ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ τον Γιώργο Κιμούλη

Ο Θάνος Μικρούτσικος εργάζεται πάνω στην ποίηση του Ρεμπώ από τα μέσα της δεκαετίας του ʼ80 στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες. Το έργο που περιέχεται στον δίσκο- γραμμένο και στα γαλλικά και με τίτλο Mémoires Brisées – είναι μία από τις προσεγγίσεις του, γράφτηκε το 1991 και η μετάφραση είναι του Χριστόφου Λιοντάκη με τον Γιώργο Κιμούλη στην απαγγελλία δώδεκα αποσπασμάτων. Το δεύτερο μέρος του δίσκου, «Mémoires Brisées», εκτελείται από την Μικρή Συμφωνική Ορχήστρα της Φιλαρμονικής της Αρμενίας με διευθυντή τον Νίκο Τσούχλο και σολίστα τον Χριστόφορο Σταμπόγλη. Ο Μικρούτσικος αναφέρει σχετικά με το έργο: «Από το 1984 που άρχισα να γράφω την όπερά μου «Μια Εποχή Στην Κόλαση» πάνω στο ομώνυμο ποίημα του Ρεμπώ, ζούσα στους ρυθμούς του Δαίμονα της Ποίησης. Δεν νομίζω ότι πέρασε ξανά από τον πλανήτη τέτοιο ιδιοφυές πρόσωπο. Επηρεάστηκα τόσο που πήγα –θα θυμάμαι εκείνο το απόγευμα για πάντα- στον τόπο που γεννήθηκε στη Σαρλβίλ. Ολα λειτουργούσαν έντονα. Ο μύθος, το φάντασμα του Αρθούρου ήταν εκεί. Μας έβγαζε τη γλώσσα. Ισως με θεωρούσε ιερόσυλο που άγγιξα τους στίχους του. Και πολύ πιθανόν να είχε δίκιο…».

Περιεχόμενα / Λίστα Τραγουδιών:

1. ΠΑΛΙΑ ΑΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΛΑ

2. ΤΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΜΟΥ

3. ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΕ ΒΟΗΘΑΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

4. ΠΑΙΔΑΚΙ ΑΚΟΜΑ

5. ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΚΟ

6. ΚΑΤΑΠΙΑ ΜΙΑ ΓΕΡΗ ΔΟΣΗ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ

7. ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΓΟΡΙΚΟ ΜΕΛΟΔΡΑΜΑ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑ

8. ΕΙΜΑΙ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ

9. Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

10. ΜΗΠΩΣ ΚΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΝΙΑΤΑ ΖΗΛΕΥΤΑ;

11. ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΑΣΕ

12. ΑΠΑΛΛΑΓΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΗΘΙΚΗ

13. JE SUIS ESCLAVE DE L EPOUX INFERNAL

14. PARFOIS IL PARLE

15. COMME CA TE PARAITRA DROLE

16. J OUBLIE LA PITIE OU JE SUIS TOMBEE

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ «ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ»

 Τελευταίο ταξίδι

Καλό ταξίδι, αλαργινό καράβι μου, στου απείρου
και στης νυχτός την αγκαλιά, με τα χρυσά σου φώτα!
Να ‘μουν στην πλώρη σου ‘ηθελα, για να κοιτάζω πίσω
για να κοιτάζω να περνούν τα όνειρα τα πρώτα.

Η τρικυμία στο πέλαγος και στη ζωή να παύει,
μακριά μαζί σου φεύγοντας πέτρα να ρίχνω πίσω,
να μου λικνίζεις την αιώνια θλίψη μου, καράβι,
δίχως να ξέρω που με πας και δίχως να γυρίσω!

Το συγκρότημα Neon, γνωστοί για τα ambient, ηλεκτρονικά ηχοτοπία τους, κυκλοφόρησαν την άνοιξη του 2012 το δίσκο «Κάθε Πραγματικότης, Aποκρουστική» (μια φράση από το τελευταίο γράμμα που άφησε ο αυτόχειρας ποιητής, Κώστας Καρυωτάκης) που αποτελείται από 10 μελοποιημένα ποιήματά του. Στο δελτίο Τύπου διαβάζουμε για την ιστορία του δίσκου:
«Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Μια άλλη άνοιξη, πίσω στο 2008, γράφτηκε το πρώτο κομμάτι, χωρίς να υπάρχουν σκέψεις για κάτι περισσότερο. Κάτι σαν άσκηση ύφους και βέβαια απόρροια της αγάπης τους για την ποίηση του Καρυωτάκη. Ακολούθησαν κι άλλα κομμάτια, εμπνευσμένα από τα πιο αγαπημένα τους ποιήματα. Ό,τι χρειάστηκαν υπήρχε ήδη εκεί. Η βαρύτητα των στίχων, η μουσικότητά τους, αλλά και το γενικό κλίμα της καρυωτακικής ποίησης, το οποίο, ανακάλυψαν πως με έναν περίεργο τρόπο συγγένευε με το μουσικό τους στίγμα. Αυτό τους βοήθησε να ξεπεράσουν το αρχικό δέος της απόπειρας μελοποίησης ενός τόσο σημαντικού ποιητή και τους ενέπνευσε να δουλέψουν με μία, απροσδόκητη, ωστόσο στιβαρή πεποίθηση. Σιγά-σιγά μαζεύτηκε το υλικό και τότε ήρθε η ιδέα να μοιραστούν το ερμηνευτικό κομμάτι με καλλιτέχνες που πάντα εκτιμούσαν. H Etten, ο The Boy, ο Lolek και ο Βαγγέλης Στρατηγάκος άκουσαν τα demo και δέχτηκαν την πρόσκληση με ενθουσιασμό. Οι στίχοι του Καρυωτάκη, πιο επίκαιροι από ποτέ, ζωντάνεψαν μέσα από μελωδίες αιθέριες, αφηρημένες και συχνά απόκοσμες και ερμηνείες λιτές και εσωστρεφείς. Η μουσικότητα των ποιημάτων, οδήγησε τους Neon στο να αγνοήσουν την τυπική δομή του τραγουδιού (κουπλέ-ρεφρέν) και να ακολουθήσουν ευλαβικά τον οίστρο των στίχων.»

Η προσπάθειά τους να δημιουργήσουν «ατμόσφαιρες» θυμίζει την πρωτοιέρεια Λένα Πλάτωνος και τον αντίστοιχο «Καρυωτάκη» της (1982) όμως υστερούν στη φαντασία και τη μελωδία και φανερώνουν οτι η συγγένεια του αισθήματος της δικής τους μουσικής με την ποίηση του Καρυωτάκη οδήγησε στη δημιουργία του δίσκου και όχι οι ίδιοι οι στίχοι του ποιητή ως έμπνευση για τη δημιουργία των μελωδιών.

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ, «ΟΝΕΙΡΟ»

Το 2002 κυκλοφόρησε «Το πρόσωπο της αγάπης» της Νένας Βενετσάνου σε μουσική της Καλλιόπηςς Τσουπάκη. Αντιγράφουμε απόσπασμα από την κριτική του Θωμά Ταμβάκου στο Jazz & Τζαζ, τεύχος 112, Ιούλιος 2002, για τον δίσκο:
«Τα ποιητικά δάνεια υπέροχων των Μαρίας Πολυδούρη («Σ’ ένα φίλο», «Όνειρο», «Η άνοιξη έφτασε», «Έλα μαζί μου»), Κ. Π. Καβάφη («Μακρυά»), Γιώργου Σαραντάρη ( «Έλα οι γλάροι μ’ αναγγέλνουν»), Βικτωρίας Μακρή («Σ’ αγαπώ») και της ίδιας («Άνεμος φυσά»), η αμεσότητας της γραφής και το υπέροχο πλέξιμο με τη μουσική, με την εξαιρετική αίσθηση σύμπνοιας σε όλες τις φράσεις, αναδεικνύουν την παρτιτούρα σε μεγαλόπνοο και υψηλής αισθητικής φωνητικό έργο. Ως προς το ύφος, ποσώς εντάσσεται στο λόγιο μουσικό ιδίωμα (ήγουν τη«σοβαρή» μουσική) ως θα ήταν φυσικό ή αναμενόμενο, όπως επί π.χ. Τα υπέροχα «Μέλος Ήδυστον» και «Σαπφούς δάκρυα», φωνητικά έργα της Τσουπάκη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 (δυστυχώς απόντα από την επίσημη δισκογραφία). Αν και η γραφή του πιάνου «προδίδει» την στέρεη μουσική παιδεία και, κυρίως, την υπηρεσία της συνθέτριας στη λόγια μουσική, εντούτοις, η μοναδικής ποιότητος και εκφραστικότητος ερμηνευτική δεινότης της αγγελικώς άδουσας Βενετσάνου, εκτός από το ότι σε συνεπαίρνει εις το έπακρον, σαφώς τοποθετεί το «Πρόσωπο της Αγάπης», στο χώρο του καλούμενου «έντεχνου» τραγουδιού. Ο κύκλος προσομοιάζει, σε πολλά σημεία, με τα «Τραγούδια της Αμαρτίας», έργο, επίσης για φωνή και πιάνο, του αξέχαστου Μάνου Χατζιδάκι, όπως τα έχουμε γνωρίσει από τους θαυμάσιους Καρακότα και Μπακοπούλου».

ΑΚΟΥΣΤΕ το ποίημα του Γιώργου Σαραντάρη, «Τα πουλια»:

Η Σοφία Καμαγιάννη, δημιουργός με πολύ αξιόλογη παρουσία στο χώρο της πειραματικής και ηλεκτροακουστικής μουσικής, καθώς και της μουσικής για θέατρο, στο δίσκο της «Στων άστρων την άλω» μελοποιεί κι αυτή με τη σειρά της Έλληνες ποιητές: Κική Δημουλά, Νίκο Εγγονόπουλο, Διονύση Καρατζά, Κώστα Καρυωτάκη, Ποθητού Μπάικα, Κωστή Παλαμά, Μαρία Πολυδούρη και Γιώργου Σαραντάρη. Αξιοπρόσεκτη εργασία με μια δεμένη ακουστική ορχήστρα (φλάουτο, κλαρινέτο, βιολί, βιντσέλο, κοντραμπάσο, πιάνο) αλλά και με ηλεκτρονικά samples συνδυαζόμενα με φυσικά όργανα (στην απαγγελία της Δημουλά στο καταληκτήριο μελοποιημένο ποίημα) και ερμηνείες από τη Δώρα Πετρίδου, την Άννη Ονουφρίου και τον Ηλία Βαμβακούση ενώ συμμετέχει και ο ηθοποιός Αιμίλιος Χειλάκης. Επιλογή δύσκολων ποιημάτων ως προς τη μελοποίηση, η οποία θυμίζει τεχνοτροπία από την Λένα Πλάτωνος (με φυσικό ήχο) και την Μαρία Βουμβάκη, φανερώνοντας μια ελπιδοφόρα συνθέτρια, οι μελωδίες της οποίας, στέκουν και αυτόνομα. Σε ορισμένα δε τραγούδια η προσπάθεια της να «πατήσει» πάνω στους στίχους, άφησε σε δευτερο πλάνο, δηλαδή, αδίκησε, την εμπνευσμένη μελωδία. Η έκδοση του δίσκου είναι δίγλωσση, τις μεταφράσεις στα αγγλικά έχει κάνει ο Γιάννης Γκούμας.

***

Τραγούδια:
1 ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ – Δώρα Πετρίδη
2 ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ (ο θάνατος) – Αννη Ονουφρίου
3 ΙΣΩΣ – Σοφία Καραγιάννη
4 ΣΚΙΕΣ Τ’ ΑΟΡΑΤΟΥ – Δώρα Πετρίδη, Ηλίας Βαμβακούσης
5 ΤΟ ΒΡΑΔΥ – Αννη Ονουφρίου
6 Η ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ – Δώρα Πετρίδη
7 Ο ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ – Αιμίλιος Χειλάκης
8 ΔΥΟ ΜΑΤΙΑ – Δώρα Πετρίδη
9 ΕΥΓΕΝΕΙΑ – Ηλίας Βαμβακούσης
10 ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ (Ορχηστρικό)
11 ΤΟ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ – Δώρα Πετρίδη
12 ΣΑΝ…(σόλο πιάνο)
13 ΤΟ ΔΙΑΖΕΥΚΤΙΚΟΝ ή –