] – δραπέτης απʼ τις φυλακές στην κατοχή και τώρα πάλι δραπέτης απʼ τη φυλακή του εαυτού του. […] Οι σύμμαχοι αποκήρυξαν την συμμαχία τους με μας κυρίως για να σώσουν το πετσί τους. […] Το ελληνικό ιππικό μάχεται με ηρωισμό. […] Αντιλαμβάνομαι πως την κραυγή αυτή την έβγαλα εγώ – στα καλά καθούμενα –. […] Με πλησιάζει ένας ʽπούστηςʼ και με χτυπάει στον ώμο: με ρωτάει με προσποιητή φωνή αν θέλω λίγο τσάι… είναι το εθνικό ποτό των κατακτητών. […] ασκάμπη […] ασκανία […] Αυτός ήταν Έστορας. Το αίμα που κυλούσε στις φλέβες του ήταν πολύ πιο αρχαίο και πολιτισμένο από των Εράνων και των Έγλων. […] Τοιχοκολλημένα πάνω στους τοίχους της συνείδησής του σαν μια σειρά από εγωκεντρικές ταπετσαρίες που δίναν την εντύπωση μιας διακήρυξης των δικαιωμάτων του ωκεανού απέναντι στα ανώνυμα στίφη των σταγόνων του, τα ʽΜήνιν άειδεʼ και τα ʽη ψυχή μου εστίν περίλυπος μέχρι θανάτουʼ. […] Δεν ήταν ακριβώς μισάνθρωπος, γιατί του άρεσε η παρέα αλλά χωρίς να διατρέχει τον κίνδυνο μολύνσεως απʼ τα μιάσματά της. […] Κανένας εκτός από την αστυνομία δεν ξέρει ποιος είμαι. […] Τέτοια είναι η ανακατωσούρα τους, που αν δεν ήταν η Θρησκεία, θα ʼχαν γίνει όλοι ταύροι από καιρό.», (Νάνος Βαλαωρίτης, «Ο Διαμαντένιος Γαληνευτής», εκδιηγήσεις, 1981).

-Στα πόδια και στα χέρια μου -στην Έμπνευσις- μην μπλέκεστε• στο Σώμα που ανήκω ορκισμένος, αιωρείται μια εντολή ή πάγια διαταγή: αυτή τʼ αφανισμού σας.

Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Μάρτιος 2017