Ακούστε τον  W.H. Auden

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He is Dead.
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last forever: I was wrong.

The stars are not wanted now; put out every one,
Pack up the moon and dismantle the sun,
Pour away the ocean and sweep up the woods;
For nothing now can ever come to any good.

Πένθος (μετάφραση: Μαρία Ανδρεαδέλλη)

Σταματήστε τα ρολόγια, τη γραμμή αποσυνδέστε,
Τη φωνή του σκύλου μʼ ένα κόκαλο δέστε,
Σιωπήστε το πιάνο και με ντραμς σφραγισμένα
Το φέρετρο φέρτε, τους θρηνόντες σʼ εμένα.

Τʼ αεροπλάνα ψηλά ας βογκούν συνεχώς
Χαράσσοντας τα ουράνια με τη λέξη: Νεκρός
Βάλτε κορδέλες στους λευκούς περιστεριών λαιμούς
Κι άστε στα χέρια των φρουρών μαύρων γαντιών δεσμούς.

Ήτανε ο Βορράς μου, ήτανε ο Νοτιάς μου, η Ανατολή μου αλλά και η Δύση
Ήτανε ο μόχθος όλης της βδομάδας και της κούρασής μου η αργία λύση
Ήταν μεσημέρι και μεσάνυχτά μου, η γλυκιά κουβέντα, το τραγούδισμά μου·
Νόμιζα για πάντα όλα αυτά θα ζούσαν όμως ήμουν λάθος· δεν θα διαρκούσαν.

Τώρα πια τʼ αστέρια ένα-ένα σβήστε
Κρύψτε το φεγγάρι, τον ήλιο διαμελίστε
Σαρώστε όλα τα δάση, τις θάλασσες στερέψτε·
Τίποτα πια δεν ωφελεί ό,τι και αν πιστέψετε.

Ρούλα Καραμήτρου: Ταφικά ταξίμια

Πάψτε ρολόγια και τηλέφωνα να μην ακούω
κόκαλο ζουμερό πετάξτε του σκυλιού
να βγάνει επιτέλους το σκασμό του πεθαμού
πιάνα και τύμπανα φιμώστε με στουπιά
τον ήχο τους να πνίξουνε μες στη στριγγλιά
για το κιβούρι του που μπαίνει
με όσους είχε να λαθαίνει

κι ας γράψουνε στον ουρανό
αεροπλάνα κύκλους τον καημό
νεκρός πως είναι
να το τυλίξουμε μαυροθηλιά
στα άσπρα των περιστεριών λαιμά
να τον πετάνε
κι οι τροχονόμοι γάντια να φορέσουνε
τα μαύρα τους ας εζητάνε

γι αυτόνε το βορρά και νότο μου
τη δύση την ανατολή μου
ιδρώτα της βδομάδας μου
κι ανάπαυλα της κυριακής μου
μεσημέρι μεσονύχτι μου
λαλιά μου και τραγούδι
λάθεμα παντοτινό
σαν μιαν αγάπη αγγελούδι

στ ʼαστέρια άλλο που το σκοτεινό δεν αγκαλιάζουνε
ξερζώστε τα, λαμποκοπάν ξεδιάντροπα στο μαύρο
χαλάστε ήλιο και φεγγάρι, το τέλος δεν αλλάζουνε
γκρεμίστε τα και δείχνουνε πως πια δε θα μπορέσω να βρω
πώς απ το κύμα τώρα να πιαστώ πώς απ τα δέντρα τάχα
στραγγίχτε τον ωκεανό σαρώστε ότι πράσινο ακόμη έχει άχνα
γιατι όλα δίχως κείνονε σχημαίνουνε ανήμπορα μονάχα

Funeral Blues (μετάφραση:Σοφία Λινοσπόρη)

Σταματείστε τα ρολόγια, κόφτε το τηλέφωνο.
Στον σκύλο δώστε κόκκαλο να ησυχάσει.
Με σιωπηλό το πιάνο και καλυμένο τύμπανο
Βγάλτε το φέρετρο, ας έρθουν μοιρολογητές.

Τ’αεροπλάνα πάνω να βογγούν κυκλωτικά
Χαράζοντας στον ουρανό “Είναι Νεκρός” το μήνυμα.
Κορδέλες δέστε σε λευκούς λαιμούς περιστεριών
Κι οι τροχονόμοι ας φορούν τα μαύρα γάντια από βαμβάκι.

Εκείνος ήταν ο Βορράς μου, ο Νότος μου, η Ανατολή μου και η Δύση
Της εβδομάδας μου η δουλειά, της Κυριακής η ανάπαυση
Ήταν το μεσημέρι μου και τα μεσάνυχτα, το τραγούδι μου και η μιλιά
Θα διαρκούσε πάντα η αγάπη νόμιζα, μα λάθεψα.

Καμμιά επιθυμία για τ’αστέρια τώρα, σβύστε τα όλα.
Μαζέψτε το φεγγάρι και γκρεμίστε τον ήλιο.
Στεγνώστε τον ωκεανό και σαρώστε τα δάση
Τίποτα πια δεν ωφελεί καλό για να’ρθει.

Funeral Blues (μετάφραση:Γιώργος Μίχος)

Στοπ όλα τα ρολόγια, βγάλτε το τηλέφωνο,
ρίξτε ένα κόκαλο στο σκύλο μη γαυγίζει
σωπάστε τα πιάνα και με τύμπανο πνιχτό
φέρτε το φέρετρο, ας έρθουν οι πενθούντες.

Αφήστε αεροπλάνα κύκλους κάνοντας ψηλά
να γράψουνε στον ουρανό το μήνυμα: Νεκρός
Βάλτε κρέπια γύρω από τους λευκούς λαιμούς των περιστεριών στις πλατείες
κι οι τροχονόμοι ας βάλουνε τα μαύρα βαμβακερά τους γάντια

Ήταν η Ανατολή κι η Δύση μου, ο Νότος ο Βορράς
η εβδομαδιαία εργασία μου, η αργία της Κυριακής
το φεγγάρι μου, τα μεσάνυχτα, η κουβέντα, το τραγούδι μου
Νόμιζα η αγάπη θα κρατήσει για πάντα: λάθος

Τ’ αστέρια τώρα είναι ανώφελα, σβήστε τα ένα ένα
διπλώστε το φεγγάρι και κομματιάστε τον ήλιο
Αδειάστε τον ωκεανό και κόψτε όλα τα δάση
Μάταια τώρα υπάρχει κάτι σε καλό να οδηγήσει.

Το Μπλουζ της Κηδείας (Μετάφραση:Παναγιώτης Πάκος)

Σταματήστε τα ρολόγια, βγάλτε το τηλέφωνο,
Δώστʼ ένα κόκαλο στο σκύλο, να πάψει νʼ αλυχτά,
Τα πιάνα κλείστε – και με τύμπανα πνιχτά
Βγάλτε το φέρετρο, τους συγγενείς καλέστε.

Αεροπλάνα ας κάνουν κύκλους από πάνω μας
Χαράζοντας στα σύννεφα τη λέξη: Πεθαμένος.
Τους άσπρους των περιστεριών λαιμούς με κρεπ παπιγιόν
Στολίστε – κι ας φορέσει ο τροχονόμος μαύρα γάντια.

Ήταν ο Νότος κι ο Βοριάς, η Ανατολή κι η Δύση μου,
Ήταν οι μέρες της δουλειάς κι η Κυριακή μου,
Το μεσημέρι, η νύχτα μου, τα λόγια, το τραγούδι μου.
Πίστευα ο έρωτας για πάντα θα κρατούσε: έκανα λάθος.

Τʼ αστέρια πια δεν ωφελούν: σβήστε τα όλα.
Μαζέψτε το φεγγάρι, τον ήλιο ξεκρεμάστε
Αδειάστε τον ωκεανό, τα δάση αφανίστε.
Νόημα πια τίποτα δεν έχει.

Funeral Blues (μετάφραση:Παύλος)

Σταματήστε τα ρολόγια, κόψτε το τηλέφωνο
Ρίχτε στο σκύλο ένα κόκαλο να σιωπήσει
Σιγήστε τα πιάνα, βγάλτε με ένα πνιγμένο τύμπανο
Το φέρετρο κιʼ άστε όσους πενθούν να έρθουν

Στʼ αεροπλάνα πείτε να γράψουν αγκομαχώντας
Στον ουρανό ότι Είναι Νεκρός.
Μαύρα κολάρα βάλτε στους λευκούς των περιστεριών λαιμούς.
Μαύρα γάντια στων τροχονόμων τα χέρια.

Ήταν ο Βορράς κιʼο Νότος μου, η Ανατολή κιʼη Δύση μου.
Ήταν της εβδομάδας μου η δουλειά, της Κυριακής η αργία.
Ήταν η μέρα μου κιʼη νύχτα μου
Η μιλιά και το τραγούδι μου.

Νόμιζα η αγάπη πως θα κρατούσε αιώνια: λάθος.
Τι να τα κάνω τʼάστρα. Σβήστε τα ένα-ένα.
Αμπαλάρετε το φεγγάρι, ξηλώστε τον ήλιο.
Αδειάστε τις θάλασσες, σαρώστε τα δάση.

Γιατί είναι όλα και για πάντα Μάταια.

Περιγραφής, Επικήδειος Θρήνος

Σταμάτα χρόνε πια κι εσείς τηλέφωνα σιγήστε…
Με κάποιο κόκαλο γλυκό συχάστε το σκυλί…
Σιγήστε πιάνα. Σιγανό τύμπανο ξεκινήστε…
Βγάλτε το φέρετρο σιγά, που μοιρολόι καλεί…

Ας κάνουν τ’ αερόπλανα κύκλους εκεί ψηλά,
γράφοντας “ΧΑΘΗΚΕ”, στο σκοτισμένον ουρανό…
Φορέστε κρέπια πένθιμα στα περιστέρια τα λευκά…
Με μαύρα γάντια, οι τροχονόμοι να βγουν’ στο δειλινό…

Ήταν Βορράς και Νότος μου, Δύση κι Ανατολή μου,
της Κυριακής η ανάπαυση κι οι καθημερινές μου,
απόγιομα, μεσάνυχτα, σιωπή μα και φωνή μου!
Λάθος… Για πάντα πίστεψα ετούτες τις χαρές μου…

Τ’ αστέρια πια να σβήσουνε, καμμιά δε τα ‘χω χρεία…
Κρύψτε το φως του φεγγαριού… Και βγάλτε μου παρακαλώ
τον ήλιο απ’ τη πρίζα… Χαθείτε με τη μία,
δάση κι ωκεανοί… Τίποτε πια για ‘με δε θα ‘ν’ καλό…

Νεκρώσιμο Μπλουζ (Μετάφραση: Κώστας Ρεούσης)

Σταματήστε τα ρολόγια, το τηλέφωνο αποσυνδέστε,
Αποτρέψτε το γάβγισμα του σκύλου μ’ ένα ζουμερό κόκαλο,
Σιγήστε τα πιάνα και με πνιγμένα κρουστά
Εμφανίστε το φέρετρο, αφήστε τους θρηνητές να ’ρθούν.

Αφήστε τα αεροπλάνα να βογκούν κυκλικά πάνω από το κεφάλι
Ορνιθοσκαλίζοντας στον ουρανό το μήνυμα Είναι Νεκρός.
Βάλτε ανατριχιαστικούς φιόγκους γύρω από τους άσπρους λαιμούς των δημόσιων περιστεριών,
Αφήστε τους τροχονόμους να φορούν μαύρα βαμβακερά γάντια.

Ήταν τα Σημεία του Ορίζοντα,
Η εργασιακή μου εβδομάδα και η ανάπαυση της Κυριακής,
Το βράδυ, τα μεσάνυχτα, η κουβέντα, το τραγούδι μου•
Νόμιζα πως η αγάπη θα διαρκέσει αιώνια: Ήμουνα λάθος.

Τα αστέρια δεν καταζητούνται τώρα• σβήστε τα όλα,
Αμπαλάρετε το φεγγάρι και απογυμνώστε τον ήλιο,
Στραγγίστε τον ωκεανό και σαρώστε τα δάση•
Τίποτα πλέον δεν μπορεί να ’ρθει για καλό.

Funeral Blues (μετάφραση:Κώστας Σφενδουράκης)

Βγάλτε απʼ τη πρίζα το τηλέφωνο και σταματήστε τα ρολόγια
και κάντε μʼ ένα ωραίο κόκκαλο το σκύλο πια να μη γαυγίζει
τα πιάνα τώρα ας σωπάσουνε το τύμπανο πνιχτό ας βουίζει
φέρτε το φέρετρο κι ας έρθουνε όσοι πενθούνε δίχως λόγια

«Είναι νεκρός»! είναι το μήνυμα, τʼ αεροπλάνα εκεί αγνάντια
Κύκλους στον ουρανό να κάνουνε και να το γράψουν στον αέρα
μαύρη κορδέλα να τυλίξετε σε κάθε άσπρη περιστέρα
κι οι τροχονόμοι ας φορέσουνε βαμβακερά και μαύρα γάντια.

Ηταν οι άκρες του ορίζοντα, ήταν το ύψος και το βάθος
της κάθε μέρας η εργασίας μου της Κυριακής μου η αργία
ήταν η νύχτα ήταν η μέρα μου ήτανε μουσική αγία
είπα: «η αγάπη είνʼ αιώνια», κι αλίμονο έκανα λάθος!

Τʼ αστέρια πια δεν τα χρειάζομαι σβήστε τα τώρα ένα ένα
Βγάλτε τον ήλιο και πετάξτε τον διπλοτυλίξτε το φεγγάρι
Αδειάστε θάλασσες τα δάση κόψετε μέχρι το έσχατο κλωνάρι
Ο,τι από δω και πέρα έρχεται δεν φέρνει πιά καλό κανένα

Funeral Blues (μετάφραση:Τυρταίος)

Σταματήστε τις ώρες , κόψτε τα τηλέφωνα
Αποστομώστε τον σκύλο με ζουμερό κόκαλο
Τις πιανοκρουσίες τελειώνετε και των τυμπάνων
Φέρτε έξω το φέρετρο . Ας έρθουν όσοι ολοφύρονται .

από Σωτήρης Παστάκας
24 Comments