`
Το νέο συμφωνικό έργο από τον συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου, με τίτλο «Το Χρονικό ενός πρώιμου φθινοπώρου» παρουσιάστηκε ζωντανά στις 4 και 5 Μαρτίου 2016, στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης. Το Χρονικό ενός πρώιμου φθινοπώρου είναι ένα συμφωνικό ποίημα μεταρομαντικού-εκλεκτικιστικού ύφους, με μουσικά αυτοβιογραφικά στοιχεία, και τρία τραγούδια σε ποιήματα των Rainer Maria Rilke, Ανδρέα Εμπειρίκου και Charles Baudelaire.
`
*************************************************************

Έζησε τη ζωή του σε τρίτο πρόσωπο.
Φυγάδευσε από νωρίς τον αληθινό του εαυτό στη λήθη του απολεσθέντος θέρους.
Έζησε από παιδί μέσα σε ένα διαρκές, γλυκό και βιολογικά εντελώς πρώιμο
ποιητικό Φθινόπωρο. Βίωνε πάντα το θρήνο της απώλειας του καλοκαιριού με το
μυαλό κολλημένο πλασματικά, σχεδόν οραματικά ακόμα σε αυτό. Παγιδευμένος
στο ιδεώδες και το ιδανικό και, ως εκ τούτου, εξ ορισμού καταδικασμένος.
Μια πραγματεία για τη Μοναξιά ή μια μουσική αυτο-εξομολόγηση για τη δική του;
Ακόμη δεν κατάλαβε τι ακριβώς γράφει. Μια συγκεκαλυμμένη φιλοσοφική
πραγματεία ή το ασυνεπές και αναδρομικό χρονολόγιο ενός φρικτού τσαπατσούλη
της μνήμης; Τώρα όμως που ανακαλεί εικόνες και ανθρώπους, με πολύ κόπο και
σαν ένας αυτοσχέδιος Ηρακλής Πουαρό, αναζητά εκείνα τα στοιχεία που βοούσαν
και προανήγγελλαν το Χρονικό του Πρώιμου του Φθινοπώρου.
Μια συνεπής ακολουθία και μια αλάνθαστη πρόοδος προς τον εγκληματικό στόχο.
Ιδού το πόρισμα της εισαγγελικής έρευνας.
Αυτός όμως γελά ακόμη. Όλες οι αλήθειες εντάσσονται και επανεντάσσονται
εύκολα στο ίδιο τους το ψέμα.
Αν ως παιδί ήταν αφύσικα ενήλικος, τώρα που τα δύο Φθινόπωρα, το εντός του και
το (πώς να το πούμε;) «εν τοις πράγμασι», βρίσκονται σε τέλεια σύνοδο, σκοπεύει
να αφήσει τον επερχόμενο Χειμώνα να τον προσπεράσει… και θα μείνει για πάντα
μαζί σας σαν αιώνιο παιδί. Στο κοινό μας Φθινόπωρο της αθεράπευτα μοναχικής
εφηβείας μας.
«Ραντεβού το Σεπτέμβριο»… καλή μου αγάπη, από πριν χαμένη.

Δημήτρης Παπαδημητρίου

`

Ένα πρωτότυπο μουσικό έργο για την Ελλάδα έτσι όπως την είδαν να μεταμορφώνεται Έλληνες και ξένοι λογοτέχνες, ιστορικοί, συγγραφείς και ποιητές, περιηγητές και φιλέλληνες. Από τον Κωστή Παλαμά και τον Φρεντερίκ Μιστράλ στον Αλεξάντερ Πούσκιν και στον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη και από τον Λόρδο Βύρωνα ως τον Ιούλιο Σλοβάφσκι, και τον Vittorio Sereni, ο λόγος μεταφέρεται με τις φωνές των Σταύρου Ζαλμά, Παντελή Θαλασσινού, Δημήτρη Καταλειφού, Γιάννη Κότσιρα, Βασίλη Λέκκα, Άρη Λεμπεσόπουλου, Ανδριάννας Μπάμπαλη, Δέσποινας Μπεμπεδέλη, Λίνας Νικολακοπούλου και Σταμάτη Χατζηευσταθίου.

Την μουσική υπογράφει ο Σταμάτης Χατζηευσταθίου.

`
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, «Ο βράχος και το κύμα»
`
«Μέριασε, βράχε, να διαβώ!» το κύμα ανδρειωμένο
λέγει στην πέτρα του γιαλού θολό, μελανιασμένο.
«Μέριασε! μες τα στήθη μου, που ‘σαν νεκρά και κρύα
μαύρος βοριάς εφώλιασε και μαύρη τρικυμία.
Αφρούς δεν έχω γι’ άρματα, κούφια βοή γι’ αντάρα,
έχω ποτάμι αίματα, με θέριεψε η κατάρα
του κόσμου, που βαρέθηκε, του κόσμου που ‘πε τώρα:
«Βράχε, θα πέσεις, έφτασεν η φοβερή σου η ώρα!»

Σκύψε να ιδείς τη ρίζα σου στης θάλασσας τα βύθη,
τα θέμελά σου τα ‘φαγα, σ’ έκαμα κουφολίθι.
Μέριασε, βράχε, να διαβώ! Του δούλου το ποδάρι
θα σε πατήσει στο λαιμό…Εξύπνησα λιοντάρι…»

Όταν ερχόμουνα σιγά, δειλό, παραδαρμένο,
και σο ‘γλυφα και σο ‘πλενα τα πόδια δουλωμένo,
περήφανα μ’ εκοίταζες και φώναζες του κόσμου,
να δει την καταφρόνεση που πάθαινε ο αφρός μου

`

Το 2002 οι αφοι Κατσιμίχα στο δίσκο «Στους ελαιώνες της αγάπης» συγκέντρωσαν τα 14 (συν το δικό τους καινούριο «Στους ελαιώνες της αγάπης») που είχαν κυκλοφορήσει σε δίσκους τους μέχρι εκείνη τη στιγμή. Έγραφαν οι ίδιοι στο εισαγωγικό σημείωμα:

«Συγκεντρώσαμε εδώ, όλα τα ποιήματα-τραγούδια που βρίσκονται διασκορπισμένα σε εννέα διαφορετικούς δίσκους, (από το 1985 μέχρι και το 2002), γιατί πάντα πιστεύαμε ότι πιστεύαμε ότι κάποια στιγμή, τα αδέσποτα ποιήματα, θα έπρεπε να συγκεντρωθούν όλα μαζί, σε ένα album, με ενιαίο χαρακτήρα και με τον ποιητικό λόγο στο ρόλο του πρωταγωνιστή. Το πρώτο τραγούδι «Στους ελαιώνες της αγάπης» γράφτηκε το Φεβρουάριο του 2002, για να «αγκαλιάσει» όλο το υπόλοιπο υλικό, γι’ αυτό και ο τίτλος του, κατέληξε και τίτλος του δίσκου. Το τραγούδι «Αμοργιανό μου πέραμα», ένα αριστούργημα της δημοτικής μας ποίησης , υπάρχει εδώ, γιατί είναι άρρηκτα δεμένο με το υπόλοιπο υλικό, έτσι όπως κυριολεκτικά ξεπηδάει, μέσα από το ποίημα της Λένας Παππά, «Παλιά καλοκαίρια». Το εντάξαμε στο υλικό «ποιητική αδεία». Η σειρά των τραγουδιών, ακολουθεί πιστά τη χρ ονολογική σειρά έκδοσης των δίσκων που τα περιέχουν , αλλά και τη σειρά με την οποία γράφτηκαν οι μελωδίες, μέσα σ’όλα αυτά τα χρόνια. Μοναδική εξαίρεση είναι το «Ερωτικό κάλεσμα» του Μενέλαου Λουντέμη, που κανονικά θα έπρεπε να τοποθετηθεί πριν το «Υπόγειο» γιατί γράφτηκε το 1971, αλλά εκδόθηκε πολύ αργότερα, με το album «Η μοναξιά του σχοινοβάτη».

`
ΛΕΝΑ ΠΑΠΠΑ, «Παλιά καλοκαίρια»

Καρπίζουν μέσα μου παλιά καλοκαίρια
ανάβουνε βλέμματα αλλοτινά
θροΐζουν αγγίγματα

Τίποτα, τίποτα δε χάθηκε στʼ αλήθεια
όλα είναι εδώ, όλα είναι εδώ

Μια σπίθα μόνο ανάβει πυρκαγιές
στις θημωνιές της μνήμης
πυρκαγιές στις θημωνιές της μνήμης

Κι αν η ελπίδα το μέλλον συντηρεί
η μνήμη τρέφει το παρόν
το παρελθόν μας δικαιώνοντας

Γιατί ό,τι υπήρξε μια φορά
δε γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει

`
Πληροφορίες και ακουστικό υλικό ΕΔΩ
`
Στο «Ελεγείο» ο Φώτης Ιωαννάτος συνθέτει πάνω σε στίχους/ποίηση των Σ. Τσαμπίρα, Γιάννη Ρίτσου, Ομήρου, Α. Ρούκα, M. Tanner, Κ.Π. Καβάφη και Οδυσσέα Ελύτη – ακολουθεί, δηλαδή, τον γνωστό του από χρόνια δρόμο. Το αποτέλεσμα έχει έναν χαρακτήρα οπωσδήποτε και μια τραγουδοποιητική ειλικρίνεια. Ο Ιωαννάτος ξέρει να αφηγείται μʼ έναν τρόπο δυσεύρετο πια στη σύγχρονη δισκογραφία, και ακόμη πιο δυσεύρετο στην ελληνική (αν κι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μʼ ένα ελληνικό άλμπουμ, μα με ένα βέλγικο). Οι μελωδίες του είναι πλούσιες, χωρίς να εμμένουν σε «σχήματα», με τα γεμίσματα των οργάνων να είναι συνεχή παρέχοντας στο σύνολο έναν καταφανή ρομαντικό «αέρα».
Τώρα, από πλευράς συγκεκριμένων tracks θα ξεχώριζα το αρχικό πολιτικό/ κοινωνικό/ ερωτικό “Ecologie” (Σ. Τσαμπίρας), που έχει τον τρόπο να σε παρασύρει μέσα από τα οκτώ λεπτά του, το «Ελεγείο» (Όμηρος) τόσο στην αρχαιοπρεπή τραγουδιστική όσο και στην ορχηστρική εκδοχή του, την «πόλι» του Καβάφη, που τη γνωρίζουμε και από άλλες διάφορες μελοποιήσεις και βεβαίως την 19λεπτη «Οξώπετρα» (Ελύτης), που αποτελεί και μια «κατάκτηση» όσον αφορά στη γενικότερη διαχείριση (χρόνου, μέτρων, στίχων κ.λπ.).

Φώντας Τρούσσας (ΕΔΩ)

`

Πρόκειται για τη συνθετική εργασία (CD) ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ του μουσικοσυνθέτη Ανδρέα Α. Αρτέμη , με μελοποίηση ποιημάτων , του δημοσιογράφου ποιητή και μελετητή Χρήστου Μαυρή. Στην ποίηση του τα αρχικά στάδια απηχούν έντονα τις αρνητικές εξελίξεις του 1974 στον γενέθλιο τόπο. Αλλά στη συνέχεια διευρύνει τη συνομιλία του με τη μεταπολεμική γενιά. Έτσι, συνδυάζει στοιχεία της ποίησης της αμφισβήτησης, του αντικομφορμισμού και της κοινωνικής οργής, σύμβολα του νεορομαντισμού και του νεοσυμβολισμού με ένα ιδιόμορφο υπερβατικό λόγο .
`
*************************************************************
Ο «ΑΦΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ» ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝΘΕΤΗ ΑΝΔΡΕΑ Α. ΑΡΤΕΜΗ
Με αφορμή την εικοστή στη σειρά δισκογραφημένη εργασία του συνθέτη κι ερμηνευτή Ανδρέα Α.Αρτέμη: «Ακατοίκητο Όνειρο σε Νερένια μάτια» σε ποίηση Χρήστου Μαυρή.

Η μουσική της ποίησης και της ερμηνείας του συνθέτη Αρτέμη μας αφήνει και πάλι σπουδαίες εντυπώσεις, κτυπώντας «κέντρο»αυτή τη φορά….Πρόκειται κατʼ αρχήν για ένα συνθέτη που γράφει κι ερμηνεύει με μοναδικό τρόπο τα μουσικά του έργα τρείς δεκαετίες… πια!
Η μουσική του Ανδρέα Αρτέμη στη συγκεκριμένη εργασία του «Ακατοίκητο Όνειρο σε Νερένια μάτια» σε ποίηση Χρήστου Μαυρή, έχει ένα απλό αλλά και περίπλοκο συνάμα τρόπο επεξεργασίας του ήχου του, θέλοντας ίσως από νοοτροπία γενικότερη την ποίηση του Χρήστου Μαυρή να υπερίπταται μέσα στο ερμηνευτικό-συνθετικό ταπεραμέντο του. Καταφέρνει λοιπόν ο συνθέτης να μας συγκινήσει με μια συνεχή εναλλαγή μουσικοποιητικών αντιθέσεων.