Σαν σκιές γλιστρούν
λόγια και εικόνες
Κάρα σκουπιδιάρικα,
φεύγουν οι χειμώνες
Αν δε ντρέπεσαι
να καθίσεις πίσω
Έλα Ηπείρου κι Αχαρνών
να σε γιουχαΐσω

(Δ. Σαββόπουλος)

Το ροκ έχει τη δική του ιστορία. Και τα δικά του κλαμπ. Το ελληνικό ροκ έγραψε την ιστορία του στο κλαμπ «Κύτταρο» που ξανανοίγει. Στο Λίβερπουλ το ροκ πρωτοανέπνευσε στο κλαμπ «Cavern», στο Λονδίνο στο «Μarquee Club» και στο «Ρhoenix». Στην Ελλάδα το ροκ αναδύθηκε στο κλαμπ «Κύτταρο» (και στο «Ροντέο»). «Κι αν δεν ντρέπεσαι να καθήσεις πίσω, έλα Ηπείρου και Αχαρνών να σε γιουχαΐσω» τραγουδούσε σε βαλκανικό/ροκ ρυθμούς ο Διονύσης Σαββόπουλος, εξέχον μέλος της ευρύτερης παρέας της ροκ γενιάς που κατοικοέδρευε σε τέτοια μέρη.

Στέκι και κουλτούρα μαζί. Σημείο αναφοράς (της πρώτης γενιάς) των Ελλήνων ροκάδων που έψαχναν τα μηνύματα στις μουσικές του Χέντριξ, των Velvet Underground, του Φράνκ Ζάπα κ.ά. Ονόματα σαν του Πουλικάκου, του Παύλου Σιδηρόπουλου, των Socrates Drank Τhe Conium, του Θανάση Γκαϊφύλλια, της Μαρίζας Κωχ, της Δέσποινας Γλέζου εναλλάσσονταν τακτικά στη σκηνή του, ενώ εκεί ηχογραφήθηκε το πρώτο ροκ λαιβ της ελληνικής δισκογραφίας, «Ζωντανοί στο Κύτταρο» μια επιλογή από λάιβ της τριετίας 1971-1973, με όλο τον ηλεκτρισμό και τις εντάσεις που πέρασαν τους τοίχους του (συμμετείχαν η Δέσποινα Γλέζου, τα γκρουπ Socrates, Εξαδάκτυλος και Δάμων και Φιντίας, Στέλλα Γαδέδη και Μπουρμπούλια Σαββόπουλου).

Εμένα με συμφέρει να βγαίνει το φεγγάρι
και το προφίλ του ανθρώπου να υποφέρει
στα πούπουλα της χήνας που πήρε μαξιλάρι.
Μα πάλι, πού να κοιμηθεί
που δεν μπορεί, δε ξέρει.

Εμένα με συμφέρει δωμάτια που κοιτάνε
τον Αύγουστο στου ακάλυπτου τα μέρη.
Να γδύνονται οι γυναίκες κι ας μη τους αγαπάνε
τους άντρες που’χουν απλωθεί στου κρεββατιού το χέρι.

Εμένα με συμφέρει να παίρνει η φύση εκδίκηση
για της ψυχής τη μαύρη, την άσκοπη διοίκηση.
Να ζούμε για να ζούμε δεν βλέπω την ουσία.
Γιατί δεν είναι ευ ζην αυτό,
αυτό είναι ευθανασία!

Τηλεφωνείς και σου’ρχεται το γεύμα.
Στο πλάνο η Χιροσίμα με τ’άσπρο μανιτάρι.
Και γλώσσα φρέσκια, ελληνική,
χωρίς ούτε ένα πνεύμα.

Σημείωση Ποιείν: Αύριο στο Μέγαρο Μουσικής, ο Αντώνης Καλογιάννης θα τραγουδήσει ολόκληρο το ποίημα, σε σύνθεση Μίκη Θεοδωράκη, μια από τις ελάχιστες ζωντανές παρουσιάσεις του ποιήματος. Σπουδαία στιγμή.

Τ’ ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγ-
γαριού
η μεγάλη πέτρα κοντά στις αραποσυκιές και τ’ ασφοδίλια
το σταμνί που δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας
και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλ-
λιά σου
χρυσά. τ’ άστρα του Κύκνου κι εκείνο τ’ άστρο ο Αλδεβαράν

Κράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας
ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς
καμιά φωτιά στη κορυφή τους. βραδιάζει.

Κράτησα τη ζωή μου. στ’ αριστερό σου χέρι μια γραμμή
μια χαρακιά στο γόνατό σου, τάχα να υπάρχουν
στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού τάχα
να μένουν εκεί που φύσεξε ο βοριάς καθώς ακούω
γύρω στη παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή.

Στη Βρετανίδα συγγραφέα Ντόρις Λέσινγκ απονέμεται το φετινό Νόμπελ Λογοτεχνίας, σύμφωνα με την ανακοίνωση της σουηδικής Ακαδημίας.

Η 88χρονη Λέσινγκ διακρίθηκε ως η «επική συγγραφέας της γυναικείας εμπειρίας, η οποία με σκεπτικισμό, πάθος και ιδεαλιστική δύναμη υπέβαλε έναν διχασμένο πολιτισμό σε εξονυχιστική έρευνα».

Το Νόμπελ Λογοτεχνίας συνοδεύται από το ποσό των 10 εκατ. σουηδικών κορωνών ή κάτι παραπάνω από ένα εκατ. ευρώ.

Η Ντόρις Λέσινγκ γεννήθηκε στην Περσία στις 22 Οκτωβρίου 1919 και οι δύο γονείς της ήταν Βρετανοί: ο πατέρας της, που είχε μείνει ανάπηρος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν υπάλληλος στην Αυτοκρατορική Τράπεζα της Περσίας. Η μητέρα της ήταν νοσοκόμα.

Το 1925, παρασυρμένη από την ελπίδα πλουτισμού με καλλιέργειες καλαμποκιού, η οικογένειά της Λέσινγκ μετακόμισε στην Ροδεσία, τότε βρετανική αποικία και σήμερα Ζιμπάμπουε. Ωστόσο, τα χιλιάδες εκτάρια που αγόρασε ο πατέρας της δεν κατάφεραν ποτέ να αποδώσουν τα αναμενόμενα.

Πολλά έργα της είναι μεταφρασμένα στα ελληνικά. Ορισμένα από αυτά είναι τα «Σικάστα», «Το Χρυσό Σημειωματάριο», «Τα Ημερολόγια της Τζέην Σόμερς», «Το Πέμπτο Παιδί», «Ο Μπεν στον Κόσμο».

Ασκώ τα εκλογικά μου δικαιώματα στο Δήμο Λάρισας. Δεν μπορώ να πω πως τα έχω ασκήσει διαχρονικά. Απέκτησα εκλογικό βιβλιάριο το 1975, το φυλάσσω ακόμη ως τεκμήριο νεότητας για τη φωτογραφία και μόνο. Υπάκουσα στην παρότρυνση του πατέρα μου αφού έκλεισα τα 21 και δικαιούμουν να ψηφίσω (το δικαίωμα ψήφου στα 18 ήρθε πολύ αργότερα επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου). «Στείλε μου φωτογραφίες», μου έγραφε ο πατέρας μου από την Λάρισα, «να σου βγάλω εκλογικό βιβλιάριο». Φοιτητής στην Ιταλία εγώ, στη Ρώμη, πήγα σε ένα μηχάνημα φωτογραφιών ταυτότητας, στο Στατσιόνε Τέρμινι, το μοναδικό ίσως που υπήρχε σε όλη την αιώνια πόλη τότε, και με έβγαλα όπως ήμουν τότε: το αποτέλεσμα σας το παραδίδω…Αυτή τη φάτσα έβλεπαν οι δικαστικοί αντιπρόσωποι…τις λίγες φορές που τους παρέδωσα το εκλογικό μου βιβλιάριο. Για πρώτη φορά το 1982 στις 24 Οκτωβρίου…κι η τελευταία το 2000 στις 9 Απριλίου…