Πάρτυ για την έκδοση του 9ου Intellectum (www.intellectum.org) στις 8 Ιουνίου 2012 (9:00 μ.μ.) στη νέα Παπαρούνα (Παγγαίου 4 & Δόξης, Λαδάδικα, τηλ. 2310 510 852).

Μια παράδοση που γίνεται θεσμός!

▀ Κατά τη διάρκεια του πάρτυ θα πραγματοποιηθούν εικαστικά δρώμενα και θα προσφέρουμε πολλά βιβλία ως δώρα για τους παρευρισκόμενους χάρη στις εκδόσεις Σαιξπηρικόν & Λογείον και τα Βιβλιοπωλεία Πρωτοπορία, Ιανός, Γιάφκα, Κεντρί και Κωνσταντινίδη.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ. Θα διατίθεται δωρεάν μπουφές.

************

Το 9^ο τεύχος του περιοδικού Intellectum (www.intellectum.org) κυκλοφορεί μαζί με ένθετο 16σέλιδο της ηλεκτρονικής ποιητικής επιθεώρησης «Ποιείν» (www.poiein.gr) σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης (Πρωτοπορία, ΙΑΝΟΣ, Σαιξπηρικόν, Μπαρμπουνάκης, Σαββάλας, Κεντρί, Ρεντζής, Ραγιάς, Lexis, Πολιτεία, Ναυτίλος, Νέα Εστία, Πατάκης κ.α.) στην τιμή των 6 ευρώ και σ’ όλη την Ελλάδα μέσα από το ηλεκτρονικό κατάστημα του περιοδικού intellectum.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ 9ου ΤΕΥΧΟΥΣ

• Άλλη μια Μέρα της Μαρμότας στην Ελλάδα

Κάθε μέρα φαίνεται να φέρνει μια ακόμη αυτοκτονία (η οποία προστίθεται στις περίπου 1750 αυτοκτονίες που έλαβαν χώρα τα τελευταία δύο χρόνια στην Ελλάδα), ένα ακόμη κλείσιμο επιχείρησης, περισσότερους ανέργους και πολύ περισσότερους χαμηλόμισθους. Μετά τη σουηδική, γερμανική και αγγλική έκδοση του άρθρου, ο Βίκτωρ Τσιλώνης παρουσιάζει την πιο επικαιροποιημένη εκδοχή του άρθρου στα ελληνικά.

• Η Κατάκτηση της Ελλάδας

Ο φιλέλληνας καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ Ντέιβιντ Όντερμπεργκ αναλύει πώς ακριβώς επιτεύχθηκε η οικονομική κατάκτηση της Ελλάδας και προτείνει λύσεις για το μέλλον, την ανεξαρτησία και την ευημερία της χώρας.

• Αποπολιτικοποίηση και Δημοκρατικό Έλλειμμα: από την Οικονομική Κρίση στην Κρίση Δημοκρατίας

Η Αθηνά Αυγητίδου, υποψήφια διδάκτορας του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, παρουσιάζει ενδελεχώς την επικίνδυνη μετακύλιση της οικονομικής κρίσης στους δημοκρατικούς θεσμούς

• Ευρώ ή Δραχμή: μια Αναπόφευκτη Καταιγίδα

Ο γνωστός καθηγητής οικονομικών Κωνσταντίνος Λαπαβίτσας αναλύει την πιο πολύπλοκη δομική κρίση που βιώνει η Ελλάδα από τον εμφύλιο πόλεμο και έπειτα. Στην ομιλία του προκρίνει ως καλύτερη λύση την έξοδο της χώρας μας από το ευρώ, προειδοποιώντας ωστόσο ότι βραχυχρόνια η έξοδός μας από το ευρώ θα προκαλέσει καταιγίδα.

(Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό αρχείο της ποιήτριας)

Aποτελεί μια από τις ιδιαίτερες περιπτώσεις της σύγχρονης ποιητικής μας παραγωγής. Πολυγραφότατη και πολυτραγουδισμένη, («Της Αγάπης μαχαιριά», «Το δωμάτιο» κ.ά.) και ταυτόχρονα ακριβοθώρητη και εκτός ποιητικό-κριτικών κυκλωμάτων, η κα Λένα Παππά, μιλά αποκλειστικά στο ΠΟΙΕΙΝ, σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις της,  με την πείρα των ογδόντα χρόνων της και με την άχρονη αθωότητα ενός ανθρώπου που οι λέξεις σπάνε το φράγμα της σιωπής μονάχα από ανάγκη έκφρασης. 

Σ.Α.: «Θυμάμαι παιδί που έγραψα κάποτε τον πρώτο στίχο μου. Από τότε ξέρω ότι δε θα πεθάνω ποτέ -αλλά θα πεθαίνω κάθε μέρα» (Τάσος Λειβαδίτης). Ποιες είναι οι δικές σας αναμνήσεις από τον «πρώτο σας στίχο»;

Λ.Π.: Στο Γυμνάσιο ήμουν η πρώτη μαθήτρια. Εγραφα πολύ καλές εκθέσεις αλλά το πράγμα σταματούσε εκεί. Το πρώτο μου ποίημα προέκυψε από μία σχολική εργασία. Η καθηγήτριά μας των Νέων Ελληνικών, μας πρότεινε ένα διήγημα του Βιζυηνού -αν θυμάμαι καλά “ο γυρισμός του ξενητεμένου” να το διασκευάσουμε άλλη σε ζωγραφικό πίνακα, άλλη σε ποίημα κι άλλη σε θεατρικό έργο. Εγώ το έκανα ποίημα με ομοιοκαταληξίες, διαβάστηκε στην τάξη, άρεσε πολύ και πήρα θάρρος. Μετά έγραψα τις 4 εποχές, τις έδειξα στην καθηγήτρια που τις επαίνεσε….και αυτό ήταν. Συνέχισα ακάθεκτη να γράφω. Στην επόμενη τάξη ευτύχησα να έχω μια φωτισμένη φιλόλογο, που με ενεθάρρυνε πολύ και μάλιστα μια μέρα με πήρε και με πήγε στον Μυριβήλη, που ήταν συμπατριώτης και φίλος της, γιατί σκέφτηκε πως μια έγκυρη γνώμη ενός πραγματικού λογοτέχνη θα ήταν ό,τι καλύτερο για μένα. Ο Μυριβήλης διάβασε όλα μου τα ποιήματα με μεγάλη προσοχή και μου είπε: “Να συνεχίσεις να γράφεις να διαβάζεις πολύ, να γράφεις και να σκίζεις, να γράφεις και να σκίζεις”. Και γυρνώντας προς τη μεριά της, τόνισε: “Νομίζω πως έχει ταλέντο αλλά αν δεν το καλλιεργήσει δεν θα καταφέρει τίποτε. Είναι όπως το χωράφι που έχει γόνιμο χώμα, αλλά αν δεν το οργώσεις, τίποτε δεν θα φυτρώσει εκεί”. Βέβαια και να μου έλεγε να τα παρατήσω, δεν θα τον άκουγα, γιατί εκείνο που μ’ έσπρωχνε να γράφω ήταν έξω από τις δυνάμεις και τον έλεγχό μου, μια ζωτική ανάγκη, κάτι σαν την αναπνοή. Αλλά βέβαια αυτή η ενθάρρυνση στάθηκε αποφασιστική για μένα. Μετά, ακολούθησαν κι άλλες προτροπές κι άλλοι θαυμασμοί. Αλλά το μεγάλο χρέος μου είναι στον πνευματικό Φίλο και Δάσκαλό μου, Παντελή Πρεβελάκη, που κοντά του στην ΑΣΚΤ μαθήτευσα τόσα χρόνια ως βοηθός και μαθήτριά του. Ο Πρεβελάκης με εγκαρδίωσε, με κατήυθυνε και με στήριξε σ’ αυτή τη δύσκολη πορεία και μ΄ έμαθε την αληθινή αξιοπρέπεια του Δημιουργού: να στηρίζομαι μόνο στην όποια αξία του έργου μου, να μη μιμούμαι κανέναν και να χειρίζομαι σωστά τη γλώσσα. Το πρώτο εκείνο ποίημα δεν το έχω πια. Από τους “πρώτους” όμως στίχους μου θυμάμαι ένα ποίημα με τον τίτλο “Άδειες ζωές” που πρωτοδημοσιεύτηκε στο ραδιοφωνικό περιοδικό της εποχής “Εδώ Αθήναι” (1947) που τελειώνε έτσι:

“Σ’ όλες τις χώρες πόσο άδεια ζουν
μορφές ανθρώπων ζωντανών που έχουν πεθάνει
που αφήνουν μέρες, βράδυα και μαδούν
απ’ της ζωής το γοργομάραντο στεφάνι”

 
Σημείωση: Ο  Δήμος Διστόμου Αράχωβας Αντίκυρας σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελείται από το διαμέρισμα Αράχωβας όπου η Χρυσή Αυγή, στις Εκλογές 2012 πήρε 148 ψήφους, το διαμερισμα Αντίκυρας με 108 ψήφους και το διαμέρισμα Διστόμου με  79 ψήφους, σύνολο 335 ψήφοι, 5,96%.

1. Γιάννης Ρίτσος, Επίγραμμα για το Δίστομο

 
2. Νικηφόρος Βρεττάκος, Επιμνημόσυνη γονυκλισία
 
Στους εκτελεσμένους του Διστόμου

 
 
Δεν σας ξεχάσαμε.
 Είναι η καρδιά μας ένα ευρύ πεδίο αναστάσεως.
 Δεν σας αφήσαμε άνιφτους κι άντυτους ,
 όλο αίματα , τρύπες και χώματα.
 
Μάρτυς ο ήλιος μας δεν σας ξεχάσαμε !
 Η καρδιά μας μεγάλωσε , απόχτησε ουρανό
 με σελήνη κι αστέρια δικά της , λαμπρά ,
 για τους ήρωες , τους μάρτυρες τους αγίους της.
 Σκηνώσατε μέσα της κι υπάρχει απ’ όταν
 χάσατε εδώ τα παιδιά και τα σπίτια σας.
 Υπάρχετε μέσα κι έξω από μας , στα δέντρα
 που φυτέψατε και ψήλωσαν , άνθισαν , κάρπισαν
 μόνα τους , δίχως εσάς. Δεν σας ξεχάσαμε !
 
Κι αν δεν σας κάναμε αιώνιο τραγούδι
 δεν φταίμε εμείς. Σε τούτο τον τόπο
 είναι πολλά αυτά που το ύψος τους
 φαίνεται δύσκολα. Περιβλημένες από ένα
 πλατύγυρο φως καμωμένο από διάφανο αίμα
 οι μορφές σας , στέκουν πάνω απ΄την ποίηση.
 Δε χωράνε στη μουσική. Ούτε φθόγγοι ούτε λέξεις
 δεν φτάνουν να φτιάξουμε , ωραίο ωραίο , καθώς
 θα της ταίριαζε , ένα ένδυμα στη θυσία σας.
 Αν μπορείτε ν’ ακούσετε τη σιωπή μας , ακούστε τη
 αδελφοί. Συγχωρέστε μας. Δεν σας ξεχάσαμε !

*******

Το ΒΙΒΛΙΟ

 Έρευνα, εισαγωγή, επιμέλεια: Γιώργος Χ. Θεοχάρης, εκδ. Σύγχρονη Έκφραση, Κρατικό Βραβείο 2011 (Χρονικό-Μαρτυρία)

… Το Σάββατο 10 Ιουνίου 1944 τα χιτλερικά στρατεύματα κατοχής, εφαρμόζοντας εμπράκτως τις αρχές του πολιτισμού του υπερανθρώπου και τις αξίες της αρείας φυλής, έγραψαν ακόμη μία αιματοβαμμένη σελίδα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Το Δίστομο της Βοιωτίας γνώρισε την απερίγραπτη σφαγή και τον όλεθρο.
 
Η σφαγή του Διστόμου έδειξε σε τι έσχατη θηριωδία οδηγεί τον άνθρωπο ο φασισμός και ο πόλεμος. Τ΄ αχνάρια από το αίμα των θυμάτων δείχνουν το πέρασμα της βαρβαρότητας. Το Δίστομο μένει στην Ιστορία για να θυμίζει τη φασιστική αγριότητα και να σηματοδοτεί το μέγεθος της χρεοκοπίας του ευρωπαϊκού πολιτισμού στον 20ο αιώνα.

Συνέντευξη στον Σπύρο Αραβανή

Είναι ένας από τους αφανείς ήρωες της επανάστασης των Τυνησιων που ξεκίνησε το 2010. Οι γελοιογραφίες του μέσω του προσωπικού του μπλογκ –http://www.debatunisie.com/-, της σελίδας του στο facebook και του πρώτου του βιβλίου, συνετέλεσαν και αυτές καθοριστικά στην “αφύπνιση” της φωνής και της συνείδησης των συμπατριωτών του κάνοντας και τον ίδιο ιδιαίτερα δημοφιλή τόσο στη χώρα του όσο και στο παγκόσμιο διαδικτυακό χωριό. Έχοντας επιλέξει την ανωνυμία, και κρατώντας αυτή του τη πλευρά μυστική, για μεγάλο χρονικό διάστημα, ακόμη και από τους πιο οικείους του, -μάλιστα το Νοέμβριο του 2009 οι καθεστωτικοί συνέλαβαν μια άλλη Τυνήσια μπλογκερ, τη Fatma Riahi, με την υποψία οτι αυτή κρύβεται πίσω από το μπλογκ- μιλάει αποκλειστικά και για πρώτη φορά σε ελληνικό μέσο, συμβολικά-ανήμερα της Εργατικής Πρωτομαγιάς, για τις δυσκολίες της τυνησιακής επανάστασης την οποία βίωσε από τη Γαλλία όπου ζει και εργάζεται τα τελευταία χρόνια.

Θερμές ευχαριστίες στον Κώστα Ριτσώνη για τη μετάφραση της συνέντευξης.

Σ.Α.: Πότε ξεκινά η παρουσία σας ως γελοιογράφου – μπλόγκερ;

 
-ζ-: Ξεκίνησα τον Αύγουστο του 2007, μάλλον τυχαία, κάνοντας κριτική στα μεγάλα χωροταξικά σχέδια που ήθελε να επιβάλλει ο Μπεν Αλί. Από το πρώτο κι όλας σχέδιο και άρθρο προτίμησα τη στάση της ανωνυμίας γιατί από την αρχή γνώριζα ότι αργά ή γρήγορα θα βρισκόμουν σε σύγκρουση με την πολιτική εξουσία.

Σ.Α.: Δεν υπήρχε έλεγχος του διαδικτύου στην Τυνησία;

 
-ζ-: Παραδόξως στην Τυνησία κάτω από το καθεστώς του Μπεν Αλί υπήρχε η θέληση να γίνει το διαδίκτυο προσιτό σε όλους τους Τυνήσιους. Όμως παρόλ’ αυτή την ευνοϊκή πολιτική ξεκίνησε και ένας σχολαστικός έλεγχος του περιεχομένου όλων όσων κυκλοφορούσαν μέσα στο διαδίκτυο. Ξεκίνησε η λογοκρισία σε οτιδήποτε δεν ήταν σε αρμονία με την προπαγάνδα του καθεστώτος . Ο αστυνομικός όμως έλεγχος του δικτύου έγινε η αιτία να αναδυθεί μια ολόκληρη γενιά από διαφωνούντες του κυβερνοχώρου που από το 2000 και μετά άρχισαν να διαδίδουν μια κουλτούρα αντίστασης. Ανάμεσα στις ιστοσελίδες αυτού του αγώνα ξεχωρίζoυν οι : takriz .com , www . tunezine com (ο ιδρυτής της, Zouheir Yahyaoui, πέρασε δυο χρόνια στη φυλακή και μόλις τον άφησαν ελεύθερο το 2005 πέθανε από καρδιακή προσβολή), www .nawaat.org, reveiltunisien.org. Σε αυτές τις ιστοσελίδες συμμετείχαν συχνά και Τυνήσιοι του εξωτερικού . Το 2006 η εμφάνιση πολλών πολιτικών μπλογκ δυνάμωσε τις γραμμές της αντίστασης και έγινε αιτία να εμφανιστούν πολλές διαφορετικές ιδεολογίες την ώρα που ξεκινούσε ο αγώνας εναντίον της δικτατορίας.

La poesia resistente
28/04/2012
Salerno
Ferruccio Brugnaro Italia
Michel Cassir Libano/Francia
Giancarlo Cavallo Italia
Agneta Falk Inghilterra / Svezia
Andrea Garbin Italia
Sinan Gudžević Serbia / Croazia
Jack Hirschman Stati Uniti
Gianluca Paciucci Italia
Sotirios Pastakas Grecia
Juan Vicente Piqueras Spagna
Lucija Stupica Slovenia
Antonio Trucillo Italia

Presentazione

Casa della poesia, in collaborazione con il Comune di Salerno, Assessorato alla Cultura e Università, Università degli Studi di Salerno, Soprintendenza BSAE Salerno e Salerno Energia spa, organizza lʼevento “La poesia resistente!”, nei giorni 28 e 29 aprile e 2 maggio, alle ore 20,30, nelle Sale del Museo Diocesano “San Matteo” (Largo Plebiscito, 10, Salerno).

La manifestazione nasce come una festa di poesia e amicizia per celebrare il decennale della scomparsa di Izet Sarajlic, presidente onorario di Casa della poesia e cittadino onorario della città di Salerno. Casa della poesia proprio nel nome di Sarajlic ha organizzato per 10 anni un grande festival di poesia a Sarajevo, provando, alla fine della guerra di Bosnia e dellʼinterminabile assedio della sua capitale, a “costruire con la poesia ponti di pace”.

“La poesia resistente!” è la linea guida per questa festa di Casa della poesia, che suggerisce tante possibili interpretazioni. Prima di tutto cʼè il riferimento alle difficoltà complessive nelle quali si dibatte oggi la cultura nel nostro paese e ancor di più un linguaggio di comunicazione così marginale ed etereo. La poesia è poi certamente una forma di resistenza culturale, morale, spirituale. Abbiamo voluto presentare in questa occasione una ricerca poetica che, confrontandosi con il reale, prova con la parola a squarciare il buio del mondo contemporaneo e a contrastare il dolore dellʼesistenza con lʼarma apparentemente fragile eppure potente della poesia, che comunica direttamente con il cuore e con la mente delle persone, costruisce le forme di resistenza dellʼanima, parlando della vita, della gente, dellʼamore. Essa prova ad organizzare luoghi di incontro e di scambio, a costruire possibilità di dialogo e di comprensione reciproca, offre testimonianze e partecipazioni; ricerca nel passato, nelle tradizioni, nelle memorie, eppure è in continua evoluzione, proiettata nel futuro, come unica possibilità di salvezza spirituale del genere umano.