Το Φάντασμα Του Αγοριού Στο Κελάρι
Είμαι το φάντασμα του αγοριού στο κελάρι, κάποιος με σκότωσε πριν καιρό
έπαιζα ανέμελα στο υγρό χορτάρι, δεν πρόλαβα τίποτα να δω
δεν έχω κάποιον να προσμένω, δεν έχω κάποιον να αγαπώ
ζω χρόνια τώρα εδώ κλεισμένο, σαν στοιχειωμένο μυστικό
Θυμάμαι μόνο τ’όνομα μου και ένα κορίτσι στα λευκά
που σκούπιζε τα δάκρυα μου και μου κρατούσε συντροφιά
χτυπούσε ξέφρενα η καμπάνα και τρέχαμε στις κατακόμβες
απ’τον ουρανό αντί για μάννα, αχ θεέ μου πέφταν βόμβες
Φυσούν θλιμμένα οι μουσώνες τρυπάει το σώμα η παγωνιά
γνωρίζω τ ‘όνομα του φονιά, είναι το ίδιο εδώ και αιώνες
*
Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα
Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα
στεκότανε κοντά στη φωτιά
και δυο μαύρα πουλιά της φέρναν μηνύματα
από μια αγάπη παλιά: ” ποτέ πια “!
Η γυναίκα που μιλούσε στα κύματα
χόρευε σε μια ακρογιαλιά
ένα βαλς μανιασμένο με λυτά τα μαλλιά
και προχώρησε στα βαθιά.
Η γυναίκα που έσκαβε μνήματα
και δεν είχε μιλιά
κοιτούσε τον θάνατο σαν μια αγάπη παλιά
και ψιθύριζε με μάτια σβηστά.
Για όλα αυτά που ζήσαμε, μόνοι με τους μόνους
μοιράζοντας τους πόνους.
Τις ώρες που δακρύσαμε, μόνοι με τους μόνους
μοιράζοντας τους πόνους.
*
Τελευταίο ποτό με τον διάβολο
Σου στέλνω αυτό το γράμμα βγαλμένο
απ’τα πιο σκοτεινά υλικά του θανάτου της ψυχής μου.
Το σώμα μου, ένα κοχύλι που κάποτε μέσα του πλάγιαζες
αργεί τώρα, κάτω από βρώμικα σεντόνια,
αποζητώντας τα μέλη του στ’ απομεινάρια μιας θυσίας.
Οι μέρες εδώ κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα
που κατεργάζονται την εκμηδένιση μου,
θρυμματίζουν όλα μου τα άστρα
και μ’ αποδίδουν ξανά στο κενό διάστημα,
στα ερωτηματικά και τους τρόμους.
Στα γράφω όλα αυτά, αυτή τη νύχτα
καθώς πίνω το τελευταίο μου ποτό με το Διάβολο
και φυσάει μι’ αργόσυρτη βροχή,
φορτωμένη μ’ αναμνήσεις κι αποχαιρετισμούς
και την ανία της ζωής χωρίς εσένα.
Τώρα ξέρεις γιατί δεν απαντώ.
Ξέρεις το τίμημα που πληρώνω.
*
Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ΄ την κόλαση
Πάνω μου γέρνει ένας σακάτης ουρανός
ριγούν τ’ αστέρια, πέφτουν στο αδιάβροχό μου.
Είναι συνήθεια που έχω από μικρός
ν’ αγαπάω ό,τι με σπρώχνει στο χαμό μου.
Υφαίνω σάβανα με ήλιους παιδικούς,
αναρωτιέμαι αν θα βρω κάποιο σου χνάρι.
Μαθαίνω νέα σου από δαίμονες τρελούς,
απ’ αστροναύτες που σε είδαν στο φεγγάρι.
Κάνω παρέα με λεπρούς που θέλουν χάδια,
μ’ άγια ρεμάλια και μυαλά σακατεμένα,
κατατρεγμένους που αγκαλιάζουνε σκοτάδια
μήπως ακούσω και μου πουν κάτι για σένα.
Και έτσι βυθίζομαι στην άβυσσο μ’ απόγνωση
αφού μακριά σου έτσι κι αλλιώς είμαι χαμένος.
Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ’ την κόλαση
και εγώ έχω φτάσει εκεί και την προσμένω.
Διάφανα κρίνα
Κινήσανε πριν χρόνια σαν τα τρένα
που ολόφωτα διασχίζαν τα όνειρά τους
τρελά πουλιά με μάτια πληγωμένα
συντρόφευαν την άγρυπνη χαρά τους.
Μεθύσανε σε μπαρ ναυαγισμένα
μ’ αγγέλους που ‘χαν χάσει τα φτερά τους
και μοιάζαν με παιδιά εγκαταλειμμένα
που φτιάχναν βάρκες με τη χάρτινη καρδιά τους.
Στον δρόμο συναντούσαν υπνοβάτες
νεκρές ψυχές που αναζητούσαν τα κορμιά τους
σκιάχτρα που ξεδιψούσαν μ’ αυταπάτες
τρελούς που κυνηγούσαν τη σκιά τους.
Τις νύχτες κάτω απ’ τα άστρα που σπινθήριζαν
μέσα στη ρόδινη σιωπή του γαλαξία
θυμόντουσαν το σπίτι που γεννήθηκαν
και μια σκυφτή στην κάμαρα οπτασία:
τη μοίρα τους που τους κοίταζε σαν ξένους.
Κι ακούγανε φωνές που τους καλούσανε
και λέγανε τα μαύρα παραμύθια
τις ρίζες που τους κόψαν και πονούσανε
τη μοναξιά, τη μόνη τους αλήθεια.
***************************************************
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Αίσιο τέλος
Στο πλάι σου
Ένας σωρός λευκά φτερά
Οι μητέρες με τα μαύρα
Ντύλαν Τόμας
Ιξίων
Είναι που όλα ήρθαν αργά
Δίπλα σου σαν πάντα
Κάτω απ’ το ηφαίστειο
Απ’ τ’ άπειρο σ’ εσένα
Τελευταίο ποτό με τον διάβολο
Στην κόλαση βαθιά
Στιγμές
Ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά
Τελευταίο πακέτο
Όταν σκέφτομαι τον Κώστα
Εκείνη έρχεται μέσα απ’ τις στάχτες
Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα
Το βλέμμα σου σακάτεψε τη μοίρα μου
Justelene
Ό,τι απόμεινε απ’ την ευτυχία
Κάτι σαράβαλες καρδιές
Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ’ την κόλαση
Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός
Κυριακή των Βαΐων
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
Δ.
Μνήμες του νερού
Το πιο ελάχιστο αυτού του κόσμου
Τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου
Απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική
Τα γλυκά απελπισμένα σου αντίο
Σ’ ένα όνειρο από χιόνι
Όταν χιονιάς έξω φυσάει
Ένας τάφος για τον Μπόρις Νταβίντοβιτς
Η νύχτα είναι κι αυτή ένας ήλιος
Δεν θα πω πού πηγαίνω
Αντί για σένα
Τα μάτια
Το κλάμα
Τυμβωρύχος
Η δεξίωση
Εγκυκλοπαιδικές γνώσεις
El hombre solo
Ένα μέρος που μπορείς να κρυφτείς
Προς Κολωνό
Θαύμα
Κάρμα
Τα πλάσματα που ζουν απ’ τον χαμό μου
Παράξενος πραματευτής
Επαγγελματίας
Λάθος στροφή
Νυχτοβάτες
Νύχτα γενεθλίων
Γενεόγραμμα
Όλα αυτά που δεν θα δω
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα
Παιδικό
Κι η αγάπη πάλι θα καλεί
Τα χαμένα παιδιά
Ξόδι
Διάφανα κρίνα
Ρίξτε τις καρδιές σας στα σκυλιά
Αύριο θα ‘ναι αργά
Ερυθρού Σταυρού 24
Αν το βρεις
Χρειάζομαι μέρες
Κέρνα τους δαίμονες
Μανιφέστο
Με ρωτούν οι χειμώνες
Βραβεία
Καθετί που ανασαίνει
Η επιστροφή του Ασώτου
