Η ποίηση των δίσκων, κάπως αόριστα, και πιο συγκεκριμένα (ίσως και πιο πεζά), ποιήματα δημοσιευμένα στα εσώφυλλα των δίσκων βινυλίου παλαιότερα και τώρα στα ένθετα των CD. Ποιήματα τα οποία επέλεξαν οι συνθέτες ή οι αυτοσχεδιαστές, για δικούς τους λόγους, πολλές φορές εν αγνοία των ποιητών. Ποιήματα περασμένων εποχών τα οποία επανέρχονται μέσω των ήχων, απόντος όμως οριστικά του ποιητή. Επίσης, ποιήματα γραμμένα με αφορμή ένα μουσικό κομμάτι καθώς και η περίπτωση συνεργασίας ποιητή και μουσικού.
Συμβαίνει συχνά να μην καταλαβαίνουμε τα λόγια από τα τραγούδια. Είτε γιατί η γλώσσα μας είναι άγνωστη είτε γιατί δε βγαίνει άκρη από την προφορά και την εκφραστικότητα του ερμηνευτή. Παράλληλα με τις όποιες τεχνολογικές καινοτομίες, λέμε ότι αξίζει ακόμη η κατ’ ιδίαν ανάγνωση και γι’ αυτό ξεκολλούμε τους στίχους από τα φυλλάδια και τα οπισθόφυλλα.
Η ποίηση των δίσκων. Φυσικά υπάρχουν πολλά δείγματα σε όλα τα είδη μουσικής. Εδώ παρουσιάζεται μια προσωπική επιλογή, κυρίως από δίσκους τζαζ και σύγχρονης αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής, και μια πρώτη μεταγραφή στην ελληνική γλώσσα.

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

`

*************************************
Steve Lacy – Georges Braque: Υποδείξεις

`
• Δεν θάʼ χουμε ποτέ ρεπό. Το παρόν είναι αδιάκοπο.

• Δεν πρέπει να αντιγράφεις αυτό που θέλεις να δημιουργήσεις.

• Το τυχαίο είναι αυτό που μας αποκαλύπτει την ύπαρξη μέρα με τη μέρα.

• Δεν κάνω όπως θέλω, κάνω όπως μπορώ.

• Η τέχνη υπάρχει για να αναστατώνει. Η επιστήμη για να καθησυχάζει.

• Στην τέχνη θα βρεις οπωσδήποτε ένα πράγμα: αυτό που δεν μπορείς να εξηγήσεις.

• Κάθε απόκτημα προκαλεί μια ανάλογη απώλεια. Είναι ο νόμος του αντισταθμίσματος.

• Πρόοδος στην τέχνη δεν σημαίνει το να διευρύνεις τα όριά της, αλλά να τα γνωρίζεις καλύτερα.

• Πρέπει να φτάσεις σε μια ορισμένη θερμοκρασία που να κάνει τα πράγματα εύπλαστα.

• Τα περιορισμένα μέσα γεννούν τις νέες μορφές, προκαλούν τη δημιουργία, διαμορφώνουν το ύφος.

• Καθώς μεγαλώνουμε, τέχνη και ζωή γίνονται ένα.

`

Ο συνθέτης Δημήτρης Μαραμής παρουσιάζει τον έβδομο προσωπικό του δίσκο (βιβλίο και CD) με τίτλο Αισθηματική Ηλικία, σε ποίηση και στίχους των Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου, Ναπολέοντος Λαπαθιώτη, Μιχάλη Γκανά και Σωτήρη Τριβιζά, με ερμηνευτή τον  Θοδωρή Βουτσικάκη, που εμφανίζεται για πρώτη φορά στη δισκογραφία.

Η Αισθηματική Ηλικία είναι ένας κύκλος τραγουδιών που αναφέρεται στην εποχή του έρωτα και στην εποχή της απώλειας του έρωτα. Αισθηματική Ηλικία είναι η εποχή της αθωότητας, όταν η καρδιά είναι ακόμα τόσο αγνή, ώστε να μπορεί να πιστεύει στον έρωτα, στα όνειρα και στα παραμύθια.

Η πρεμιέρα του συγκεκριμένου κύκλου τραγουδιών το Φεβρουάριο του 2014 στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Το βιβλίο-cd κυκλοφορεί από τις εκδόσεις του πολιτιστικού φορέα: Η Τέχνη στο Παλιό Λιτρίβι.

`
********************************************************

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου – Ερημικό

Απόψε χιόνισε πολύ

στην πολιτεία

Αγάπες και κρύσταλλα

χυμούν μες στη νύχτα

Πού να γύρω το κεφάλι

νʼ ατενίσω τη σιωπή των δέντρων
νʼ αγαπήσω
Πού να γύρω το κεφάλι
`
*************
`
Ναπολέων Λαπαθιώτης, Φθινόπωρο σ’ αγάπησα

Φθινόπωρο σʼ αγάπησα, την ώρα που τα φύλλα
πέφτουν, κι αφήνουν τα κλαριά γυμνά για το χειμώνα,
που βιάζονται τα δειλινά, κι είναι τα ρόδα μήλα,
– κι είναι τα βράδια μόνα…

Και τώρα στέκω και ρωτώ: Ποια μοίρα, και ποια μπόρα,
καθώς τραβούσα, μοναχός, το δρόμο της αβύσσου,
παράξενα κι ανέλπιστα, να μʼ έχει φέρει, τώρα,
ζητιάνο στην αυλή σου;…

Κι όταν το γιόμα χάνεται, κι η νύχτα κατεβαίνει,
και σιωπηλά, σαν τα βιβλία, το φως της μέρας κλείνει,
να ʽρχομαι, πάλι, να ζητώ μιαν ησυχία χαμένη,
σαν μιαν ελεημοσύνη!

Σʼ αγάπησα φθινόπωρο, την ώρα που τα φύλλα
πέφτουν, κι αφήνουν τα κλαριά, κι είναι τα βράδια μόνα…
Μʼ αλήθεια να σʼ αγάπησα – ή μην είνʼ η ανατριχίλα
του ερχόμενου χειμώνα;

Το εξώφυλλο του δίσκου είναι αλλοιωμένη λεπτομέρεια από τον πίνακα του F. Goya «Η Αυλή των Τρελών» (Yard of Lunatics- 1794).

`
Πρόκειται για ένα concept μουσικο-θεατρικό έργο, που αποτελείται από 4 πράξεις. Η ιστορία διαδραματίζεται μέσα στις συμβολικού (ή και όχι) χαρακτήρα «φυλακές του Κόσμου». Θέμα του έργου είναι το δίπολο «εγκλεισμός – απελευθέρωση» και είναι εμπνευσμένο από το ποίημα του Oscar Wilde, «Η μπαλάντα της Φυλακής του Ρέντινγκ» (The Ballad Of Reading Gaol -1897), το οποίο ο Ιρλανδός δημιουργός έγραψε λίγο μετά τον εγκλεισμό του εκεί. Τον περασμένο Οκτώβρη μάλιστα, πάνω από 100 χρόνια μετά, αποφασίστηκε από τη βρετανική κυβέρνηση το κλείσιμο της ιστορικής φυλακής, η οποία από το 1992 λειτουργούσε ως αναμορφωτήριο εφήβων(!). Τα 13 τραγούδια συνοδεύονται από ηχογραφημένα θεατρικά μέρη τα οποία μαζί με το sound design, βάζουν τον ακροατή μέσα στο περιβάλλον της φυλακής και τη δράση.
`
AKOYΣΤΕ ΕΔΩ:  «Ο Θάνατος στην πόρτα μου»
`

Όταν έπεσαν πάνω του τα σκυλιά, Τσιράκια και Διοικητές, ο Στρατιώτης ήταν στα γόνατα. Και από κάτω του το νεκρό σώμα του δολοφόνου. Με σμιγμένα φρύδια και ανελέητο βλέμμα μας κοίταζε όλους σα να ήθελε να τον θυμόμαστε έτσι, τις στιγμές που θα ακολουθούσαν. Τον έριξαν στην Απομόνωση. Εκεί τον βασάνιζαν χωρίς σταματημό. Ακούγαμε τη φασαρία, τις φωνές, τα ουρλιαχτά. Πώς άντεχε; Λίγο έλειψε να τον σκοτώσουν. Αλλά δεν το έκαναν. Ο Κυβερνήτης διέταξε να τον βασανίζουν όλη νύχτα και να τον κρεμάσουν το ξημέρωμα, μπροστά σε όλους, για να σπάσει το ηθικό μας. Δεν έπρεπε να φύγει όρθιος και δυνατός. Έπρεπε να ισοπεδώσουν κάθε αμαρτωλή σκέψη για εναντίωση στην Τάξη του Κόσμου. Ήταν τότε που έφτασε κοντά στη σκέψη να τερματίσει ο ίδιος τη ζωή του. Σκέφτηκε να φύγει αθόρυβα, μέσα στη νύχτα.”

`

AΚΟΥΣΤΕ Ε Δ Ω : Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Όλο και πιο πολύ»

Στους ανεπαίσθητους ψιθύρους της εσπέρας,
στα μυστικά καλέσματα της νύχτας,
ψυχή μου, άρχισες και συ να ξεθαρρεύεις
όλο και πιο πολύ∙ κι άρχισες να ‘χεις
πιο εύκολα τα μάτια και τα λόγια,
πιο βιαστικά τα χρήματα του πάθους,
όλο και πιο λιγότερους τους δισταγμούς,
και δίνεσαι και τρέχεις και ξεφτίζεις
κι επιμένεις ακόμα να ελπίζεις
με μια πυρακτωμένη φαντασία,
μ’ ένα κορμί παρανάλωμα της έξαψης –

ώριμη πια για το χαμό…
`

Ο Socos επιστρέφει στην μελοποιημένη ποίηση, τέσσερα χρόνια μετά το δίσκο « Η Ύδρα των Πουλιών» (ποίηση Νίκος Εγγονόπουλος – τραγούδι Δημήτρης Πουλικάκος). Η ατμόσφαιρα είναι εσκεμμένα λιτή, και «αφτιασίδωτη». Ο Socos στην κιθάρα και τα δεύτερα φωνητικά και ο Μαρίνος Τζιάρος (των Socos & The Live Project Band) στο τραγούδι.

Περιεχόμενα

«Το έγκλημα της μοναξιάς»
«Όλο και πιο πολύ»,
«Ρήμαγμα»
«Αναστολή»
( από την ποιητική συλλογή Ξένα Γόνατα)

«Βολέματα καταστροφής»

«Τέλος»

(από την ποιητική συλλογή Ανυπεράσπιστος Καημός)

«Όσο με πληγώνεις»

«Η θάλασσα»

(από την ποιητική συλλογή Ο αλλήθωρος)

`

Ο δίσκος του Θανάση Νικόπουλου, κυκλοφόρησε 14 χρόνια μετά το επίσης, ποιητικό, «Μοναχικοί Σαλτιμπάγκοι» με τον τίτλο: «Τραγούδια του έρωτα και της θάλασσας» με υπότιτλο: «Μουσική ανάγνωση σε Έλληνες και Γάλλους ποιητές» ( Ρίτσος, Λιοντάκης, Μύρης, Παπαδάκη, Μαρκόπουλος κ.ά.) Ερμηνεύουν ο ίδιος ο συνθέτης, ο Γιάννης Ζάρας, η Δανάη Παναγιωτοπούλου και ο Μίλτος Πασχαλίδης

`

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ: «Ο έρωτας δεν ήτανε δοσμένος»

Ποίηση: Χριστόφορος Λιοντάκης (τραγούδι: Μίλτος Πασχαλίδης)

`
Ζήσαμε σ`ώρες ασχημάτιστες
Δοσμένοι
Άλλοτε
Στη μυσταγωγία των πρωινών ωρών
Κι άλλοτε
Στην τελετή των διαδοχικών αποκαλύψεων
Με προσωπεία
Πάντα πρόχειρα
Και δάχτυλα καλογυμνασμένα
Έτοιμα γιά κάθε περίσταση
Συνεχίζουν τώρα οι φωνές
Μέσα στο θόρυβο του χρόνου
Στις νύχτες δίχως μέλλον
Το όνειρο δε μας ανήκει
Ο έρωτας δεν ήτανε δοσμένος
Η τελευταία μάσκα, η μάσκα της ανυπαρξίας
Έγινε ένα με το δέρμα
Μάσκες πέφτουν διαδοχικά
Όταν ακόμα υπήρχε θέση για πολλά
Ο έρωτας δεν ήτανε δοσμένος
Το όνειρο δε μας ανήκει.

`

Περιεχόμενα Δίσκου

1. ΛΥΚΟΦΩΣ – ΟΡΧΗΣΤΡΙΚΟ
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΟΜΟΤΙΤΛΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΓΚΥΓΙΩΜ ΑΠΟΛΛΙΝΑΙΡ
2. ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ – ΣΑΙΝ ΤΖΩΝ ΠΕΡΣ
ΜΤΦ – Τ.ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ – ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
3. ΕΠΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΤΟΝ ΟΝΟΜΑΖΕΙΣ – ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΛΙΟΝΤΑΚΗΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ‘Ο ΡΟΔΩΝΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΕΣ’
4. Ο ΧΡΟΝΟΣ – ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ
ΑΠΟ ‘ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ’
5. ΤΟ ΜΥΡΩΔΙΚΟ – ΑΘΗΝΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ‘ΛΕΑΙΝΑ ΤΗΣ ΒΙΤΡΙΝΑΣ’
6. ΣΑ ΧΕΙΜΑΡΟΣ – Κ.Χ. ΜΥΡΗΣ
7. ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΟΥ – ΡΟΥΛΑ ΚΑΚΛΑΜΑΝΑΚΗ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ‘ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ’
8. ΕΡΩΣ ΕΡΩΤΑΣ – ΘΑΝΑΣΗΣ ΝΙΑΡΧΟΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ‘ΕΡΩΣ ΕΡΩΤΑΣ’
9. ΥΠΟΤΑΓΗ – ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ‘Η ΘΛΙΨΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΑΣΤΙΟΥ’
10. Ε ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ – ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ‘ΑΡΓΑ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ’
11. Ο ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΔΟΣΜΕΝΟΣ – ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΛΙΟΝΤΑΚΗΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ‘ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΟΠΙΟΥ’
12. ΘΕΑΤΡΙΝΟΙ – ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ‘ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ Β’“

`
****************************************************

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Θανάσης Νικόπουλος γεννήθηκε στη Λαμία το Μάρτη του 1953. Ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές στο Δημοτικό Ωδείο Λαμίας και στη συνέχεια σπούδασε πιάνο, φλάουτο και ανώτερα θεωρητικά στο Δημοτικό Ωδείο Αθηνών. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και υποψήφιος διδάκτωρ στο τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα «Αντιστοιχία Ποίησης και Μουσικής – Ποίηση και Μουσική στη Νεοελληνική Τέχνη». Έγραψε μουσική για πολλές θεατρικές παραστάσεις. Συνέθεσε τη μουσική για την κινηματογραφική ταινία του Δημήτρη Μακρή “Το Φράγμα” μαζί με τον Νίκο Μαμαγκάκη, για το χορογραφικό έργο «Ανάταση», ύστερα από παραγγελία της Monette Lausa, που παρουσιάστηκε στις Βρυξέλλες, καθώς και τη συμφωνική σουΐτα σε πέντε μέρη «Ακροβασίες Ψυχής», ύστερα από παραγγελία του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Επίσης το πολυσύνθετο έργο «Αφιέρωμα στο Γιάννη Ρίτσο» που παρουσιάστηκε στα Γʼ Ρίτσεια στη Μονεμβασιά.