Ακούστε τον Άκανθο ΕΔΩ
Και τώρα
πού
θα οδηγήσουμε
τον ελεύθερο χρόνο μας ;
Πού θα φορτώσουμε πάλι τις διακοπές μας
προς νότον ή δυτικά ;
Ή στις παιγνιώδεις μνήμες ;
Στο λεξικό σε βρήκα σαν Μυρτώ
στο Γάμα,
πού χάθηκες όλη τη νύχτα
και μ΄άφησες μόνο
με το αισχρό υποχθόνιο χιούμορ μου
να χαρτογραφώ τις οδύνες;
Δεν άλλαξες καθόλου
από τότε που σε επινόησα,
μόνο εγώ αλλάζω που και που,
σελίδα.
Τι ειρωνεία να αρχίζεις ένα βιβλίο από το τέλος
όταν όλα σε σπρώχνουν στην αρχή!
Έρωτας ή πανικός ;
Και όπως πάντα η δυσκολία να ξεφορτωθείς αυτό που έκανες
στα σκουπίδια του εσωτερικού τοπίου.
Δυνατός ο λόγος σαν πινελιά και ο τελικός πίνακας συγκινητικός και άμεσος
Καλλιέπεια ποιητική !!!
Ακουστική πανδαισία !!!
Εικαστική φωτό !!!
Σχεδόν ποτέ δεν μου αρέσουν οι απαγγελίες. (Αν εξαιρέσω του Εμπειρίκου).Θεωρώ πως είναι συνήθως επιτηδευμένες και χάνουν την αυθεντικότητα τους τα ποιήματα . Σίγουρα αυτό που οδηγεί στην απαγγελία και στο αποτέλεσμά της , είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που ευθύνεται για τη σύλληψη και τη συγγραφή του ποιήματος.
Ωστόσο το ποίημα διαβάζοντάς το κατεβαίνει ευχάριστα και έξυπνα ,σαν ταξιδάκι
Εγώ είμαι καλύτερος απ΄ τον Εμπειρίκο βρε !!!
Οταν ενα ποιήμα διαβάζεται από τον δημιουργό του, δεν είναι μια απλή απαγγελία, κατά την γνώμη μου, γιατί, τότε, εχει την δυνατότητα ο δημιουργός του, να το χρωματίσει με τα συναισθήματα που το προκάλεσαν… Στην προκειμένη περίπτωση, που ο δημιουργός, είναι και ζωγράφος, “ακούς” με τα μάτια της ψυχής, ενα τοπίο, τόσο όμορφο που σίγουρα οι “διακοπές” εκεί, ακόμα και ζωγραφισμένες με την μελαγχολία του ζωγράφου, και τον “πανικό του έρωτα”, είναι όμορφες σε οποια μεριά του κόσμου και αν είναι.
“ο πανικός αδρανεί ή εντείνεται μπρος στη θωριά του έρωτα. κ τότες η σελίδα δε γυρίζει… είναι η τελευταία απόκριση.”
μ’ αρέσει Άκανθε. στο όλο του..