`
Ένα πρωτότυπο μουσικό έργο για την Ελλάδα έτσι όπως την είδαν να μεταμορφώνεται Έλληνες και ξένοι λογοτέχνες, ιστορικοί, συγγραφείς και ποιητές, περιηγητές και φιλέλληνες. Από τον Κωστή Παλαμά και τον Φρεντερίκ Μιστράλ στον Αλεξάντερ Πούσκιν και στον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη και από τον Λόρδο Βύρωνα ως τον Ιούλιο Σλοβάφσκι, και τον Vittorio Sereni, ο λόγος μεταφέρεται με τις φωνές των Σταύρου Ζαλμά, Παντελή Θαλασσινού, Δημήτρη Καταλειφού, Γιάννη Κότσιρα, Βασίλη Λέκκα, Άρη Λεμπεσόπουλου, Ανδριάννας Μπάμπαλη, Δέσποινας Μπεμπεδέλη, Λίνας Νικολακοπούλου και Σταμάτη Χατζηευσταθίου.
Την μουσική υπογράφει ο Σταμάτης Χατζηευσταθίου.
`
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, «Ο βράχος και το κύμα»
`
«Μέριασε, βράχε, να διαβώ!» το κύμα ανδρειωμένο
λέγει στην πέτρα του γιαλού θολό, μελανιασμένο.
«Μέριασε! μες τα στήθη μου, που ‘σαν νεκρά και κρύα
μαύρος βοριάς εφώλιασε και μαύρη τρικυμία.
Αφρούς δεν έχω γι’ άρματα, κούφια βοή γι’ αντάρα,
έχω ποτάμι αίματα, με θέριεψε η κατάρα
του κόσμου, που βαρέθηκε, του κόσμου που ‘πε τώρα:
«Βράχε, θα πέσεις, έφτασεν η φοβερή σου η ώρα!»
Σκύψε να ιδείς τη ρίζα σου στης θάλασσας τα βύθη,
τα θέμελά σου τα ‘φαγα, σ’ έκαμα κουφολίθι.
Μέριασε, βράχε, να διαβώ! Του δούλου το ποδάρι
θα σε πατήσει στο λαιμό…Εξύπνησα λιοντάρι…»
Όταν ερχόμουνα σιγά, δειλό, παραδαρμένο,
και σο ‘γλυφα και σο ‘πλενα τα πόδια δουλωμένo,
περήφανα μ’ εκοίταζες και φώναζες του κόσμου,
να δει την καταφρόνεση που πάθαινε ο αφρός μου
`
*
Κωστής Παλαμάς, «Ἡ νίκη»
Ἐδῶ στὸ ἑλληνικὸ τὸ χῶμα,
τὸ στοιχειωμένο καὶ ἱερό,
ποὺ τὸ ἴδιο χῶμα μένει ἀκόμα
κι ἀπ᾿ τὸν ἀρχαῖο τὸν καιρό,
στὸ χῶμα τοῦτο πάντα ἀνθοῦνε
κ᾿ ἔχουν ἀθάνατη ζωὴ
καὶ μᾶς θαμπώνουν, μᾶς μεθοῦνε
νεράιδες, ἥρωες, θεοί!
Εἶδα τὴ Νίκη τὴ μεγάλη,
τὴ Νίκη τὴν παντοτεινή!
Τὴν εἶδα ἐμπρός μου νὰ προβάλλῃ
μὲ φορεσιὰ ὁλοφωτεινή.
Ἀσύγκριτη σὰν τὴν ἰδέα,
σὰν ὄνειρο λαχταριστή,
εἶδα τὴ Νίκη τὴν ἀρχαία,
τὴ Νίκη τὴν κυματιστή!
Τὴν εἶδα. Μὲ τὸ πέταμά της
δὲν ἔφευγε στοὺς οὐρανούς,
ἐκεῖ ποὺ δύσκολα σιμά της
μπορεῖ νὰ κρατηθῆ κι ὁ νοῦς.
Δὲν ἔτρεχε νὰ φτάσῃ πρώτη,
νὰ στεφανώσῃ φτερωτὴ
τὸ λιονταρόκαρδο στρατιώτη,
τὸν ἐμπνευσμένο τὸν ποιητή.
…
Τὴν εἶδα νὰ περνᾶ μπροστά μου
μὲ φορεσιὰ ὁλοφωτεινὴ
καὶ λύγισα στὴ γῆ ἐκεῖ χάμου
κ᾿ ἔκραξα μὲ τρανὴ φωνή,
γονατιστός, μὲ θαμπωμένα
μάτια, μὲ λαύρα περισσή:
«Χαῖρε θεά, χαῖρε παρθένα,
Ὦ Νίκη, ὦ Νίκη, ὦ Νίκη Ἐσύ!
Ἐσὺ ποὺ δείχνεις πὼς ἀνθοῦνε
ἐδῶ μ᾿ ἀθάνατη ζωή,
πῶς μᾶς ἐμπνέουν καὶ μᾶς μεθοῦνε
νεράιδες, ἥρωες, θεοί!»
****************************************************************
Μία παραγωγή του Δήμου Νικολάου Σκουφά με την σύμπραξη Ελληνικών και Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων. Ιωαννίνων (Ελλάδα), Λουντ (Σουδία), Βερσαλλιών (Γαλλία), Σάσσαρι (Ιταλία), Βαρσοβίας (Πολωνία).
*Το έργο παρουσιάστηκε στις 24/6/2017 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
