`
Ακούστε ΕΔΩ: «Τα ποιήματα δεν μπορούν πια να ‘ναι ωραία» (Μουσική- Ερμηνεία Θάνος Ανεστόπουλος, ποίηση: Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ)
`
[Η Πατρίς]- Αντώνης Αντωνάκος
Αχ! αυτή η πατρίδα
σαν ένα πιατάκι κόλλυβα που λάσπωσαν.
Και μια κάμαρα πτωχική και πρόστυχη
που λέει ο Καβάφης.
Όλο σοφία και φτώχεια
απʼ τις παλαιές τις ξεγυρισμένες
που υμνήθηκαν θρηνητικά το μεσοπόλεμο
από φθισικούς. Ταλέντα που δεν πρόλαβαν
εγγόνια, τηλεοράσεις, αστροναύτες,
μόνο κάτι γλοιώδεις και γλίσχρες κριτικές
από κοριτσόπουλα
σε λουτροπόλεις του νότου
που εβγάλαν βρύα και λειχήνες
κάτω απʼ τα βυζιά τους,
περήφανες και διηνεκώς ανοργασμικές.
`
*
[να πως επιβιώνει κανείς στον καύσωνα
υπερθεματίζοντας την απανθρωπιά του χρόνου]/ Bάσος Γεώργας
με έχουν σημαδέψει πάμπολλα καλοκαίρια
σε λαϊκά παραθεριστικά θέρετρα χυδαίος
σαν μικρό παιδί να πυροβολεί εν ψυχρώ
έρωτες με το αεροβόλο φωνάζοντας
αλτ τις ει;
είσαι ή δεν είσαι της ηδονής παιδί;
αλλιώς με το ζόρι δεν γίνεσαι ρεμπώ
αιδηψός, καμμένα βούρλα, ιτέα, λουτράκι
ονοματοθεσίες που έγιναν βίωμα με το καιρό
μολονότι είναι τόσο κακόηχες λέξεις
που θυμίζουν κατατρεγμένους συνταξιούχους
με τη σύνταξη τους να μειώνεται
αντιστρόφως με το σημερινό προσδόκιμο
ζωής
χάλασε το πράγμα και βάλτου ρίγανη
πολλά ποιήματα που έγραψα στην άμμο
τα βρήκα μετά από χρόνια σκόρπια
στην ακτή σαν θαμμένες νάρκες που σκάνε
και με κομματιάζουν κι εγώ με απόλαυση
μαθαίνω να μετράω
όπως μετράς τα βοτσαλάκια
ένα προς ένα τα κομμάτια μου
θέε μου πόσο κρετίνος υπήρξα;
– μικρός πίστευα πως είμαι ο κόσμος
τώρα ξέρω πως ο κόσμος είναι μικρός
αλλά φοβάμαι πως είναι μάλλον αργά
για να τον κατακτήσω
`
*
[Κατηχητικό]/ Αντώνης Αντωνάκος
Κορίτσια, ανακαλύψτε την κλειτορίδα σας
κι εσείς αγόρια, ανακαλύψτε την κλειτορίδα
των κοριτσιών. Ανακαλύψτε την Αμερική,
όπως ο Χριστόφορος Κολόμβος. Ανακαλύψτε
την τυπογραφία, όπως ο Γουτεμβέργιος.
Ανακαλύψτε τη σωτηρία της ανθρωπότητας.
Για να διάγετε βίον χαρισάμενον θα πρέπει
να ψάξετε, να χαϊδευτείτε. Να χιμήξετε και
να κατασπαράξετε. Με τη γλώσσα και τα
δάχτυλα και το μυαλό. Με το σάλιο τον
ιδρώτα την ανυπακοή. Θα πρέπει να σβήσετε
ό,τι έχει γραφτεί. Φαρμακώστε την εγκράτεια.
Μη στέκεστε στην ουρά. Μην κάθεστε προσοχή.
Μην κάνετε τετράδες. Ανακαλύψτε τον κούκο.
Τις νυχτερίδες. Το αηδόνι. Ανακαλύψτε τα
εγκόσμια. Είστε οι πρωτόπλαστοι. Αμαρτήστε.
Είστε η αναπνοή του ενός πάνω στον άλλο.
Είστε το όλον. Ανακαλύψτε τον ουρανό και τη
γλύκα. Ηδονικά ξεσχίζοντας ο ένας τον άλλον.
Σκάψτε στα αδαμαντωρυχεία της νεότητας.
Τους πονηρούς ωρολογοποιούς απορρυθμίστε
`
*
[Φεντερίκο είχες -καιρό τώρα ξεχάσει να χαμογελάς]/ Βάσος Γεώργας
Φεντερίκο
είχες – καιρό τώρα – ξεχάσει να χαμογελάς
η οδύνη του κόσμου λέει: αφανίσου!
η αιωνιότητα όμως θέλει χαρά
θα φωτίσει το βράδι η πλατεία
και θα ξεπροβάλει ο μακρύς δρόμος
προς το σπίτι της Τζουλιέτα στα χαλάσματα
και θα μαζευτούμε όλος ο θίασος στην αυλή
να γιορτάσουμε και ετούτα τα γενέθλια σου
φτυστά τα όνειρά σου ο κόσμος έχει γίνει
ζήτω η νίκη των πιο μοναχικών ψυχών
γεμάτες φωτογραφίες είναι οι τσέπες σου
από γειτονιές με λασπωμένους δρόμους
όπου περπατούν αγκαλιασμένοι
ξεπεσμένοι εραστές, ακροβάτες τσίρκου
τσακισμένοι ναυτικοί, μέντιουμ χαρτορίχτρες
απόγονοι του Ηρακλή και του Οιδίποδα
δεν έχει αυτός ο κόσμος γαλήνη για όλους
δεν έχει ευτυχισμένος τέλος
όποιου η καρδιά χτύπησε δυνατά μόλις
άρχισε η ορχήστρα να παίζει ξέρει καλά
ο μαέστρος νίνο ρότα πως στο τέλος μόνο
λίγη μουσική θα μείνει στον αέρα να κάνει
τους ανθρώπους να ονειρεύονται αθωότητα
δεν είμαστε τίποτα δάσκαλε χώμα και νερό
όπως οι λέξεις που γρήγορα λησμονιούνται
ο ενθουσιασμός εξατμίζεται και οι έσχατοι
για κάποιο λόγο παραμένουν έσχατοι
ένα εσπρέσο μοναδική μας επανάσταση
κι από το πάραθυρο του ουρανού
θα το πρόσεξες φαντάζομαι παραμένουμε
έτσι αδιόρθωτοι στους αιώνες των αιώνων
με θάρρος ανακαλύπτουμε την φθορά
τις ρωγμές της ταπεινότητας μας
μέσα από τους αγαπημένους σου ήρωες
έχουν τα ποιήματά σου πολύ θλίψη
κι ας προσπαθείς να τη συγκαλύψεις
με ένα ειρωνικό σφύριγμα
που με κάνει να θέλω να γίνω άλλος άνθρωπος
– πιό άνθρωπος αυτή τη φορά και να εκλιπαρώ
γιʼ ακόμα μιαν άλλη ευκαιρία
Φεντερίκο
είχες -καιρό τώρα – ξεχάσει να χαμογελάς
δε γίνεται να δαμάσουμε όλες τις πικραμένες καρδιές
στο τέλος θα στέκονται και θα μας κοιτάζουν
μέσα σε μια ατάραχη σιωπή – όλα τα είπες όπως
τα έζησες – δεν μένει παρά μόνο μια ευχή
την μέρα των γενεθλίων σου – κάπως απλοική
να την πετάξεις στον αφρό της θάλασσας
βγαλμένη απ΄ένα ποίημα του Μποντλέρ
ο ποιητής – λέει – φανερώνεται σε τούτη τη γη
κι όταν έρθει η ώρα και ο ποιητής αναχωρεί
άραγε τι γίνεται;
– απομένει η πλήξη να μας πλακώνει
`
*
[Σαν πεταλούδα σε βιβλίο του Ιούλιου Βερν]/ Αντώνης Αντωνάκος
το κορμάκι της
φτερούγιζε σαν πεταλούδα
σε βιβλίο του Ιούλιου Βερν
είδα να ντρέπεται τη γύμνια της
και να τραβά το σεντόνι
μέχρι το λαιμό
Ήμουν διχασμένος
ανάμεσα στο φόβο μην την χάσω
και στο φόβο
του ότι θα έπρεπε να γράψω
ένα ποίημα αντάξιό της
`
*
[χρόνος που λούστηκε με οινόπνευμα και πυρπολείται]/ Βάσσος Γεώργας
μάθε να μην με εμπιστεύεσαι
τις μονές μέρες ερωτεύομαι
τις ζυγές μέρες οι νεκροί ξεπηδούν
απ΄τα χώματα του σύμπαντός μου
και γίνομαι πιο δυνατός και απ΄τον θάνατο
λείψανο ασκόνιστο στη παγωνιά
βρίσκω καταφύγιο στο αλάτι της γης μου
λυρικό ασπρόμαυρο ξεφτισμένο τοπίο
οπουδήποτε κι αν πάτησε η ψυχή μου
στο κλάμα και στην επ΄άπειρον στέρηση
παρατεταμένα παιγνίδια της παιδικής μου ηλικίας
με γεύση στο στόμα από πεταλίδες κι αχινούς
αγρίεψε ο καιρός – ιδού βαριά συννεφιά έρχεται
παραλογίζομαι ολομόναχος – να αλλάζουν όλα
και εγώ να μένω ο ίδιος – εκατό χρόνια και πιο
πολλά να συνομιλώ ανταλλάσσοντας δωρεάν
sms μηνύματα με ένα και χίλια παράπονα
πότε με το θεό και πότε με το διάβολο
σουβλιές στα κόκαλα – ανεξοικείωτος πόνος
πεθύμησα αθωότητα θάλασσας ή ουρανού
με ένα τρόπο όπως ποτέ δεν ειπώθηκε μέχρι
σήμερα απ΄όσους ύποπτα ασχολούνται
με τα γράμματα και τις καλές τέχνες
καμία λύπη δεν υπάρχει – ό,τι ζήσαμε
μας μέθυσε – ό,τι απομένει να ζήσουμε
ας το ζήσουμε τουλάχιστον μεθυσμένοι
`
`
***********************************************************
Αντώνης Αντωνάκος και Βάσος Γεώργας, συνυπηρετούν σε αυτόν τον τόμο.
Αποφάσισαν να παρουσιάσουν ποιήματα που εμφανίζουν κοινή
αγάπη στην «ονομάτων επίσκεψι». Αμφότεροι διατηρούν ιστολό-
για, συναμφότεροι δημοσιεύουν εντατικά, κοινοποιώντας και στο
facebook, οπότε τους διαβάζω από τον Τοίχο μου. Ας ειπωθεί πά-
ντως ότι το like, παραπέμει περισσότερο στο χαρτάκι που σου καρ-
φίτσωναν στο πέτο, εάν έδιδες στον έρανο.
Επί πολλούς αιώνες τα έργα αναφοράς ή τα λησμονητέα παραπαί-
δια τους διακοσμούνται με τοπωνύμια, παρονόματα και παρόμοια.
Κάπως αργότερα, θεσπίστηκε ο τύπος των απαντητικών παραπό-
νων, όπως του Καρυωτάκη για τον Μαλακάση, που ισχύει και σήμε-
ρα, για να φτάσει στα «Χατζιδάκια μ΄Θεοδωράκια μʼ», ξέρετε τίνος,
ή ακόμη να ιχνογραφούν τον βαλλόμενο παρωδώντας έναν στίχο
του: τα σπίτια που είχε του τα πήραν. Είχε όμως.
Των δύο ποιητών η κοινή οδοιπορία ωστόσο, έχει άλλη αρχή:
εννοούν ονόματα που οδηγούν στην πηγή των δακρύων τους. Τα
παραθέτουν, για να μικρύνει το ποσοστό των στίχων που έχουν
θεωρητικό υπόβαθρο, που παράγονται απο γεννήτριες συνειρμών.
Του Αντωνάκου ο Καζαντζίδης, η οδός Θηβών, ο Ιωσήφ Ρωγών,
η Άρτα, ο Ουράνης και μια σειρά προϊόντων με ονομασία προέ-
λευσης, λειτουργούν ως περιεκτικοί στίχοι που ανοίγουν ένα πα-
ράθυρο στον αναγνώστη, να εκποιήσει ένα δικό του στιχηρό. Του
Γεώργα ο Γκόρπας (ο Γκόρπας, ναι) ο Μακρής,η Βλάχου και η Κα-
ρέζη, ο Λουμίδης, ακόμη και ο «Μακεδονικός γάμος» του «κυρίου
Τάκη» είναι περισσότερο καταφύγια συνείδησης που αντικαθιστούν
ολόκληρες ενότητες.
`
Απόσπασμα από το «Αντί Προλόγου»
Πάνος Θεοδωρίδης
`
*******************************************************
`
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
`
ΜΙΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
ΒΙΒΛΙΟΥ
[παντού ελλοχεύει κάποιος κίνδυνος ποίησης]
οι εκδόσεις Bibliotheque σας καλούν
το Σάββατο 4 Ιουνίου στις 10.30 μμ.
στο θερινό κινηματοθέατρο ΒΟΞ
στη πλατεία Εξαρχείων
στη παρουσίαση μετά μουσικής
άρτου και θεάματος
του βιβλίου
των Αντώνη Αντωνάκου και
Βάσου Γεώργα
ΤΖΟΓΑΡΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ ΜΟΙΡΑΣΜΑ
θα μιλήσουν μόνο με κακά λόγια
[επιθετικά]
ΙΚΑΡΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ
ΑΚΗΣ ΚΑΠΡΑΝΟΣ
OLDBOY
ΝΙΚΟΣ ΠΡΙΟΒΟΛΟΣ
αποσπάσματα θα διαβάσουν
οι δυο εκδιδόμενοι και θα
υποχρεωθούν δημοσίως
να υπογράψουν δήλωση
πως δεν θα το ξανακάνουν
[να εκδοθούν δηλαδή ξανά μαζί]
Θα ακολουθήσει προβολή της ταινίας
των αδελφών Μάρξ
ΣΟΥΠΑ ΠΑΠΙΑΣ
ώστε να ξεχαστούμε και να ξεχάσουμε
τα όσα θα ΄χουν ήδη ακουστεί
είσοδος ΕΛΕΥΘΕΡΗ
ζακετάκι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ
το event συνιστάται προς παρακολούθηση
από μικρά άτακτα ανήλικα παιδιά
προς συμμόρφωση και παραδειγματισμό
Βόξ Θερινός.
Πλατεία Εξαρχείων
Τηλ.: 2103810727
