[author]του Αντώνη Αντωνάκου[/author]
Βλέπω νέους και γέρους και κόρες της ντροπής να διαβάζουν τη γραπτή τους ύλη σε ιδρύματα πλουσίων, σε καφέ της πόλεως των Αθηνών κουλτουριάρικα και νεοφιλελέ.
Βλέπω το τελετουργικό της δημιουργικής ασάφειας όσων θέλουν τη μούρη τους μπροστά απʼ τα ποιήματα, σʼ ένα περιβάλλον μικροανταγωνισμού και αυτολύπησης στολισμένο με καταραμένους της οκάς που διαθέτουν χοντρούς μικρούς ποιητικούς αδένες, φυτρωμένους κάτω απʼ το λαιμό σαν αρχίδια σκύλου.
Έχουν μια μούρλια σχέση όλοι αυτοί, με τη θεότητα που ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις στα εκδοτικά σαλονάκια, ξέροντας ακριβώς πώς να την καλοπιάσουν με γαλιφιές και μαλαγανιές και ξέροντας ακόμα πώς να της αποσπάσουν με κολακείες μερικές πενταροδεκάρες. Σε αντάλλαγμα για τις γαλιφιές τους, μπροστά στο φιλολογικό ερμάρι, παίρνουν τη μερίδα τους από αναγνώριση πολλά υποσχόμενης ποιητικής φωνής.
Ο ντενεκές αρχίζει να βγάζει ήχο από σαξόφωνο, στριτζώνεται και συσπάται, παίρνει πόζα νομπελίστα διαβάζοντας με συγκατάβαση το αλήτικο ποίημα του που είναι σίγουρα πασπαλισμένο με Λακάν και κορακίστικο στόμφο.
Οι τοίχοι των μεγάρων είναι κατάμεστοι από φωτογραφίες ποιητών. Κάθε φιλημένος από ματαιοδοξία ανήρ περιμένει τη σειρά του.
Ω! διάβολε, τα μέλη του γενεαλογικού δέντρου των ποιητών που δείχνουν την προίκα τους και τα κάλλη τους στην αγορά μοιάζουνε με μαραμένα φύλλα.
Οι γυναίκες φαίνονται ασθενικές με τρομαγμένο βλέμμα και οι άντρες μαγκωμένοι στον αρπαχτικό τους λήθαργο, σαν καλοεκπαιδευμένοι χιμπατζήδες.
Κλείνονται δουλειές και συμφωνίες. Υπογράφονται συμβόλαια έρωτος και ανακωχής.
Είναι όλοι τους εδώ, με τις σβουνιές τους και τα κοκαλιάρικα πόδια τους. Με τα παλιομοδίτικα ματογυάλια τους και τις γκομενοπαγίδες τους.
Στο βάθος διακρίνεις τα απομεινάρια ενός αετώματος, αγάλματα με στρεβλωμένα χέρια, ανθρώπους από άλλους τόπους σπασμένους στην πλατεία Ομονοίας, τεχνουργήματα του γερμανικού ιμπεριαλισμού και του αμερικάνικου κλιματιζόμενου εφιάλτη, σαν ανθρώπινες σαρανταποδαρούσες που ξερνάνε.

`

[author]του Βασίλη Λαλιώτη [/author]
`
Από νέοι έμαθαν να μην κυρώνουν κανέναν, αφήνοντας τη μεγαλοσύνη τους να πέφτει απαλά στο κενό που άφηναν. Ό, τι έσπειραν θερίζουν. Η γραφικότης είναι στοιχείο της επιθυμίας για τακτοποίηση, διότι πως να το κάνουμε, μετά τα εξήντα δύο ο θάνατος σε πιάνει από την άλλη μεριά και δεν είναι συμβολικός. Η στατιστική ότι πας πιο πολύ σε κηδείες από βαφτίσια σου φέρνει αυτή την ανατριχίλα που έκανε τον ετοιμοθάνατο Καρούζο να λέει: ας το αφήσουμε αυτό, ας το αφήσουμε. Οι γέροι ποιηταί θέλουν τάξη στους νέους, όπως ο γέρων πατέρας θέλει τάξη στον υιό. Γέρος είναι. Ποιός του δίνει σημασία; Ο ένας φτιάχνει τη δική του ονοματοποιία ποίησης, παγωμένη εκεί κοντά στο 72 μεταξύ αντιανθολογίας Ιατρόπουλου και Μπεκατώρου Φλωράκη. Ο άλλος αρθρογραφεί επισείοντας το μέλλον, που γι αυτόν είναι παρόν και δεν έχει κατισχύσει ούτε των παλαιοτέρων γραπτών του. Ο κυνισμός του σκατόγερου που φοβάται το θάνατο και θέλει τα λεφτά της Ακαδημίας τους δηλητηριάζει σιγά σιγά όλους. Υπάρχουν για τους συνομίληκους κηδειομανείς λογοτεχνών.
Οι σημαντικότεροι της λεγόμενης γενιάς του 70 έχουν πεθάνει κιόλας αφήνοντας ως τιμωρία τους επιζώντες ασήμαντους να τρώγονται κι άκρη να μη βρίσκουν. Αλίμονο σ΄αυτόν που σαν όνομα κι όχι σαν επίθετο δεν έχει κάποιους να τον αγαπούν για να τον οδηγήσουν στο θάνατο. Οι νέοι είναι νέοι κι έχουν καιρό. Εσύ μαλάκα μου δεν έχεις.

[author]του Σωτήρη Παστάκα [/author]

«ΑΝ παρουσιαστεί ένας θεός ή ένας φρόνιμος δάσκαλος και μας πει να μη βάζουμε στο νου μας, ούτε να σκεφτόμαστε τίποτα που να μην μπορούμε να το εκφράσουμε αμέσως μεγαλόφωνα, αυτό ούτε μια μέρα δεν θα το βαστάξουμε», λέει τελικά, ο Μάρκος Αυρήλιος. Για χρόνια νόμιζα πως ήταν απόφθεγμα του Επίκτητου. Μου είχε καρφωθεί στο μυαλό από το 2002, όταν πρωτοκυκλοφόρησε το γνωστό πλέον βιβλίο που αγαπήθηκε πολύ από το κοινό κι αναφέρομαι φυσικά στο «Εις εαυτόν» στην παράφραση (όπως την αποκαλεί ο ίδιος) του Στέφανου Δέλτα από τις εκδόσεις της Εστίας (που περιλαμβάνει και το Εγχειρίδιο του Επίκτητου, αλλά και τον ύμνο στον Δία του Κλεάνθους). Στα σαράντα οκτώ μου χρόνια τότε, με είχε οδηγήσει η πολυτάραχη ζωή μου στους στωικούς, κι όχι το αντίστροφο. Για να μην τα πολυλογώ, το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί από τότε καθημερινό σχεδόν ανάγνωσμα για μένα. Το έχω χαρίσει σε ανθρώπους που πέρασαν πολύ κοντά κάποια στιγμή από τη ζωή μου και το ξαναγόρασα άλλες τόσες.
Για τη νευρωνική πλαστικότητα του εγκεφάλου (neuroplasticity), αρχίσαμε να ακούμε μετά το 2005: όλοι εμείς που έτυχε να είμαστε στο απόγειο της καριέρας μας εκείνα τα χρόνια, δεχθήκαμε τη νέα θεωρεία σαν γροθιά στο στομάχι. Είχαμε μάθει στο Πανεπιστήμιο τη δεκαετία του εβδομήντα πως ο εγκέφαλος γεννιέται με έναν συγκεκριμένο αριθμό κυττάρων τα οποία αρχίζει και χάνει καθημερινά, χωρίς τη δυνατότητα αναπλήρωσής τους. Την δεκαετία του ογδόντα, τα χρόνια της ειδικότητας στο Δαφνί, είχαμε επανεξετάσει τους ασυλιακούς θεσμούς, ήμασταν οι πρώτοι που έβγαλαν εκτός Ψυχιατρείου τους χρόνιους ασθενείς με μισθωμένα τουριστικά πούλμαν (δεν θα ξεχάσω πως στην πρώτη μεγάλη έξοδο στο Μεγάλο Πεύκο το 1987, μια από τις αγαπημένες μου ασθενείς, όταν ήρθε η σειρά της να παραγγείλει, ζήτησε ένα «Ταμ-ταμ»).Πρωτοστατήσαμε με αγώνες να έχουμε το δικαίωμα στο «rotation» δηλαδή στο δικαίωμα των ειδικευομένων να ολοκληρώνουν την ειδικότητά τους κι εκτός Ψυχιατρείου σε άλλες δομές, αλλά και για τους επίδοξους Ψυχιάτρους των Δημόσιων Νοσοκομείων να περνούν από το Δαφνί και τα άλλα ιδρύματα τουλάχιστον για ένα εξάμηνο. Αμφισβητήσαμε τον ιδρυματισμό αλλά δεν αμφισβητήσαμε ποτέ πως τα νευρικά κύτταρα φθίνουν απλώς με την πάροδο του χρόνου και δεν αναπαράγονται. Λάθος.

Χάρη στη θεωρεία της νευροπλαστικότητας λοιπόν, ανακαλύψαμε πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει την ικανότητα να αυτό-μεταβάλλεται ακόμα και μετά την ενηλικίωση, αλλά και καθʼ όλη την εξέλιξη του ανθρώπου γιατί το δίκτυο των συνάψεων μεταξύ των νευρώνων δείχνει να προσαρμόζεται ανάλογα με τα ερεθίσματα που δέχεται από το περιβάλλον. Η αλλαγή μπορεί να είναι είτε μικρή, η σύναψη σύνδεσης ανάμεσα σε δύο νευρώνες, είτε τόσο μεγάλη όσο η μετατροπή της λειτουργίας μιας ολόκληρης περιοχής του εγκεφάλου. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει δυνατότητα ανάρρωσης από μια εγκεφαλική κάκωση ή ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Αυτή η ικανότητα, η οποία εκφράζεται με διαφορετικούς τρόπους σε όλο το νευρικό σύστημα, βασίζεται στη λεγόμενη νευρωνική πλαστικότητα. Είδαμε λοιπόν πως η απεριόριστη έκθεση σε πορνογραφικό υλικό ή σε ποδοσφαιρικά ματς και πολιτικές συζητήσεις μετέβαλλε τον εγκέφαλο των ανδρών προς τη συγκεκριμένη ενασχόλησή τους, όπως είδαμε το βιολιστή που ασχολιόταν οκτώ ώρες καθημερινώς με το βιολί του, να αναπτύσσει νέα νευρικά κύτταρα. Η νευροπλαστικότητα θεωρείται, εν συντομία, ότι αποτελεί το νευρολογικό υπόβαθρο της μάθησης.

Τι συμβαίνει λοιπόν, αν ο υποτιθέμενος άνθρωπος του αυτοκράτορα και φιλοσόφου Μάρκου Αυρηλίου διαβάζει ποίηση και αναστοχάζεται στίχους, και είναι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να τους εκφωνήσει δημόσια; Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να ήταν ο νεαρός Ελύτης: αγαπούσε τα σπορ και ειδικά τα θαλάσσια σπορ, άκουγε ποιήματα και ίσως τα διάβαζε, επειδή τύχαινε να έχει φίλους ποιητές, αλλά όπως μας λέει ο ίδιος στα «Ανοιχτά χαρτιά», «Χρειάστηκε ο Καβάφης για να αισθανθώ το τίναγμα – κάτι πολύ δυνατό, πω, πω, τί ήταν αυτό ; – παράξενο πράγμα», για να γίνει ποιητής. Η ποίηση είναι αυτό το τράνταγμα, αυτός ο αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός που τινάζει στον αέρα τις εγκεφαλικές μας συνάψεις. Το «πω, πω» που έκανε ποιητή τον Οδυσσέα Ελύτη.

«Η ποίηση είναι μια έκτακτη καρδιακή συστολή», μας λέει ο Attilio Bertolucci. Νάτο πάλι το τίναγμα, το τράνταγμα, το αναπόφευκτο, το αδιόρατο, το εκπληκτικό, το ανήκουστο, το τελεσίδικο, το οδυνηρό, το απρόσμενο, το αναπάντεχο, το καταστροφικό, το ανάποδο, το μη-αναμενόμενο, το αδόκητο, το αιφνιδιαστικό, το ακαριαίο, το απροειδοποίητο, το κεραυνοβόλο, το απότομο, το ανέλπιστο, το παράδοξο, το ανατρεπτικό, το απίθανο, το καινοφανές. Το απρόοπτο ώστε να «μεταβληθεί ἐντός μου/καὶ ὁ ρυθμὸς τοῦ κόσμου», που θα έγραφε κι ο Γεώργιος Βιζυηνός.
Μπορεί ο κόσμος να ζήσει ποιητικά; Ο κόσμος που διαβάζει ποίηση ναι. Αναπτύσσει νέες συνδέσεις στον εγκέφαλο, σύμφωνα με τις νέες ανακαλύψεις στο χώρο των νευροεπιστημών και τη θεωρία της νευροπλαστικότητας (neuroplasticity). Χάρη λοιπόν, στις νέες συνάψεις που δημιουργούνται στον εγκέφαλό του, αρχίζει να αντιλαμβάνεται και διαφορετικά όλα τα παράλογα του βίου του, να αναπτύσσει και διαφορετικά αντανακλαστικά που τον προστατεύουν από την πεζή ασχήμια του πλανήτη. Ο υπόλοιπος κόσμος είναι καταδικασμένος να ζει μονοδιάστατα την όποια, καλή ή κακή, ζωή του.
Διαβάζοντας ποίηση δεν λέω πως θα γίνετε καλύτεροι άνθρωποι. Θα έχετε όμως αποκτήσει το θάρρος της γνώμης σας, θα μπορείτε να λέτε φωναχτά αυτά που σκέφτεστε, ανά πάσα στιγμή, όπως μας υποβάλλει ο Μάρκος Αυρήλιος, και δεν θα μείνετε ποτέ αποσβολωμένοι μπροστά στην τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η βλακεία μπορεί να παραμένει ανίκητη, αλλά δεν θα την αφήσετε ποτέ χωρίς αντίλογο.

(Πρώτη καταγραφή της προφορικής ομιλίας μου με τον ίδιο τίτλο, στο Colloquium νεοελληνικών σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου, στη Λευκωσία, κατά το χειμερινό εξάμηνο του 2016, όπως δημοσιεύτηκε στο έντυπο ΦΡΕΑΡ #19)

[author]του Κώστα Σοφιανού [/author]

Όσα ακολουθούν είναι σχόλιο σε ανάρτηση του Κώστα Κουτσουρέλη περί της αστοχίας των εκ του ασφαλούς καταπραϋντές ημών και των τούρκων ειρηνιστών”. Το σχόλιο, δεν δημοσιεύτηκε εκεί που γράφτηκε και το περνάω εδώ,

“Αυτά για την κυρία Σία Αναγνωστοπούλου, τον κύριο Ηρακλείδη, τον κύριο Δερτιλή, αλλά και τον κύριο Λιάκο, τον κύριο Ψυχογιό, τον κύριο Κωστή, τον κύριο Μίχα, την κυρία Ρεπούση, τον κύριο Τάσο Κωστόπουλο και γενικώς όλους όσοι, έμμεσα ή, άμεσα, συνειδητά ή, ασύνειδα, υπηρετούν είτε τον αριστερό είτε τον δεξιό διεθνισμό (την πάση θυσία, δηλαδή ομογενοποίηση των λαών και την υποταγή τους είτε στην δικτατορία του κόμματος είτε στην δικατατορία του κεφαλαίου – εν τέλει του κεφαλαίου, κρατικού ή ιδιωτικού), κατηγορώντας την, εν πολλαίς, αναμφιβόλως, αμαρτίες περιπεσούσα Ψωρικώσταινα, ως την μόνη υπαίτια, πάσης κακουργίας στα Βαλκάνια,την ανατολική Μεσόγειο, την εγγύς και την Μέση Ανατολή ! Όσον αφορά δε τη θέση τους για τα ελληνοτουρκικά, τίποτα πέρα από ευχολόγια δεν έχουν πει πράγματι. Οι εισηγήσεις τους (εθνοφοβικές μπροσούρες διεθνιστικής φλυαρίας, ανθυποβαλκάνιου επιπέδου) δεν οδηγούν παρά στο “σφάξε με αγά μου ν’αγιάσω -στους ουρανούς των “ανθρωπιστικών δικαιωμάτων” παντός διεκδικούντος γην και ύδωρ (κατά κυριολεξία: Τσαμουριά, Δυτική Μακεδονία -Θεσσαλονίκη, Θράκη, Αιγαίο), της “ειρηνικής συνύπαρξης των λαών”, (μετά βέβαια την σφαγή των κατά τόπους αστικών τάξεων, και γενικώς την εξολόθρευση όλων των ταξικών εχθρών), και της αποχαυνωτικής διεθνοποίησης των από ολούθε εισρεόντων καταναλωτικών προτύπων. Όμως με αυτά και με αυτά, οι άμυνες των ιθαγενών πειραματόζωων, στα ποικίλα πειράματα (γλωσσικά, κοινωνιολογικά – εκσυγχρονιστικά, πολιτικά, οικονομικά), λιγοστεύουν. Γενεές σύγχρονων γενιτσάρων (της αριστερής -“μαχητικής”, ή της καταναλωτική “ηδονοθηρευκής” βιομηχανίας) εκκολάπτονται, ενώ ο λεγόμενος ελληνισμός (ό,τι και αν σημαίνει ο όρος), δεν αντέχει άλλο διεθνιστικό καπέλωμα. Τον διεθνισμό του Παύλου, τον έφερε, κουτσά – στραβά, σε λογαριασμό, με τη γλώσσα, ἑλληνοποιώντας τον, όσο γίνονταν. Τώρα πια γλώσσα “φορέα της φήμης” δεν διαθέτουμε, γιαυτό δεν διαθέτουμε και νοήματα ντόπιας κοπής. Μ’ άλλα λόγια σκέψη, και επομένως θεωρία, ο τόπος δεν παράγει. Ό, τι δημοσιεύεται, σε όλους τους τομείς των ανθρωπιστικών, λεγόμενων επιστημών (ιστορία, φιλολογία, νομικά, κοινωνιολογία, παιδαγωγικά, πολιτική θεωρία, λογοτεχνική θεωρία και κριτική) είναι εισαγωγής, έρχεται με τα μπον πουρ λ΄οριαν διδακτορικά, ανακυκλώνεται και πετιέται μόλις φτάσουν οι νέες διανοητικές μόδες. Ενδεχομένως στις θετικές -φυσικές επιστήμες, να παράγεται έργο διεθνώς ενδιαφέρον, και ίσως πρώτης γραμμής. Αλλά δεν είναι οι θετικοί επιστήμονες που προσδιορίζουν τις συνειδήσεις. Είναι οι άλλοι, που πέρα από επαναλήψεις των μαθημάτων που στην καλύτερη περίπτωση, έμαθαν απ’ έξω δεν έχουν να προσφέρουν. Το μόνο που έχουν να προσφέρουν είναι εύκολα λόγια αυτολοιδορίας, αυτοενοχοποίησης και ηθικού αφοπλισμού των νέων, όπως το, προφανώς καλοπροαίρετο, “Επτά Πόλεμοι, Τέσσερις Εμφύλιοι, Επτά Πτωχεύσεις” του κυρίου Γ.Β. Δερτιλή, που έφτασε αισίως την 24η χιλιάδα, για να μας πει ότι, παρά που, η κακή μας τύχη μας έριξε σ΄αυτή τη δύσκολη (γεωπολιτικά -γεωστρατηγικά) γειτονιά, παρά που οι πόλεμοι που κάναμε ήσαν, εκτός ενός, αναπόφευκτοι (έστω και ως αναγκαίοι), παρά που ξεκινήσαμε φορτωμένοι δάνεια – φταίμε, και πρέπει ν’ αλλάξουμε μυαλά ! Αναφέρομαι ειδικότερα στο πόνημα αυτό του καθηγητή κυρίου Δερτιλή, ακριβώς γιατί τον θεωρώ καλοπροαίρετο, ειλικρινώς πάσχοντα για όσες πληγές η κακοδαιμονία και τα λάθη μας έχουν επιφέρει και γιατί η νοοτροπία του είναι τυπικά τεκμηριωτική της επίδρασης που έτοιμες θεωρίες και αλλότριες σκέψεις, αλλοδαπών διδασκάλων σφραγίζουν τους ημεδαπούς μαθητές τους. Γράφει (σελίδα 94 του πονήματός του) :”Αρχίζω από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Το πιθανότερο είναι ότι δεν μπορούσε να αποφευχθεί (sic). Ο εθνικισμός, ευρωπαϊκό, και αμερικανικό ρεύμα ιδεών και πράξεων,παρέσυρε στην ορμή του και τους επαναστάτες του 1821.”.! ! ! Αφήνοντας κατά μέρος την υποκειμένη υπόθεση ότι καλύτερα θα ήταν, (προφανώς για να μην επικρατήσει ο επικατάρατος “ἑθνικισμός”) οι ραγιάδες να κάθονταν στ΄ αυγά τους, στέκομαι στην αιτιολογία της επανάστασης : “ο εθνικισμός”, ο εισαγόμενος από την εσπερία, το που σημαίνει, ότι δίχως τον εθνικισμό”, οι δούλοι – δούλοι θά’μεναν. ραγιάδες γεννήθηκαν και ραγιάδες ήθελαν να πεθάνουν. Τέτοιοι, γενικώς είναι οι λαοί. Κοπάδια προβάτων (αυτό άλλωστε σημαίνει το “ραγιάς”, και ποιμένες λαών χαρακτηρίζει τους Τούρκους ο άγγλος ιστορικός Τόυνμπη), που δε λένε να σηκώσουν κεφάλι από μόνοι τους. Κατά τα άλλα, έχει πλέον αποδειχτεί περίτρανα από τους “ιστορικούς” της σχολής που τελείωσε ευδοκίμως ο κύριος Δερτιλής, ότι μεταξύ 1453 και 1821, ούτε αίσθηση εθνικής (εθνοτικής λέγεται εν προκειμένω από τους “σοφούς”) διαφοροποίησης καμία υπήρχε στο μιλιέτ των ορθοδόξων, ούτε ποτέ κανείς διανοήθηκε, πριν την εισαγωγή των επαναστατικών ιδεών, να σηκώσει κεφάλι, από τις κεφαλές (δεσποτάδες, κατσαπλιάδες, λογάδες) των ραγιάδων ! Άρα : σφάξεμε αγά μου ν’αγιάσω, αν δε σου κάνω να με πάρεις και να με κάνεις γενίτσαρό σου”. Αφερίμ εφέντιμ !

[author]Του Γιώργου Χριστοδουλίδη[/author]

Πρέπει να σπάσεις πολλά εσωτερικά αποστήματα για να μπορέσεις να πεις αυτό που σε αναβλύζει, πόσο μάλλον να το γράψεις, ψυχική δαπάνη.
Αυτό που σου τριβελίζει την ύπαρξη και όχι αυτό που θέλουν να ακούσουν οι άλλοι. Οι οποίοι, μεθοδικά, επειδή δεν τολμάς να τα χαλάσεις μαζί τους, αρχίζουν να στρογγυλεύουν, μετατρεπόμενοι κι αυτοί σε μια σειρά από μαυριδερά αποστήματα, που όμως σπάζουν κι αυτά και διαλύονται, μόλις  εκμυστηρευτείς πρώτα στον εαυτό σου, μετά στη γραφή σου, τις δικές σου αλήθειες.
Αλήθειες που δεν θα ήταν τόσο συμπαγείς, επίμονες και ανθεκτικές εκ γεννήσεως, αν δεν τις είχες αφήσεις τόσα χρόνια θαμμένες στη σιωπή.
Η σιωπή, στη σωστή θερμοκρασία,  μαζί με τον αδίκως εγκαλούμενο, για σημαντικά θέματα, παρελαύνοντα χρόνο, μεστώνουν τις αλήθειες σου, σε μεταβάλλουν σε αεροστεγές κελάρι που παλιώνει αποτελεσματικά μια σπάνια ποικιλία κρασιού.
Σου τις παραδίδουν έτοιμες να πιωθούν, να ειπωθούν, ακόμη και να υποφέρουν- οι πληγές στο σώμα τους θα κλείσουν γρήγορα-, για να μην πω ότι χωρίς οδύνη, μια αλήθεια κινδυνεύει περισσότερο  να εκτεθεί στην ανυποληψία και να βρωμίσει.
Ένα καλό και διαρκές βασανιστήριο από ατάλαντους βασανιστές, από εργολάβους κάθε τι καθεστηκυίου , είναι απαραίτητο, όπως τα βάσανα του Ιησού Χριστού ή η τραμπαλισμένη ζωή του αμαρτωλού Μπουκόβσκι.

Η διατύπωση μιας αλήθειας δεν είναι σκέψεις της στιγμής που συναρμόζονται σε νοήματα. Αλλά είναι τα υλικά και σου έχουν δοθεί από παλιά, από τότε που αποφάσισες, αφού πρώτα κυλίστηκες κι εσύ καιρό αρκετό μέσα στον βούρκο του εφήμερου τίποτα και αυτοματαιώθηκες με τις ψευδαισθήσεις σου,  ότι θα προσπαθήσεις αν μη τι άλλο, να αποποιηθείς τον τίτλο του παντελώς «ενάρετου», του πόσιμου, του βρώσιμου, του εύπεπτου και του καλού αγωγού στη  ασύμμετρη υποκρισία και ματαιοδοξία που μας πλημμυρίζει.
Από τότε που αποφάσισες ότι η μόνη συνωμοσία στην οποία θες να είσαι συνεργός είναι η συνωμοσία με το δύσκολο, το δυσεύρετο, το ωραίο, το αδάμαστο, το γαλαζοπούλι, τη θάλασσα, το φως, η συνωμοσία με το φεγγάρι και ένα μπουκάλι Lambrusco rose .
Είναι η συνωμοσία με εκείνον τον εκθλιπτικό μηχανισμό που εκθλίβει τη ψίχα αφού πρώτα διαλύσει το κέλυφος.

Πώς θα μπορούσες λοιπόν να διατείνεσαι ότι διεκδικείς μια υποψία αλήθειας ,  αν δεν έχεις προβάρει και δεν έχεις συντελέσει τελικά μια ολική ρήξη με το απόστημα που αποκαλείται ας πούμε οργανωμένος πνευματικός κόσμος; Με εκείνους που το εγωιστικά υπερφίαλο παρακράτος τους, προσομοιάζει περισσότερο με εξάπλωση μολυσματικής ασθενείας παρά με κάποιου είδους πολιτιστική συνδρομή. Που αντί να ακούνε και να ξανακούνε Μπετόβεν, Παπακωνσταντίνου, Τσιτσάνη, Scorpions, Led Zeppelin  ή να διαβάζουν Υφ Μπονφούα, Larkin, Χριστιανόπουλο, Δάγλα,  Ραψάνη, Aνεράδα, μέχρι να πεθάνουν, αναλώνονται σε λόγια του συρμού και σε σκατομαχίες.

Οχι, δεν έχεις πια καμιά σχέση με εκείνους που εκφαυλίζουν ό,τι αγγίξουν, και σαν μήλο που αρνείται να σαπίσει, αρνείται να κολλήσει φουζικλάδιο, πέφτεις μια μέρα από το δέντρο. Η φλούδα, τα κουκούτσια σου απλώνονται και βυθίζονται σε άλλο χώμα. Κάποιο ίσως πιάσει. Επιλέγεις να μην ανήκεις, επιλέγεις να ξαναγίνεις ώστε να είσαι.