[author]του Κώστα Σοφιανού [/author]
Όσα ακολουθούν είναι σχόλιο σε ανάρτηση του Κώστα Κουτσουρέλη περί της αστοχίας των εκ του ασφαλούς καταπραϋντές ημών και των τούρκων ειρηνιστών”. Το σχόλιο, δεν δημοσιεύτηκε εκεί που γράφτηκε και το περνάω εδώ,
“Αυτά για την κυρία Σία Αναγνωστοπούλου, τον κύριο Ηρακλείδη, τον κύριο Δερτιλή, αλλά και τον κύριο Λιάκο, τον κύριο Ψυχογιό, τον κύριο Κωστή, τον κύριο Μίχα, την κυρία Ρεπούση, τον κύριο Τάσο Κωστόπουλο και γενικώς όλους όσοι, έμμεσα ή, άμεσα, συνειδητά ή, ασύνειδα, υπηρετούν είτε τον αριστερό είτε τον δεξιό διεθνισμό (την πάση θυσία, δηλαδή ομογενοποίηση των λαών και την υποταγή τους είτε στην δικτατορία του κόμματος είτε στην δικατατορία του κεφαλαίου – εν τέλει του κεφαλαίου, κρατικού ή ιδιωτικού), κατηγορώντας την, εν πολλαίς, αναμφιβόλως, αμαρτίες περιπεσούσα Ψωρικώσταινα, ως την μόνη υπαίτια, πάσης κακουργίας στα Βαλκάνια,την ανατολική Μεσόγειο, την εγγύς και την Μέση Ανατολή ! Όσον αφορά δε τη θέση τους για τα ελληνοτουρκικά, τίποτα πέρα από ευχολόγια δεν έχουν πει πράγματι. Οι εισηγήσεις τους (εθνοφοβικές μπροσούρες διεθνιστικής φλυαρίας, ανθυποβαλκάνιου επιπέδου) δεν οδηγούν παρά στο “σφάξε με αγά μου ν’αγιάσω -στους ουρανούς των “ανθρωπιστικών δικαιωμάτων” παντός διεκδικούντος γην και ύδωρ (κατά κυριολεξία: Τσαμουριά, Δυτική Μακεδονία -Θεσσαλονίκη, Θράκη, Αιγαίο), της “ειρηνικής συνύπαρξης των λαών”, (μετά βέβαια την σφαγή των κατά τόπους αστικών τάξεων, και γενικώς την εξολόθρευση όλων των ταξικών εχθρών), και της αποχαυνωτικής διεθνοποίησης των από ολούθε εισρεόντων καταναλωτικών προτύπων. Όμως με αυτά και με αυτά, οι άμυνες των ιθαγενών πειραματόζωων, στα ποικίλα πειράματα (γλωσσικά, κοινωνιολογικά – εκσυγχρονιστικά, πολιτικά, οικονομικά), λιγοστεύουν. Γενεές σύγχρονων γενιτσάρων (της αριστερής -“μαχητικής”, ή της καταναλωτική “ηδονοθηρευκής” βιομηχανίας) εκκολάπτονται, ενώ ο λεγόμενος ελληνισμός (ό,τι και αν σημαίνει ο όρος), δεν αντέχει άλλο διεθνιστικό καπέλωμα. Τον διεθνισμό του Παύλου, τον έφερε, κουτσά – στραβά, σε λογαριασμό, με τη γλώσσα, ἑλληνοποιώντας τον, όσο γίνονταν. Τώρα πια γλώσσα “φορέα της φήμης” δεν διαθέτουμε, γιαυτό δεν διαθέτουμε και νοήματα ντόπιας κοπής. Μ’ άλλα λόγια σκέψη, και επομένως θεωρία, ο τόπος δεν παράγει. Ό, τι δημοσιεύεται, σε όλους τους τομείς των ανθρωπιστικών, λεγόμενων επιστημών (ιστορία, φιλολογία, νομικά, κοινωνιολογία, παιδαγωγικά, πολιτική θεωρία, λογοτεχνική θεωρία και κριτική) είναι εισαγωγής, έρχεται με τα μπον πουρ λ΄οριαν διδακτορικά, ανακυκλώνεται και πετιέται μόλις φτάσουν οι νέες διανοητικές μόδες. Ενδεχομένως στις θετικές -φυσικές επιστήμες, να παράγεται έργο διεθνώς ενδιαφέρον, και ίσως πρώτης γραμμής. Αλλά δεν είναι οι θετικοί επιστήμονες που προσδιορίζουν τις συνειδήσεις. Είναι οι άλλοι, που πέρα από επαναλήψεις των μαθημάτων που στην καλύτερη περίπτωση, έμαθαν απ’ έξω δεν έχουν να προσφέρουν. Το μόνο που έχουν να προσφέρουν είναι εύκολα λόγια αυτολοιδορίας, αυτοενοχοποίησης και ηθικού αφοπλισμού των νέων, όπως το, προφανώς καλοπροαίρετο, “Επτά Πόλεμοι, Τέσσερις Εμφύλιοι, Επτά Πτωχεύσεις” του κυρίου Γ.Β. Δερτιλή, που έφτασε αισίως την 24η χιλιάδα, για να μας πει ότι, παρά που, η κακή μας τύχη μας έριξε σ΄αυτή τη δύσκολη (γεωπολιτικά -γεωστρατηγικά) γειτονιά, παρά που οι πόλεμοι που κάναμε ήσαν, εκτός ενός, αναπόφευκτοι (έστω και ως αναγκαίοι), παρά που ξεκινήσαμε φορτωμένοι δάνεια – φταίμε, και πρέπει ν’ αλλάξουμε μυαλά ! Αναφέρομαι ειδικότερα στο πόνημα αυτό του καθηγητή κυρίου Δερτιλή, ακριβώς γιατί τον θεωρώ καλοπροαίρετο, ειλικρινώς πάσχοντα για όσες πληγές η κακοδαιμονία και τα λάθη μας έχουν επιφέρει και γιατί η νοοτροπία του είναι τυπικά τεκμηριωτική της επίδρασης που έτοιμες θεωρίες και αλλότριες σκέψεις, αλλοδαπών διδασκάλων σφραγίζουν τους ημεδαπούς μαθητές τους. Γράφει (σελίδα 94 του πονήματός του) :”Αρχίζω από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Το πιθανότερο είναι ότι δεν μπορούσε να αποφευχθεί (sic). Ο εθνικισμός, ευρωπαϊκό, και αμερικανικό ρεύμα ιδεών και πράξεων,παρέσυρε στην ορμή του και τους επαναστάτες του 1821.”.! ! ! Αφήνοντας κατά μέρος την υποκειμένη υπόθεση ότι καλύτερα θα ήταν, (προφανώς για να μην επικρατήσει ο επικατάρατος “ἑθνικισμός”) οι ραγιάδες να κάθονταν στ΄ αυγά τους, στέκομαι στην αιτιολογία της επανάστασης : “ο εθνικισμός”, ο εισαγόμενος από την εσπερία, το που σημαίνει, ότι δίχως τον εθνικισμό”, οι δούλοι – δούλοι θά’μεναν. ραγιάδες γεννήθηκαν και ραγιάδες ήθελαν να πεθάνουν. Τέτοιοι, γενικώς είναι οι λαοί. Κοπάδια προβάτων (αυτό άλλωστε σημαίνει το “ραγιάς”, και ποιμένες λαών χαρακτηρίζει τους Τούρκους ο άγγλος ιστορικός Τόυνμπη), που δε λένε να σηκώσουν κεφάλι από μόνοι τους. Κατά τα άλλα, έχει πλέον αποδειχτεί περίτρανα από τους “ιστορικούς” της σχολής που τελείωσε ευδοκίμως ο κύριος Δερτιλής, ότι μεταξύ 1453 και 1821, ούτε αίσθηση εθνικής (εθνοτικής λέγεται εν προκειμένω από τους “σοφούς”) διαφοροποίησης καμία υπήρχε στο μιλιέτ των ορθοδόξων, ούτε ποτέ κανείς διανοήθηκε, πριν την εισαγωγή των επαναστατικών ιδεών, να σηκώσει κεφάλι, από τις κεφαλές (δεσποτάδες, κατσαπλιάδες, λογάδες) των ραγιάδων ! Άρα : σφάξεμε αγά μου ν’αγιάσω, αν δε σου κάνω να με πάρεις και να με κάνεις γενίτσαρό σου”. Αφερίμ εφέντιμ !
