`

Νανούρισμα
Κοιμήσου να ονειρευτείς
Θάλασσες και καράβια
Και μη ξυπνήσεις για να δεις
Την κάμαρη την άδεια

Κλείσε τα μάτια τα γλυκά
Ο ύπνος να σε πάρει
Πήγες παιδί στον πόλεμο
Γύρισες παλληκάρι

Κοιμήσου για να ξεχαστεί
Το κλάμα σου κι η πίκρα
Κι όσες φορές μου έφυγες
Τόσες φορές σε βρήκα

`

ΜΑΡΕΑ, ποίηση: Νίκος Καβαδίας, μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ο Αλτεμπαράν ψάχνει να βρει μες στα νερά
το παλινώριο που τον γέλασε δυο κάρτες.
Στης προβολής να τρέχουν βλέπαμε τους χάρτες
του Chagall άλογα τσίρκο του Seurat.

Πυξίδα γέρικη ataxie locomotrice
και στοιχειωμένη από τα χείλια σου σφυρίχτρα.
Στην κόντρα γέφυρα προσμένατε κι οι τρεις
να λύσει τʼ άστρο του Αλμποράν η χαρτορίχτρα.

Της τραμουντάνας τʼ άστρο, τʼ άστρα του Νοτιά
παντρεύονται με πορφυρόχρωμους κομήτες.
Του Mazagan οι θερμαστές οι Σοδομίτες
παίξαν του Σέσωστρη την κόρη στα χαρτιά.

Η ξύλινη που όλοι αγαπήσαμε Γοργόνα,
καθώς βουτά παίρνει παράξενες ανάσες.
Προτού κολλήσουμε για πάντα στις Σαργάσσες,
μας πρόδωσε μʼ ένα πνιγμένο του Νορόνα.

Πουλιά στα ξάρτια καραντί στεργιανή ζάλη
χελιδονόψαρα πνιγμένου δαχτυλίδι.
Του ναυτικού το δυσκολότερο ταξίδι
το κυβερνάν του Μαγγελάνου οι παπαγάλοι.

Η καραβίσια σκύλα οσμίζεται ρεστία
και το κορμί σου το νερό που θα καλάρει.
Τη νύχτα οι ναύτες κυνηγάνε το φεγγάρι
και την ημέρα ταξιδεύουνε στʼ αστεία.

`
Η Feelgood Records και το διαδικτυακό ραδιόφωνο toradiofono.gr παρουσιάζουν το άλμπουμ “Το Ποίημα Που Έγινε Τραγούδι”. Πρόκειται για τη ζωντανή ηχογράφηση της ομώνυμης συναυλίας που πραγματοποιήθηκε το Μάρτιο του 2015, με αφορμή τα δύο χρόνια λειτουργίας του διαδικτυακού ραδιοφώνου, αλλά και την παγκόσμια ημέρα ποίησης.

`

Τα τραγούδια είναι σε ποιήση των Οδυσσέα Ελύτη, Κωστή Παλαμά, Γιώργου Σεφέρη, Γιάννη Ρίτσου, Νίκου Καββαδία, Τάσου Λειβαδίτη, Μανόλη Αναγνωστάκη, Μιχάλη Γκανά, Τζένη Μαστοράκη και του στιχουργού Γεράσιμου Ευαγγελάτου όπως μελοποιήθηκαν από τους συνθέτες: Μίκη Θεοδωράκη, Θάνο Μικρούτσικο, Δήμο Μούτση, Ηλία Ανδριόπουλο, Λένα Πλάτωνος, Δημήτρη Παπαδημητρίου, Μελίνα Τανάγρη, Μαρία Βουμβάκη, Μιχάλη Καλογεράκη, Γιώργο Τσαγκάρη, Θέμη Καραμουρατίδη και Άγγελο Τριανταφύλλου.

`
Ακούστε ΕΔΩ:  «Τα ποιήματα δεν μπορούν πια να ‘ναι ωραία» (Μουσική- Ερμηνεία Θάνος Ανεστόπουλος, ποίηση: Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ)

`

[Η Πατρίς]- Αντώνης Αντωνάκος
Αχ! αυτή η πατρίδα
σαν ένα πιατάκι κόλλυβα που λάσπωσαν.
Και μια κάμαρα πτωχική και πρόστυχη
που λέει ο Καβάφης.
Όλο σοφία και φτώχεια
απʼ τις παλαιές τις ξεγυρισμένες
που υμνήθηκαν θρηνητικά το μεσοπόλεμο
από φθισικούς. Ταλέντα που δεν πρόλαβαν
εγγόνια, τηλεοράσεις, αστροναύτες,
μόνο κάτι γλοιώδεις και γλίσχρες κριτικές
από κοριτσόπουλα
σε λουτροπόλεις του νότου
που εβγάλαν βρύα και λειχήνες
κάτω απʼ τα βυζιά τους,
περήφανες και διηνεκώς ανοργασμικές.
`
*
[να πως επιβιώνει κανείς στον καύσωνα
υπερθεματίζοντας την απανθρωπιά του χρόνου]/ Bάσος Γεώργας

με έχουν σημαδέψει πάμπολλα καλοκαίρια
σε λαϊκά παραθεριστικά θέρετρα χυδαίος
σαν μικρό παιδί να πυροβολεί εν ψυχρώ
έρωτες με το αεροβόλο φωνάζοντας
αλτ τις ει;
είσαι ή δεν είσαι της ηδονής παιδί;
αλλιώς με το ζόρι δεν γίνεσαι ρεμπώ
αιδηψός, καμμένα βούρλα, ιτέα, λουτράκι
ονοματοθεσίες που έγιναν βίωμα με το καιρό
μολονότι είναι τόσο κακόηχες λέξεις
που θυμίζουν κατατρεγμένους συνταξιούχους
με τη σύνταξη τους να μειώνεται
αντιστρόφως με το σημερινό προσδόκιμο
ζωής
χάλασε το πράγμα και βάλτου ρίγανη
πολλά ποιήματα που έγραψα στην άμμο
τα βρήκα μετά από χρόνια σκόρπια
στην ακτή σαν θαμμένες νάρκες που σκάνε
και με κομματιάζουν κι εγώ με απόλαυση
μαθαίνω να μετράω
όπως μετράς τα βοτσαλάκια
ένα προς ένα τα κομμάτια μου
θέε μου πόσο κρετίνος υπήρξα;
– μικρός πίστευα πως είμαι ο κόσμος
τώρα ξέρω πως ο κόσμος είναι μικρός
αλλά φοβάμαι πως είναι μάλλον αργά
για να τον κατακτήσω

`

“Πού καιρός για επανάσταση! Και γιατί άλλωστε; Να διορθωθεί τι και με ποιο τρόπο; Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης, όπως είπαμε Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μια επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες. Η καταπίεση ευνοεί την αντίσταση και την ψυχική υγεία. Η επιτυχία και η επικράτηση κάνει νʼ αναβιώσει η εγωπάθεια, ο απολυταρχισμός, ο συγκεντρωτισμός και η απανθρωπιά.
Η αντίσταση ξαναγεννά. Η Εξουσία φθείρει, καταστρέφει τα ζωογόνα κύτταρα του ανθρώπου. Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για νʼ αντέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας.
Ο άνθρωπος σε μια έξυπνη στιγμή του, έβγαλε τον Θεό και το Δαίμονα από μέσα του και τους εναπόθεσε στους ουρανούς. Θέσπισε Νόμους, έχτισε εκκλησίες και έγινε ανεύθυνος στη μοίρα του, μοιράζοντας τις ευθύνες έξω από αυτόν. Μια σειρά τελετουργιών προδικάζουν την επιρροή του καλού και του κακού. Κι έτσι αφέθηκε να τον καθοδηγεί η ανθρώπινη αδυναμία του και όχι μια σμιλεμένη ανθρώπινη κρίση. Η πολιτεία, το Κράτος, ευνοεί την εκπαίδευση εκείνη που δεν απελευθερώνει τον άνθρωπο αλλά τον περιορίζει σε ειδικά πλαίσια, επωφελή για το σύνολο. Και η ανθρώπινη κρίση άρχισε να περιορίζεται στα καθʼ ημάς και όχι στις δυνατότητες της ανθρώπινης φύσης μας.
Πώς να αντιδράσουμε όταν η μεγάλη πλειοψηφία ζει την πλάνη, πως εκπροσωπείται από τους τυχοδιώκτες του Τύπου και της Πολιτικής και πως η θέλησή της κυβερνά; Πώς θα μπορέσει να αποφύγει τη θανάσιμη ψευδαίσθηση που έντεχνα έχουν δημιουργήσει οι εκάστοτε κρατούντες κι ακόμη περισσότερο οι ψευτοσοσιαλιστές και οι αριστερίζοντες καιροσκόποι; […] Μια καινούργια τάξη αρχίζει να γεννιέται από τους φωτισμένους και ανησυχούντες κάθε παράταξης. Και φυσικά καλούμεθα να ζήσουμε διωγμούς και καταδιώξεις όλων αυτών των ανήσυχων και πεφωτισμένων, στο όνομα του λαού και του Σοσιαλισμού, ετούτη τη φορά. Όπως παλιά στο όνομα της Πατρίδας και του Έθνους ημών του Ιερού. Ποτέ δεν πρόκειται να τελειώσει η ανθρώπινη περιπέτεια αλλά και η ανθρώπινη ευπιστία. Πάντα ο άνθρωπος θα πιστεύει πως τα όνειρά του θα δικαιωθούν. Αλλά και πάντα θα αγνοεί πως ο ίδιος καταστρέφει τα όνειρά του με το να ξυπνά κάθε πρωί. Κάθε πρωί και όχι για πάντα, μια και μόνη φορά.
Το θέμα όμως παραμένει επιτακτικό και τυραννικό. Πώς ένας πολίτης που σκέφτεται και δεν εννοεί να συμβιβάζεται ή να βολεύεται στις ομαδικές πλάνες, μη συμμετέχοντας στα ομαδικά ή συντεχνιακά συμφέροντα, πώς ένας τέτοιος πολίτης είναι δυνατόν να διατηρήσει τη φωνή του και τη σημασία της, με το κύρος που του παρέχει η επιτυχής προσωπική του εργασία; Εδώ παρατηρούμε μια συνεχή διαρροή επιτυχών πολιτών που για τον έναν ή άλλο λόγο δεν άντεξαν στην επιτυχία ή στην καθιέρωση. Το Κράτος τους κολακεύει με τη συμμετοχή τους στην άσκηση πολιτικών πράξεων. Τους χρίζει βουλευτές. Ένας πρώτος και εύκολος εκμαυλισμός τους. Τους εισάγει στη Βουλή κι ενώ είναι γνωστό πως η Βουλή έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί κέντρο λήψης αποφάσεων. Έχει καταλήξει σε κέντρο επικυρώσεως κυβερνητικών αποφάσεων. Είναι μια βιτρίνα-επίφαση μιας δήθεν Δημοκρατίας. Και ο ʽεπιτυχώνʼ ευνουχίζεται σε μια παράσταση που έχει πάψει προ πολλού να σημαίνει κάτι παραπάνω από μια ʽτελετουργία νεκρού θέματοςʼ.

`
O Εργένης
Το θέατρο πανάκριβο, το σινεμά επίσης
κι η μοναξιά αφόρητη στο σπίτι να καθήσεις.
Διάλεξις εδίδετο περί του Μαλακάση
κι είπε κι αυτός ο έρημος να πάει να ξεσκάσει.

Βεβαίως κάπως έπληξε πολλές χρονολογίες,
μα ευτυχώς υπήρξανε και οι απαγγελίες.
Η ώρα του επέρασε χωρίς καμιά δεκάρα,
άσε που είχε όφελος κι εφτά οχτώ τσιγάρα.
`

*
Ο στίχος του Σεφέρη
Σʼ ένα ποτήρι με νερό
σαν δυο σταγόνες λάδι
οι δυο μας ενωθήκαμε
ένα μοιραίο βράδυ.

Κάτω απʼ το παράθυρό μας
παίζαν ένα τσιφτετέλι,
στα χείλη μας ερχότανε
ο στίχος του Σεφέρη.

Κάθε που πέφτει δειλινό
με πνίγει ένας πόνος,
κι εκεί που αγαπηθήκαμε
πάντα γυρνάω μόνος.

Μοιάζει το παράθυρό μας
σκοτωμένο ένα τρυγόνι,
όπου κι αν επλανήθηκα
η Ελλάδα με πληγώνει.
`

*************************************************************

Ο Γιάννης Νεγρεπόντης, από τους πρωτοπόρους της «πολιτιστικής επανάστασης» της δεκαετίας του ’60, έγινε ευρύτερα γνωστός και αγαπητός με τα τραγούδια του «Το ακορντεόν» (που τελειώνει με το σύνθημα «δεν θα περάσει ο φασισμός») και «Τρίτος παγκόσμιος» που μελοποίησε ο Μάνος Λοΐζος. Ο ίδιος μελοποίησε τα αντιρατσιστικά Νέγρικα, που τραγούδησε η Μαρία Φαραντούρη. Ήταν τα τραγούδια που έγιναν αρχικά γνωστά από τις μπουάτ και πέρασαν και τραγουδήθηκαν -απαγορευμένα πια- από στόμα σε στόμα, στα χρόνια της δικτατορίας.
Η ικανότητα του Νεγρεπόντη να περνάει μηνύματα, χωρίς να είναι κραυγαλέος και ευκαιριακός, καταφάνηκε και στα κατοπινά χρόνια με τα Μικροαστικά και τα Μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας» -πολυτραγουδισμένα επίσης- που έντυσε μουσικά ο Λουκιανός Κηλαηδόνης. Τα Μικροαστικά γνώρισαν επιτυχία και ως σατιρικό θεατρικό έργο.