Ένα σπάνιο ντοκουμέντο με τα έξι τεύχη της εφημερίδας που εξέδωσε ο Καρυωτάκης το 1919 και η οποία έφτασε να πουλάει 20.000 φύλλα. Δέχτηκε επιθέσεις άλλων εκδοτών, λογοκρίθηκε, μέχρι που η Αστυνομία προχώρησε τελικά σε κατάσχεση και το οριστικό κλείσιμό της. Τα κείμενα του ενθέτου γράφουν οι: Θάλεια Ιερωνυμάκη, Μιχάλης Γελασάκης, Τίνη Κανίδου. Επιμέλεια: Θάλεια Ιερωνυμάκη

Στη Γάμπα

Χρόνια κάθομουν στ’ αβγά μου, δεν επρόβαλλα στη μέση,
και περνούσα τη ζωή μου πάντοτε συλλογισμένος·
πότε έβαζα καπέλο, πότε σκούφο, πότε φέσι,
πότε έβγαινα στη φόρα, πότε ήμουνα κρυμμένος.

Τίποτε δεν συγκινούσε την μεγάλην μου ανίαν —
και αυτό πώς μου συνέβη; όσοι να το μάθουν θένε
ας γνωρίσουν πως μεγάλην πάντα είχα την μανίαν
να εκδώσουν ένα φύλλο και Γαμπίτσα να το λένε.
Ήμουνα απελπισμένος, ότε έξαφνα μνια μέρα

συννεφώδη, ομιχλώδη και με μπόρες και αντάρα,
μια φωνή μικρού Χαμίνι με προσβάλλει αποπέρα,
μια φωνή που διαλαλάει: «Και Η Γάμπα μ[ν]ια δεκάρα!»
Δεν επίστευσα τ’ αφτιά μου, και σηκώνομαι επάνω
να φωνάξω, μα εκείνο πρόβαλε απ’ το καντούνι·

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι (μουσική: Διάφανα Κρίνα)

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος.
Στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν’ ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ’ έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία.
Θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να ‘ρθει ο αστυνόμος.
Θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

Απ’ τους φίλους που παίζαμε πότε πότε χαρτιά,
θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: Τον Ουράνη
μην τον είδε κανείς; Έχει μέρες που χάθηκε…
Θ’ απαντήσει άλλος παίζοντας: Μ’ αυτός έχει πεθάνει!.

Μια στιγμή θ’ απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας,
θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι.
Θε να πουν: Τι ‘ναι ο άνθρωπος! Χθες ακόμα εζούσε…
και βουβοί στο παιχνίδι τους θα βαλθούνε και πάλι.

Κάποιος θα ‘ναι συνάδελφος στα ψιλά που θα γράψει
πως προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένην,
νέος γνωστός εις τους κύκλους μας, κάποτε είχε εκδώσει
μια συλλογή ποιήματα πολλά υποσχομένην.

Κι αυτή θα ‘ναι η μόνη του θανάτου μου μνεία.
Στο χωριό μου θα κλάψουνε μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσσιους παπάδες,
όπου θα’ ναι όλοι οι φίλοι μου κι ίσως ίσως οι οχτροί μου.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη, στο πολύβοο Παρίσι.
Και μια Καίτη θαρρώντας πως την ξέχασα γι’ άλλην,
θα μου γράψει ένα γράμμα και νεκρό θα με βρίσει…

12 Μαρτίου 1938 γεννήθηκε ο Μάνος Ελευθερίου

O Μάνος, ο αγαπημένος μου Μάνος, αυτός ο Αλκιβιάδης με τη γοητεία του αινίγματος στα μάτια, είναι το «Σύννεφο με παντελόνια» που κάποτε φαντάστηκε ο Μαγιακοφσκι. Στις επίγειες διαδρομές του μεταφέρει όλες σχεδόν τις ουράνιες συνήθειες του…

Γαλήνιος, εκρηκτικός, φωτεινός, συννεφιασμένος, βροχερός, ηλιοστάλαχτος.  Μπαίνει στο αυτοκίνητο. Καθαρός πάντα σαν απάτητο χιόνι. Μετά, το «Γεια σου Κώστα, χαίρομαι που σε ξαναβλέπω», ακολουθεί μια μακρόσυρτη σιωπή. Την σέβομαι. Σκέφτομαι, κάποια λέξη θα ψάχνει. Ποια να’ ναι άραγε; Μπαίνω κι εγώ στην αναζήτηση…

«Βλέπεις Μάνο μου»,- εδώ σπάω τη σιωπή, προκαλώντας λέξεις και εικόνες- «τα δέντρα, οι άνθρωποι, η παράξενη ησυχία της πόλης, το κορίτσι που μόλις πέρασε κάπως λυπημένο,  φαντάσου να ζούσε στις μέρες μας ο Παπαδιαμάντης» και άλλα τέτοια,  δε φαίνονται να τον συναρπάζουν, ούτε να  μαρτυρούν τη λύση της παράξενης σιωπής του.  Περιμένω. Σωπαίνω κι εγώ με τη σειρά μου. «Ξέρεις θα πάμε σε εκείνο το γωνιακό». Μου λέει. «Α! ξέρω» του απαντώ. «Εκεί που το παιδί που μας  σερβίρει, γνωρίζει ότι εσύ θέλεις δυο παγάκια στο ουίσκι, ενώ εγώ θέλω τέσσερα». Εκεί ακριβώς, μου απαντά. Καθόμαστε.  Με τις άκρες των δακτύλων του  ζυγιάζει το ωραίο του καπέλο. Ανάβει τσιγάρο. Το σύνορο του  καπνού, το έχει ορίσει από καιρό. Το πολύ μέχρι τη ρίζα της γλώσσας. Το σβήνει νωρίς. Είναι η στιγμή που ομοιοκαταληκτεί με την ανάγκη του να ρουφήξει τον καπνό ως τα έγκατα της ψυχής  του.

Παρατηρώ τις κινήσεις του. Τα χέρια του. Όταν θέλουν κάτι να δείξουν. Τα μάτια του. Καθώς αυτά διορθώνουν ό,τι ενοχλεί την αισθητική  του. Τα λόγια του. Τα μετρημένα και τα αμέτρητα, με τις λέξεις να λιποθυμούν, όταν θυμάται.