Ακούστε Εδώ το IV

IV
Αυτοί πολέμησαν πάντως,
και μερικοί πιστεύοντας,
pro domo, παντως…

Άλλοι πρόθυμοι για τα όπλα,
άλλοι για περιπέτεια,
άλλοι απ’ τον φόβο της αδυναμίας,
άλλοι απ’ τον φόβο της αποδοκιμασίας,
άλλοι από αγάπη για τη σφαγή, στη φαντασία,
μαθαίνοντας αργότερα…
άλλοι με φόβο, μαθαίνοντας την αγάπη της σφαγής`

μερικοί έπεσαν, pro patria,
non “dulce”non et “decor”…
βούτηξαν ως τα μάτια στην κόλαση
πιστεύοντας στα ψέματα των γέρων, ύστερα δυσπιστώντας
επέστρεψαν στην πατρίδα, επέστρεψαν σ’ένα ψέμα,
επέστρεψαν σε αμέτρητες απάτες,
επέστρεψαν σε παλιά ψέματα και νέους εξευτελισμούς`
τοκογλυφία πωρωμένη και πανάρχαιη
και στις δημόσιες θέσεις συκοφάντες.

Τόλμη όσο ποτέ άλλοτε, σπατάλη όσο ποτέ άλλοτε.
Νέο αίμα κι ευγενικό αίμα,
ρόδινα μάγουλα, κι ωραία σώματα`
σθένος όσο ποτέ άλλοτε

Ακούστε ΕΔΩ την Dorothy Parker να διαβάζει το “One Perfect Rose”

ONE PERFECT ROSE. ΕΝΑ ΤΕΛΕΙΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ.

Μόνο ένα, λουλούδι μου ʼστειλε
από τότε που γνωριστήκαμε.
Τον πιο τρυφερό πληροφοριοδότη, διάλεξε.
Κατευθείαν στην καρδιά, αμόλυντο,
ακόμα μύριζε την πρωινή δροσιά.
Ένα “τέλειο” τριαντάφυλλο.
Την γνώριζα την γλώσσα των λουλουδιών,
“τα ευαίσθητά μου φύλλα, κρύβουν μέσα την καρδιά του” έλεγε.
καιρό τώρα, ο έρωτας, το πήρε πια το φυλακτό του.
αυτό το ένα , “τέλειο” τριαντάφυλλο.
Γιατί ποτέ, κανείς δεν μου ʽστειλε εμένα,
μια τέλεια λιμουζίνα, αναρωτιέμαι;
Α! Όχι! Εμένα η τύχη μου είναι πάντα,
μόνο να μου στέλνουν,
ένα “τέλειο” τριαντάφυλλο.

 Ακούστε ΕΔΩ

Ανδρα μοι ἔννεπε, μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ
πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν·
πολλῶν δ᾽ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω,
πολλὰ δ᾽ ὅ γ᾽ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν,
ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.
ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ὣς ἑτάρους ἐρρύσατο, ἱέμενός περ·
αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο,
νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς Ὑπερίονος Ἠελίοιο
ἤσθιον· αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ.
τῶν ἁμόθεν γε, θεά, θύγατερ Διός, εἰπὲ καὶ ἡμῖν.
αὐτὰρ Ὀδυσσεύς,
ἱέμενος καὶ καπνὸν ἀποθρᾐσκοντα νοῆσαι
ἧς γαίης, θανέειν ἱμείρεται. οὐδέ νυ σοί περ
ἐντρέπεται φίλον ἦτορ, Ὀλύμπιε. οὔ νύ τ᾽ Ὀδυσσεὺς
Ἀργείων παρὰ νηυσὶ χαρίζετο ἱερὰ ῥέζων
Τροίῃ ἐν εὐρείῃ; τί νύ οἱ τόσον ὠδύσαο, Ζεῦ;

Ακούστε ΕΔΩ

Τα πρότυπα

…Ποτέ να μην ξεχάσουμε – είπε – τα καλά διδάγματα εκείνα
της τέχνης των Ελλήνων. Πάντοτε το ουράνιο δίπλα-δίπλα
με το καθημερνό. Δίπλα στον άνθρωπο το ζώο και το πράγμα:
ένα βραχιόλι στο βραχίονα της γυμνής θεάς, ένα άνθος
πεσμένο στο δάπεδο… Θυμηθήτε τις ωραίες παραστάσεις
στα πήλινά μας αγγεία: οι θεοί με τα πουλιά και με τα ζώα –
μαζί κ’ η λύρα, ένα σφυρί, ένα μήλο, το κιβώτιο, η τανάλια !
Ά, και το ποίημα εκείνο που ο θεός όταν τελειώνη τη δουλειά του
βγάζει τα φυσερά του απ΄τη φωτιά, μαζεύει ένα-ένα τα εργαλεία
μες στ’ αργυρό σεντούκι του, μετά μ’ ένα σφουγγάρι σκουπίζει
το πρόσωπο, τα χέρια, το νευρώδη του λαιμό, το δασύ στήθος`
έτσι καθάριος, ταχτικός, βγαίνει το βράδι στηριγμένος
στους ώμους των ολόχρυσων εφήβων – έργα των χεριών του
πούχουν και δύναμη και σκέψη και φωνή – βγαίνει στο δρόμο
πιο μεγαλόπρεπος απ’ όλους ο χωλός θεός, ο θεός εργάτης!

***

Ακούστε ΕΔΩ

ΜΠΕΝΑΚΕΙΟΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

Είναι ωραία και όμως ερευνά
ή, μάλλον, μολονότι ωραία και διόλου θεούσα — κάθε άλλο,
(το αποκλείει το ελάχιστο που φορά μπλουζάκι,
καθώς αφήνει έκθετη τη σφριγώσα μέση, σαφώς υπαινισσόμενο ότι ο αφαλός,
αθέατος προς το παρόν αλλά πάντως ακάλυπτος,
πιό κι απʼ τη μέση ερεθιστικός θα είναι)
εντούτοις, έχει καθήσει μπροστά στην οθόνη και ερευνά.
Μεταπτυχιακή φοιτήτρια προφανώς,
θα σπουδάζει, υποθέτω, ιστορία,
(ή μήπως κοινωνιολογία της παιδείας — στις μέρες τους τίποτα δεν αποκλείεται)
περνάει την ταινία μικροφίλμ των παλαιών εφημερίδων
και
όλο κάτι αποσπά
και καταγράφει
στο γόνατο ακουμπώντας
(σίγουρο γόνατο τορνευτό)
το σημειωματάριό της με φίνο σκουρόχρωμο δέρμα δεμένο,
σαν το δέρμα που συγκρατεί στα όρια του τέλειου σχήματός της
τους όμοιους με ελάσματα μυώνες.
Θαυμάζω και επικροτώ την επιμέλεια της κόρης,
την εμβρίθεια του ύφους της, των βλεμμάτων της την προσήλωση
στο είδωλο του κειμένου,