Για να ακούσετε τον ίδιο τον ποιητή να απαγγέλει αυτό το ποίημα πατήστε εδώ :

Οι πρώτες συναντήσεις

Tων συναντήσεων μας την κάθε στιγμή,
γιορτάζαμε σαν ευλογία,
μόνοι εμείς στον κόσμο ολάκερο. Κιʼ από
φτερό πουλιού πιο τολμηρή κι ανάλαφρη ήσουν,
σα παραζάλη στη σκάλα,
πηδούσες τα σκαλιά και
μέσα απʼ την υγρή την πασχαλιά
πήγαινες στη δική σου επικράτεια
Απʼ του καθρέφτη την άλλη την πλευρά.

Σαν έπεφτε όμως η νυχτιά με της ευμένειας
το δώρο οι πύλες άνοιγαν
του θυσιαστηρίου, μεσʼ στο σκοτάδι έλαμπες,
αργά γέρνοντας η γδύμνια,
κι, αποκοιμιόσουν: «Ας είσαι ευλογημένη!» –
έλεγα ξέροντας πως η ευλογία μου
είναι παράτολμη: κοιμόσουν,
και για νʼ αγγίξει τα βλέφαρα της βαθυγάλανης οικουμένης
σέρνονταν από το τραπέζι η πασχαλιά,
και τα βλέφαρα που γαλανάδα άγγιξε
κοιμούνταν ήρεμα, το χέρι ήταν ζεστό.

“Τ’αντρειωμένου τ’άρματα” Ακούστε ΕΔΩ

“Ο Τσαμαδός και ο γιος του” Ακούστε ΕΔΩ

“Καλογριά” Ακούστε ΕΔΩ

“Της Άρτας το Γιοφύρι” Ακούστε ΕΔΩ

“Του Νεκρού Αδερφού” Ακούστε ΕΔΩ

***

Τʼ αντρειωμένου τάρματα
δεν πρέπει να πουλιώνται,
μονʼ πρέπει τους στην εκκλησιά,
και κει να λειτουργιώνται

Πρέπει να κρέμουντ’ αψιλά
σ’αραχνιασμένο πύργο,
να τρώει ‘σκουριά το σίδερο
κι’ γης τον αντρειωμένο

***

Μες στ’ άη Γιωργιού τους πλάτανους γένονταν πανηγύρι,
το πανηγύρι ήταν πολύ κι ο τόπος ήταν λίγος,
δώδεκα δίπλες ο χορός, κι εξηνταδυό τραπέζια,
και χίλια ψένονται σφαχτά σ’ όλο το πανηγύρι.
Κι οι γέροντες παρακαλούν, τάζουν στον άη Γιώργη,
ο Τσαμαδός να μην ερθεί – χαλάει το πανηγύρι.

Ακόμα ο λόγος έστεκε κι ο Τσαμαδός εφάνη,
που ροβολάει οχ το βουνό κατά το πανηγύρι.
Πατεί και σειέται το βουνό, κράζει κι αχάν οι λόγγοι,
κι εκράταγε στον ώμο του δέντρο ξεριζωμένο,
κι απάνου στα κλωνάρια του θεριά είχε κρεμασμένα.
— Ώρα καλή σας, γέροντες,
— Καλό στο παληκάρι.
– Ποιός έχει αστήθι μάρμαρο και χέρια σιδερένια,
για να’βγει να παλέψουμε στο μαρμαρένιο αλώνι;
Κανείς δεν αποκρίθηκεν απ’ τους πανηγυριώτες,
της χήρας γιός εφώναξε, της χήρας ο αντρειωμένος.
— Εγώ ‘χω αστήθι μάρμαρο και χέρια σιδερένια,

Ακούστε ΕΔΩ

Όχι τους καθρέφτες,
τις φωτογραφίες να κυττάζετε
που δεν εξελίσσονται,
που δεν ενδιαφέρονται τι θα επακολουθήση.

***

Με το παραμικρό άνοιγμα
εισορμά η ανάμνησή σου
έτσι όπως το γατάκι
που καραδοκεί έξω απ’ την κλειστή πόρτα.

***

Μη λέτε εκείνο το “για να μας δοκιμάση ο Θεός”,
“για να δοκιμάση την πίστη μας ο Θεός”.
Θεός είναι, ξέρει, δεν χρειάζεται να δοκιμάση.
Κι’ ούτε θάπαιζε ποτέ με τον πόνο μας
για να λύση τις απορίες Του.
Μην Του προσδίδετε τ’ανθρώπινα,
μην Του προσδιδετε τα καθ’ ημάς.

***

Τις νύχτες όταν οι μικρές ασήμαντες έγνοιες
φορέσουν τα ξυλοπόδαρά τους
και βηματίσουν πελώριες απάνω μας…

***

Οχι, δεν ειν’ άχρηστα τ’ άχρηστα όνειρα,
οχι δεν ειν’ περιττά τα περιττά όνειρα.

***

Ακούστε τον Άκανθο ΕΔΩ

Και τώρα
πού
θα οδηγήσουμε
τον ελεύθερο χρόνο μας ;
Πού θα φορτώσουμε πάλι τις διακοπές μας
προς νότον ή δυτικά ;
Ή στις παιγνιώδεις μνήμες ;
Στο λεξικό σε βρήκα σαν Μυρτώ
στο Γάμα,
πού χάθηκες όλη τη νύχτα
και μ΄άφησες μόνο
με το αισχρό υποχθόνιο χιούμορ μου
να χαρτογραφώ τις οδύνες;
Δεν άλλαξες καθόλου
από τότε που σε επινόησα,
μόνο εγώ αλλάζω που και που,
σελίδα.
Τι ειρωνεία να αρχίζεις ένα βιβλίο από το τέλος
όταν όλα σε σπρώχνουν στην αρχή!
Έρωτας ή πανικός ;
Και όπως πάντα η δυσκολία να ξεφορτωθείς αυτό που έκανες
στα σκουπίδια του εσωτερικού τοπίου.

Ακούστε τον ποιητή να απαγγέλει όλο το ποίημα εδώ

α

Ο άγγελος τελείωνε
εκεί που θα ʼπρεπε
να ξεκινά το πρόσωπο του
Το φωτοστέφανο
ήταν πεσμένο μπροστά
στα πόδια του
Έδινε την εντύπωση
πως ζύγιζε κάτι με τα χέρια
Φτερά δεν είδα
Για την ακρίβεια
ο γλύπτης του έδωσε
ένα παιχνίδι να κρατά
Ενθουσιάστηκε
Βημάτισε σαν κούρος

Ήταν φαίνεται
γιʼ αυτόν κουραστικό
να γειτονεύει με τα θεία