* Σημείωση Ποιείν: Στη μνήμη του Λευτέρη Βογιατζή, η τελευταία του δημόσια ανάγνωση, στις 15/1/13, στο θέατρο Σφενδόνη.

****

“Funeral Blues” a poem by W.H. Auden, music by Benjamin Britten. Performed by Alexia Mankovskaya, soprano, Andrea Kmecova-piano, Jose Gandia viola, at a London recital given by the Vertigo Ensemble.

Ακούστε ΕΔΩ: http://www.youtube.com/watch?v=9UzEPQhtzWc

*

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He is Dead.
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last forever: I was wrong.

The stars are not wanted now; put out every one,
Pack up the moon and dismantle the sun,
Pour away the ocean and sweep up the woods;
For nothing now can ever come to any good.

*****

Δυο ελεγειακά ποιήματα του W. H. Auden (1907-1973), του επιφανέστερου ποιητή της γενιάς του (της βρετανικής γενιάς του ’30), από τη συλλογή “Another Time” (“his best collection of poetry”), βιβλίο που τύπωσε μόλις έφτασε στη Νέα Υόρκη, το 1939, εγκαταλείποντας την Ευρώπη, το Δεύτερο Πόλεμο και την επέλαση του φασισμού.

Το πρώτο ποίημα είναι το “Πένθιμο μπλουζ” (“Funeral Blues”), για το θάνατο του αγαπημένου. Γράφτηκε το 1936 για ένα θεατρικό έργο των Ώντεν και Ίσεργουντ, με μουσική του Μπέντζαμιν Μπρίττεν, ο οποίος αργότερα το συμπεριέλαβε στον κύκλο τραγουδιών Four Cabaret Songs. Έγινε πολύ γνωστό από την ταινία του Mike Newell, Four Weddings and a Funeral (1994).

Το δεύτερο ποιήμα, “Στη μνήμη του Γ. Μπ. Γέητς” (“Ιn Memory of W. B. Yeats“), γράφτηκε το Φεβρουάριο του 1939 και δημοσιεύτηκε λίγες μέρες μετά το θάνατο του μεγάλου Ιρλανδού ποιητή, που υπήρξε δάσκαλος του Ώντεν στη γλώσσα και την τέχνη. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα ποιήματα της αγγλικής γλώσσας στον 20ό αιώνα. 

Το βιβλίο κυκλοφορεί σε 700 αριθμημένα αντίτυπα. Το σχέδιο του εξωφύλλου φιλοτέχνησε η Χλόη Ομπολένσκι ειδικά για την έκδοση αυτή που αφιερώνεται από τον μεταφραστή Ερρίκο Σοφρά “Στη σκιά του Βασίλη Διοσκουρίδη”.

*****

Μεταφράσεις του ποιήματος μπορείτε να βρείτε εδώ: http://www.poiein.gr/archives/11677/index.html

Αρχείο απαγγελίας  © Poeticanet

* H κριτικογραφία του ποιητή Bύρωνα Λεοντάρη

H συγκεντρωτική έκδοση των ποιητικών δοκιμίων του Bύρωνα Λεοντάρη, όσων έχουν γραφτεί από το 1971 κι εντεύθεν (εκτός από τα δύο δοκίμια για τον Kαβάφη που απαρτίζουν τον σχετικό τόμο), μας δίνει την ευκαιρία να επισκοπήσουμε το σύνολο της κριτικογραφίας του, η οποία συνοδεύει, πλαισιώνει και από πολλές πλευρές φωτίζει με ένα ερμηνευτικό φως την καθαυτό ποιητική του παραγωγή. Για λόγους πληρότητας ωστόσο, πριν συζητήσουμε το σώμα των κειμένων που περιέχει τούτη η έκδοση της Nεφέλης με τίτλο «Kείμενα για την ποίηση» (2001), θα ήταν σκόπιμο να ρίξουμε μια σύντομη ματιά στις δύο μικρές συλλογές που δεν έχουν περιληφθεί και οι οποίες, άλλωστε, κυκλοφορούν εδώ και χρόνια ως αυτόνομα βιβλία από τον «Eρασμο», με τους τίτλους «H ποίηση της ήττας» και «Kαβάφης ο έγκλειστος».

Eχουμε ξαναπεί πως η ουσιαστική ανυπαρξία θεωρητικού στοχασμού στην Eλλάδα είναι αποκαρδιωτικά εμφανής και στον χώρο της λογοτεχνικής κριτικογραφίας. Iδίως εδώ, μάλιστα, είναι που γίνεται οδυνηρό το παράδοξο, σε μια χώρα με πληθωρική πρωτογενή παραγωγή, κυρίως ποίησης και διηγηματογραφίας, να μην μπορεί να αναδειχθεί ένας αντίστοιχα σημαντικός και βαρύνων κριτικός λόγος. Kαι παραμένει διδακτικό επ’ αυτού το πολυπαρατηρημένο άλλωστε, ότι οι σημαντικότεροι κριτικογράφοι ήταν οι ίδιοι μείζονες ποιητές – παραδείγματον χάριν ο Παλαμάς, ο Σεφέρης…
Στη μεταπολεμική περίοδο, δύο μόνον είναι οι μείζονες αισθητικοί δοκιμιογράφοι, που δεν ήταν οι ίδιοι ποιητές: ο Zήσιμος Λορεντζάτος (ο ίδιος δοκιμάστηκε στην ποίηση, αλλά με πενιχρούς αισθητικούς καρπούς) και ο Mανόλης Λαμπρίδης. Πολύ κοντά στον τελευταίο, από άποψη προσωπική, θεωρητική και υφολογική βρέθηκε ένας αστερισμός νεότερων διανοουμένων, οι οποίοι συσπειρωμένοι γύρω απόμια σειρά περιοδικών, τα οποία ξεκινούν από τις «Mαρτυρίες» των αρχών της δεκαετίας του ’60 και φτάνουν ώς τις «Σημειώσεις» της μεταπολιτευτικής περιόδου, συνέστησαν έναν από τους γονιμότερους πυρήνες στα σύγχρονα ελληνικά γράμματα με ισομερή παρουσία στην ποίηση και στην κριτική. H ομάδα, όπως είναι γνωστό, συστάθηκε προς τα τέλη της δεκαετίας του ’50, μέσα από τις πολεμικές στο πλαίσιο της τότε αριστερής «Eπιθεώρησης Tέχνης», όπου ο Mανόλης Λαμπρίδης πρώτος προκάλεσε, επί φιλολογικού εδάφους, τον αποστεωμένο δογματισμό της σταλινικής κριτικής καταδεικνύοντας τη φτώχεια του λεγόμενου σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Ο Γιώργος Κουρουπός μιλά για το έργο του στον Βασίλη Αγγελικόπουλο (εφ. Καθημερινή)

«Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη είναι ο ωραιότερος ύμνος στον έρωτα που έτυχε στη ζωή μου να διαβάσω» λέει ο Γιώργος Κουρουπός, ένας συνθέτης εγνωσμένα ευάλωτος στην ποίηση, αλλά όχι άκριτα δοσμένος στη μελοποίησή της. Ιδιαίτερα γοητευμένος με την ποίηση του Ελύτη, την είχε προσεκτικά προσεγγίσει στο έργο του ώς το 2002, οπότε αποφάσισε να καταπιαστεί με κάτι αρκετά ριψοκίνδυνο – τη μελοποίηση ολόκληρου του Μονογράμματος. Εργασία που ευτύχησε να παρουσιαστεί τον Σεπτέμβριο του 2004 στο Μέγαρο, με την Ορχήστρα Χρωμάτων υπό τη διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη.

Η πρώτη αυτή εκτέλεση του έργου του Κουρουπού, το οποίο κάνει μουσική -και μάλιστα ωραία μουσική- ολόκληρη, επαναλαμβάνουμε, την ποιητική σύνθεση του Ελύτη, κυκλοφόρησε πρόσφατα σε δίσκο, σε μια εξαιρετική έκδοση βιβλίου-δίσκου για την ακρίβεια, από την Ορχήστρα Χρωμάτων.

Εξηγώντας γιατί θεωρεί το Μονόγραμμα ως τον «ωραιότερο ύμνο στον έρωτα», ο συνθέτης σημειώνει: «Μέσα από τον πόνο και το πένθος για τη στέρηση του έρωτα διαγράφεται η ακατανίκητη δύναμή του και η τελική επικράτησή του σε ζωή και σε θάνατο. Αποθέωση του έρωτα είναι η αναγωγή του σε συνώνυμο της ζωής –ζωή είναι ο έρωτας και θάνατος το τέλος του. Ετσι το ποίημα είναι ταυτόχρονα και ύμνος στη ζωή, μια ζωή γεμάτη από αισθήσεις, που διαστέλλονται μέσω του έρωτα για να συλλάβουν και να χαρούν ό,τι μπορεί το πέρασμά μας από αυτή τη γη να μας προσφέρει».