Σημείωση: Ο Δήμος Διστόμου Αράχωβας Αντίκυρας σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελείται από το διαμέρισμα Αράχωβας όπου η Χρυσή Αυγή, στις Εκλογές 2012 πήρε 148 ψήφους, το διαμερισμα Αντίκυρας με 108 ψήφους και το διαμέρισμα Διστόμου με 79 ψήφους, σύνολο 335 ψήφοι, 5,96%.
1. Γιάννης Ρίτσος, Επίγραμμα για το Δίστομο
2. Νικηφόρος Βρεττάκος, Επιμνημόσυνη γονυκλισία
Στους εκτελεσμένους του Διστόμου
Δεν σας ξεχάσαμε.
Είναι η καρδιά μας ένα ευρύ πεδίο αναστάσεως.
Δεν σας αφήσαμε άνιφτους κι άντυτους ,
όλο αίματα , τρύπες και χώματα.
Μάρτυς ο ήλιος μας δεν σας ξεχάσαμε !
Η καρδιά μας μεγάλωσε , απόχτησε ουρανό
με σελήνη κι αστέρια δικά της , λαμπρά ,
για τους ήρωες , τους μάρτυρες τους αγίους της.
Σκηνώσατε μέσα της κι υπάρχει απ’ όταν
χάσατε εδώ τα παιδιά και τα σπίτια σας.
Υπάρχετε μέσα κι έξω από μας , στα δέντρα
που φυτέψατε και ψήλωσαν , άνθισαν , κάρπισαν
μόνα τους , δίχως εσάς. Δεν σας ξεχάσαμε !
Κι αν δεν σας κάναμε αιώνιο τραγούδι
δεν φταίμε εμείς. Σε τούτο τον τόπο
είναι πολλά αυτά που το ύψος τους
φαίνεται δύσκολα. Περιβλημένες από ένα
πλατύγυρο φως καμωμένο από διάφανο αίμα
οι μορφές σας , στέκουν πάνω απ΄την ποίηση.
Δε χωράνε στη μουσική. Ούτε φθόγγοι ούτε λέξεις
δεν φτάνουν να φτιάξουμε , ωραίο ωραίο , καθώς
θα της ταίριαζε , ένα ένδυμα στη θυσία σας.
Αν μπορείτε ν’ ακούσετε τη σιωπή μας , ακούστε τη
αδελφοί. Συγχωρέστε μας. Δεν σας ξεχάσαμε !
*******
Το ΒΙΒΛΙΟ
Έρευνα, εισαγωγή, επιμέλεια: Γιώργος Χ. Θεοχάρης, εκδ. Σύγχρονη Έκφραση, Κρατικό Βραβείο 2011 (Χρονικό-Μαρτυρία)
… Το Σάββατο 10 Ιουνίου 1944 τα χιτλερικά στρατεύματα κατοχής, εφαρμόζοντας εμπράκτως τις αρχές του πολιτισμού του υπερανθρώπου και τις αξίες της αρείας φυλής, έγραψαν ακόμη μία αιματοβαμμένη σελίδα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Το Δίστομο της Βοιωτίας γνώρισε την απερίγραπτη σφαγή και τον όλεθρο.
Η σφαγή του Διστόμου έδειξε σε τι έσχατη θηριωδία οδηγεί τον άνθρωπο ο φασισμός και ο πόλεμος. Τ΄ αχνάρια από το αίμα των θυμάτων δείχνουν το πέρασμα της βαρβαρότητας. Το Δίστομο μένει στην Ιστορία για να θυμίζει τη φασιστική αγριότητα και να σηματοδοτεί το μέγεθος της χρεοκοπίας του ευρωπαϊκού πολιτισμού στον 20ο αιώνα.
Μια συγκέντρωση κειμένων για τη σφαγή του Διστόμου είναι αυτό το βιβλίο. Ένα ανθολόγιο μνήμης…
“Το έργο του Γ. Θεοχάρη ξεχώρισε για την πληρότητα της τεκμηρίωσης, τη σαφή και ξεκάθαρη αφήγησή του, τη σφαιρικότητα της παρουσίασης των τραγικών γεγονότων του Διστόμου και την άρτια σύνθεση εξωτερικών αποτιμήσεων με τις προσωπικές βιωματικές αφηγήσεις και τις λογοτεχνικές αποδόσεις των συμβάντων. Η διεξοδική αποθησαύριση κειμένων και τεκμηρίων για τη μαρτυρική ιστορία του Διστόμου Βοιωτίας κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής από τον Γ. Θεοχάρη συνδυάζει την ιστορική καταγραφή των γεγονότων, τα οποία εντάσσονται στο ευρύτερο πλαίσιο των πολεμικών επιχειρήσεων της τελευταίας φάσης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της κλιμάκωσης των επιθέσεων της ελληνικής Αντίστασης, με την παράλληλη παρουσίαση πρωτογενών πηγών, επίσημων εγγράφων, στρατιωτικών αναφορών και δικαστικών εκθέσεων. Ταυτόχρονα το έργο μεταφέρει τη συγκινησιακή φόρτιση των επιζώντων και τη σφοδρότητα της εμπειρίας τους τόσο άμεσα, χάρη στις αυτοβιογραφικές καταγραφές και τα φωτογραφικά ντοκουμέντα, όσο και διαμεσολαβημένα μέσα από τις λογοτεχνικές και εικαστικές προσεγγίσεις καθώς και τα επετειακά αφιερώματα. Αναδεικνύει, τέλος, τη διαχρονική πρόσληψη των γεγονότων από τη μεταπολεμική Ελλάδα ενώ υπηρετεί τον σύγχρονο και εν εξελίξει αγώνα των κατοίκων του Διστόμου για τον διεθνή καταλογισμό των ευθυνών και τη διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης.”
(από το σκεπτικό της επιτροπής βράβευσης, Εισηγήτρια: Άννα Καρακατσούλη)
Περιέχονται τα κείμενα:
– Εισαγωγή
Ιστορία – Χρονικά
– Τάκης Λάππας, “Η σφαγή του Διστόμου – Χρονικό (αποσπάσματα) – κατάλογος σκοτωμένων
– Νίκος Λ. Ασημάκης, “Η μάχη του Στειριού της 10ης Ιουνίου 1944 και η αλήθεια για τη σφαγή του Διστόμου”
– Σπύρος Μελετζής, “Η φωτογραφία”
Εκτέλεση 134 πατριωτών στο “Κορακόλιθο”, στις 25 τ΄ Απρίλη 1944″
Το ολοκαύτωμα του Διστόμου, στις 10 του Ιούνη 1944
– Γιάννης Μπασδέκης, “Προσφορά της περιοχής Διστόμου 1940-1944”
– Pierre Amandry, “Η μάχη της ελευθερίας μέσα στα ερείπια των Δελφών”
– Χ. Φ. Μάγερ, “Η σφαγή του Διστόμου και η Έκθεση του Διευθυντού του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού”
– Γιάννης Μπασδέκης, “Η μεγάλη σφαγή του Διστόμου”
– Δημήτρης Παπακωνσταντίνου, “Ο θρήνος Δεσφίνας – Διστόμου”
– Καίτη Μανωλοπούλου, “Η σφαγή”
– Λάμπρος Μάλαμας, “Το σφαγιαστικό ολοκαύτωμα του 1944 στο Δίστομο”
Επίσημα κείμενα
Μαρτυρίες – Αναμνήσεις
– Επιστολή του Ηγουμενοσυμβουλίου της Μονής Οσίου Λουκά
– Π. Νικόδημος Περγαντάς, “Ο βομβαρδισμός του Οσίου Λουκά και η σφαγή του Διστόμου”
– Οι επιζώντες θυμούνται
– Γιάννης Μπασδέκης, “Μιλούν οι επιζώντες”
– Έλληνες συγγραφείς για την τραγωδία
– Καίτη Μανωλοπούλου, “Μαρτυρίες”
– Η Σφαγή του Διστόμου στην τηλεόραση του σταθμού ΣΚΑΪ
Το πρώτο μνημόσυνο – Καταγραφές στον Τύπο
Το δεύτερο μνημόσυνο – Καταγραφές στον Τύπο
Επετειακά ρεπορτάζ και άλλες δημοσιεύσεις [μετά το 1946]
Η τύχη των υπευθύνων – Ο αγώνας για αποζημιώσεις και οι θέσεις της ελληνικής πολιτείας
Οι λογοτεχνικές προσεγγίσεις
[μυθοπλασία – θέσεις – ιδέες]
– Πέτρος Χάρης, “Ήρωες και οικοδόμοι”
– Διονύσιος Α. Κόκκινος, “Πρώτες φωνές ελευθερίας: η ελληνική συνείδηση”
– Φώτης Φωτεινός, “Δίστομο”
– Ασημάκης Πανσέληνος, “Δίστομο”
– Νίκος Βρανάς, “Το τραγούδι του Διστόμου”, “Πέραν του θρήνου”
– Γιώργος Κοτζιούλας, [Στους νεκρούς του Διστόμου] , “Η σφαγή του Διστόμου”
– Πέτρος Χάρης, “Τάκη Λάππα: “Η σφαγή του Διστόμου”, χρονικό”
– Μαρίνος Σιγούρος, “Το πανηγύρι του θανάτου στο Δίστομο”
– Ίσκιος Πρινάρης, “Δίστομο”
– Γιάννης Ρίτσος, “Επίγραμμα για το Δίστομο”
– Νικηφόρος Βρεττάκος, “Επιμνημόσυνη γονυκλισία”
– Διαλεχτή Ζευγώλη – Γλέζου, “Δίστομο”
– Καίτη Μανωλοπούλου, “Οι θείες μου”
– Γιάννης Δάλλας, “Εις μνήμην”
– Νίκος Καββαδίας, “Federico Garcia Lorca”
– Γιάννης Ρίτσος, “Στον Πάμπλο Νερούντα”
– Ανδρέας Σ. Τσούρας, “Στο Δίστομο”
– Σωτήρης Πατατζής, “Δίστομο”
– Αργύρης Ν. Σφουντούρης, “Δέηση”
– Σάββας Αγουρίδης, “Δίστομο 1944-1994”
– Ανδρέας Τσούρας, “Δίστομο: Ματωμένη ανθρωπότητα”
– Πέτρος Γλέζος, “Μια φωνή ανθρωπιάς”
– Γιάννης Ρίτσος, “Αναστάσιμο μνημόσυνο”
– Διονύσης Κ. Μαγκλιβέρας, “Η θυσία του Διστόμου, προσφορά στην παγκόσμια κοινότητα και στην Ελλάδα”
– Δημήτρης Κ. Μαυραγάνης, “Οι Αθάνατοι”
– Κύπρος Χρυσάνθης, “Η σφαγή στο Δίστομο”
– Π. Τέτσης, “Προς τον Δήμο Διστόμου και το περιοδικό “Εμβόλιμον”
– Καίτη Μανωλοπούλου, “Οι καντηλανάφτρες”
– Πάνος Ν. Παναγιωτούνης, “Δίστομο”
– Απόστολος Κ. Λιανός, “Δίστομο”
– Καίτη Μανωλοπούλου, “Η θεία η Ελπινίκη”
– Λεονάρδος Καλέγκας, “Κάθε χρόνο”
– Κώστας Γαζής, “Μήνυμα ξεσηκωμού”
– Καίτη Μανωλοπούλου, “Διστομίτες”
– Κώστας Μουρίκης – Γραικός, “Δίστομο”
– Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, “Θυμάμαι”
– Καίτη Μανωλοπούλου, “Το ξένο εγγόνι”
– Χρήστος Μαλεβίτσης, “Πενήντα χρόνια από τη σφαγή του Διστόμου”
– Καίτη Μανωλοπούλου, [για την παπαδιά του εκτελεσμένου παπά – Σωτήρη Ζήση]
– Νέστορας Μάτσας, “Μικρό ελεγείο”
– Κώστας Γαζής, “Η σφαγή του Διστόμου”
– Καίτη Μανωλοπούλου, “Η Νίτσα”
Το δόλιο Δίστομο (τραγούδι)
[απόσπασμα επιστολής στην εφ. “Ελευθερία”]
– Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, “Αδέλφια του Διστόμου”
– Κώστας Ε. Μπέης, “Και επί τοις δεινοίς ευέλπιδες”
– Καίτη Μανωλοπούλου, “Ανεμοστρόβιλος”
– Νίκος Δ. Κελέρμενος, “Δίστομο: Σάββατο 10 Ιουνίου 1944”
– Παναγιώτης Κρητικός, “Ωδή”
– Κώστας Γαζής, “Χωρίς αυταπάτες”
– Λεονάρδος Καλέγκας, “10 Ιουνίου 1944”
– Κώστας Γαζής, “Δίστομο”
– Καίτη Μανωλοπούλου, “Το όνειρο του Γιώργη”
– Ιάκωβος Ρήγας, “Δίστομο”
– Στάθης Στάθας, “Τραγούδι για το Δίστομο”
– Καίτη Μανωλοπούλου, “Μνημόσυνο στο Δίστομο (1984)”
– Γιάννης Κορίδης, “Εν Διστόμω 1994”
– Καίτη Μανωλοπούλου, “Στη Νίτσα Αθανασίου – Κίνια”
– Νίκος Ξυνός, “Δίστομο”
– Μάνια Πάσσου, “Το μνημόσυνο των νεκρών του Διστόμου”
– Ιάκωβος Καμπανέλλης, “Περί νεοναζισμού”
– Νίκος Γκάτσος, “Ελλαδογραφία (σχεδίασμα)”
– Καίτη Μανωλοπούλου, “Στο Θανάση Καστρίτη”
– Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδειάς Ιερώνυμος, “Ημέρα Διστόμου”
– Αργύρης Ν. Σφουντούρης, “Το παιδί”
– Καίτη Μανωλοπούλου, “Η δίκη των ζωντανών”
– Νίκος Κούνδουρος, [Δίστομο]
– Γιώργος Χ. Θεοχάρης, “Σ΄ εσέ που με ταχύτητα περνάς προς την Αράχωβα”
Κρατώντας τη μνήμη ζωντανή στον 21ο αιώνα
Η ταινία “Ένα τραγούδι για τον Αργύρη”












και στα Καλάβρυτα επίσης 635 συμπολίτες μας (που αντιστοιχεί στο 6,44% επί των εγκύρων του δήμου Καλαβρύτων και είναι το μεγαλύτερο ποσοστό της Χ.Α. στους δήμους της Αχαίας) ξέχασαν.
Η Χρυσή Αυγή, απ’ όσο ξέρω, είναι ένα εθνικιστικό κόμμα, με “ανορθόδοξες” και αιρετικές απόψεις για τον δικτάτορα Μεταξά, την Επταετία κλ.π. Έπίσης έχουν στρατιωτική οργάνωση και αρχές και είναι αντικομμουνιστές. Κινούνται στα όρια της δημοκρατικότητας, αλλά επιλέχθηκαν απο ένα σημαντικό αριθμό των ψηφοφόρων συμπατριωτών μας.
Το να τους αποκαλούμε φασίστες και νεοναζί, είναι κάπως άδικο γιατί αυτοί οι όροι είναι ξενόφερτοι. Ο Φασισμός προήλθε απο τον Μουσολίνι και ο Ναζισμός απο τον Χίτλερ. Βέβαια, και αυτοί ήταν εθνικιστές… Εθνικοσοσιαλιστές μάλιστα!
Το να πιστεύει κανείς στο έθνος του και να αγαπάει την χώρα του, δεν είναι κακό νομίζω. Το να πιστεύει όμως κάποιος τυφλά στην ανωτερότητα του DNA της “φυλής” του και να επικαλείται την ιστορία του, χωρίς να έχει ασχοληθεί σοβαρά μαζί της, είναι ανόητο.
Αν θαυμάζουν για οποιονδήποτε λόγο τον Χίτλερ ή άλλον παρόμοιο, είναι ντροπή τους. Απο τη στιγμή που επέλεξαν να συμμετέχουν στη δημοκρατία, θα πρέπει να δεχθούν και τους βασικούς όρους της…
Απο κει και πέρα, για μένα, όλοι είναι (πολιτικά) αθώοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Και δεν δέχομαι a priori ούτε στιγματισμούς ανθρώπων, ούτε δημιουργία και στοχοποίηση μαύρων προβάτων.
Τουλάχιστον, ο πρόεδρός τους, ξέρει να προφέρει σωστά το λατινικό ρητό veni, vidi, vici. Όχι σαν τον εξυπνάκια και σαλτιμπάγκο Καρατζαφέρη που εξέδωσε τη Λευκή Βίβλο…
Βέβαια, κάποιος θα μπορούσε να πει, ότι απο τον “Καρατζαφύρερ”, πήγαμε στον Ιούλιο Καίσαρα… Μιλάμε δηλαδή για σημαντική αναβάθμιση μεγαλομανίας…
Η δύναμη της Δημοκρατίας όμως, εκεί φαίνεται… Στην εκατέρωθεν ανοχή και στην ενσωμάτωση των ορίων και των άκρων της…
ΠΩΣ ΞΕΠΕΡΑΣΤΗΚΕ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ (ΜΑΣ;) –PLAN B
(Σχεδίασμα αφηγηματικού δοκιμίου)
Επικαιρο Αποσπασμα
Στη μνήμη Αποστόλου Σάντα, 5-5-2011
Alfred Döblin (συγγραφεύς και ψυχίατρος), Berlin Alexanderplatz, (1929), Πρόλογος “Το επάγγελμα του γιατρού μου έδωσε μια ευκαιρία να γνωρίσω πολλούς κακοποιούς, από δω άντλησα ορισμένα ενδιαφέροντα -και άξια να ειπωθούν- πράγματα. Κι όταν συναντούσα αυτούς τους ανθρώπους και πολλούς όμοιούς τους έξω, έβλεπα …, την κοινωνία μας, από ένα πολύ ιδιόμορφο πρίσμα : ….πως δεν υπάρχουν σαφώς καθορισμένα όρια ανάμεσα σ’ αυτούς που είναι εγκληματίες και σ’ αυτούς που δεν είναι, πως σε όλα τα δυνατά επίπεδα η κοινωνία ή καλύτερα αυτό που εγώ έβλεπα, ήταν ζυμωμένη με το έγκλημα…”
“….Η συνέχεια είναι γνωστή: ήττα για το γερμανικό έθνος, νεκρούς το 10,0% περίπου του πληθυσμού της (5,5 εκατ. στρατιωτικούς και ανεξακρίβωτο πλήθος αμάχων από 1,1, έως 3, 1 εκατ.) και τραυματίες, καταστροφές πόλεων και υποδομών, πείνα, εξαθλίωση, εσωτερική προσφυγιά, αλλά και ψυχικό τραύμα. Διαίρεση : Δυτική και Ανατολική Γερμανία. Δυτικό και Ανατολικό Βερολίνο -Τείχος. Ψυχρός πόλεμος. Μυστικές υπηρεσίες χωρών ΝΑΤΟ, KGB και Stasi.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλοί Γερμανοί ήταν πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσουν τις ενοχές τους (αβάστακτο μαρτύριο γι ‘αυτούς), για την εγκληματική δράση των υπηκόων του Τρίτου Ράιχ-συγγενών τους, και να αρχίσουν την ανοικοδόμηση της χώρας τους, καθώς και την ανάκτηση της ταυτότητά τους,. Μη μπορώντας να ξεπεράσουν την βιωμένη πραγματικότητα, δημιούργησαν μηχανισμούς απώθησης του “γερμανικού τραύματος ” με την απάθεια, την αυτοαναισθητοποίηση και την σιωπή,
Στις προϋποθέσεις που οδήγησαν στην επιτυχία του γερμανικού οικονομικού θαύματος, δεν περιλαμβάνονται μόνον οι τεράστιες επενδύσεις του σχεδίου Marshal, η έκρηξη του ψυχρού πολέμου και η αχρήστευση των απαρχαιωμένων βιομηχανικών εγκαταστάσεων από τα σμήνη των συμμαχικών βομβαρδιστικών, αλλά και το τυφλό εργασιακό ήθος που είχε καλλιεργηθεί από το ολοκληρωτικό καθεστώς, η ικανότητα αυτοσχεδιασμού της οικονομίας υπό απειλή και ο έμπειρος χειρισμός του αλλοδαπού εργατικού δυναμικού (στο οποίο συμμετείχαν και αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες). Καταλυτική επίδραση είχε όμως, η εθνική σιωπή, το κρυφό μυστικό ότι η μεταπολεμική Γερμανία θεμελιώθηκε πάνω στα καταπλακωμένα πτώματα των βομβαρδισμών, που ενίσχυσε και ενισχύει ακόμη τους δεσμούς των πολιτών της.
VΙ. Η γερμανική λογοτεχνία της απώθησης και της σιωπής (Η απάθεια και η αυτοαναισθητοποίηση υποδεικνύει προηγμένο μηχανισμό απώθησης του μεταπολεμικού γερμανικού τραύματος)
“…. η κατάθλιψη αλλάζει τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς, άρα και τον τρόπο αυτοέκφρασης. Κινούμενος από το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως και προσπαθώντας να βρει λύση, ο άνθρωπος εμβαθύνει τα υπαρξιακά ζητήματα. Δημιουργεί έργα τέχνης επιθυμώντας να εκφραστεί και να ξεπεράσει την πραγματικότητα, με την οποία δεν μπορεί να εξοικειωθεί και συμβιβαστεί, να στείλει ένα μήνυμα στους συνανθρώπους του, να στρέψει την προσοχή τους στα επίκαιρα προβλήματα που μπορούν να λυθούν μόνο με κοινή προσπάθεια και συνεννόηση. Αυτή είναι η βάση του υπαρξισμού στην… τέχνη.”
Για τους Γερμανούς (και τους Aυστριακούς), τα πράγματα έμοιαζαν ακόμα χειρότερα [14]. Τα φαντάσματα του ναζισμού κατατρύχουν έως σήμερα νεώτερους συγγραφείς … ο μετέπειτα νομπελίστας Xάινριχ Mπελ, βετεράνος του πολέμου…, μίλησε τόσο για τη φρίκη του μετώπου όσο και για την καθολική κρίση της Γερμανίας…
“Μια από τις πλέον αποσιωπημένες και σκοτεινές πτυχές της ιστορίας – τις καταστροφές που υπέστησαν οι ίδιοι οι Γερμανοί- εξετάζει στα δοκίμια του ο W. G. Sebαl με τίτλο η φυσική ιστορία της καταστροφής (“Αεροπορικοί βομβαρδισμοί και λογοτεχνία (Luftkrieg und Literatur)”), όπου με «ασύγκριτη τόλμη και πνευματική ενάργεια ο σπουδαίος Γερμανός συγγραφεας απασχολείται με την ατομική και συλλογική μνήμη (η μάλλον την απώθηση της) , το τραύμα του βʼ παγκοσμίου πολέμου και τις επιπτώσεις τους στο γερμανικό λαό. “Η ασύγκριτη εθνική ταπείνωση ….ουδέποτε διατυπώθηκε με λόγια.”
“…η ένδοξη πολεμική και μεταπολεμική εποποιια της Γερμανίας…. παραμένει ανιστόρητη, συνδέεται με αυτή μας την ανικανότητα …να αντιμετωπίσουμε το βάρος της απόλυτης ενδεχομενικοτητας (η συνειδητοποίηση και αποδοχή της πιθανότητας πραγματοποίησης ή μη ενός κοινωνικού συμβάντος εκ πρώτης όψεως ακατόρθωτου) γεννημένης από την βαθιά εμμονή μας για ευταξία.”
Το βασικό ερώτημα του είναι: γιατί κράτησαν οι Γερμανοί σαν εφτασφράγιστο μυστικό τις τρομακτικές καταστροφές τους από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων το 1943-1945; Γιατί τόσο επίμονα αποσιώπησαν ότι η μεταπολεμική Γερμανία θεμελιώθηκε πάνω στα καταπλακωμένα πτώματα των βομβαρδισμών; Ποια βαθύτερη ανάγκη τούς έκανε να θάψουν για πολλές δεκαετίες στη σιωπή της Ιστορίας και της λογοτεχνίας, το γεγονός ότι σ΄ αυτούς τους βομβαρδισμούς, στους οποίους οι Βρετανοί έριξαν ένα εκατομμύριο τόνους βόμβες πάνω από την εχθρική επικράτεια, καταστράφηκαν τριάμισι εκατομμύρια κατοικίες, και ότι 131 πόλεις – ανάμεσά τους το Αμβούργο, η Κολωνία, η Νυρεμβέργη, η Δρέσδη- μετατράπηκαν σε σωρούς ερειπίων;
Οι κάτοικοι αυτών των πόλεων, σύμφωνα με τις λιγοστές μαρτυρίες της εποχής, έδειχναν απόλυτη απάθεια κυκλοφορώντας στα ερείπια, έχοντας περιέλθει σε κατάσταση τροφοσυλλέκτη και τρωγλοδύτη. Άλλοι τριγύριζαν πρόσφυγες από τη μια στην άλλη πόλη της Γερμανίας. Οι πρόσφυγες μόνο από το Αμβούργο ήταν 1.250.000 και οι συνθήκες αυτές για πολλούς κράτησαν τρία χρόνια. «Η βουβή ατμόσφαιρα», γράφει ο Ζέμπαλντ, «η εσωστρέφεια, η αποφυγή του βλέμματος των ανθρώπων που ζούσαν στα χαλάσματα, συγκλόνιζε τους επισκέπτες. «(…)Οι Γερμανοί, αυτοί που είχαν βαλθεί να αποκαθάρουν και να εξυγιάνουν ολόκληρη την Ευρώπη, αναγκάζονταν τώρα να συνειδητοποιήσουν ότι οι ίδιοι ήταν στην πραγματικότητα έθνος ποντικών».
Η σιωπή των συγγραφέων : Φυσικά, αυτή η απάθεια και η αυτοαναισθητοποίηση δείχνει έναν προηγμένο μηχανισμό απώθησης. Το ίδιο –άλλωστε- αποδεικνύει και η σιωπή των συγγραφέων. Ο Ζέμπαλντ μελέτησε τη συγγραφική παραγωγή Γερμανών λογοτεχνών και ιστορικών των πρώτων χρόνων μετά τον πόλεμο, και κατέληξε ότι η εντυπωσιακή ανεπάρκεια των αφηγήσεων δείχνει την αναγωγή του φαινομένου σε ταμπού. Οι ελάχιστοι που έγραψαν, όπως ο Κάσακ, ο Χανς Έριχ Νόσακ και ο διάσημος νομικός, συγγραφέας και σκηνοθέτης Αλεξάντερ Κλούγκε, αποτελούσαν εξαίρεση. Το μυθιστόρημα «Ο άγγελος σιωπούσε» που έγραψε ο νεαρός τότε Χάινριχ Μπελ, ακατάλληλο για το αναγνωστικό κοινό της εποχής, δημοσιεύθηκε μόλις το 1992.
Όμως, και σ΄ αυτά τα λιγοστά βιβλία, παρατηρεί ο Ζέμπαλντ, οι συγγραφείς μοιάζουν να καταφεύγουν σε τυποποιημένες εξπρεσιονιστικές εικόνες τύπου Φριτς Λανγκ, σε ανατολικά φιλοσοφήματα και θεωρίες μετενσάρκωσης, σε συμβολισμούς και αλληγορίες, χρήζοντας τον εαυτό τους θεματοφύλακα των αληθινών αξιών και προβάλλοντας μια πνευματική ελίτ «εσωτερικών εξορίστων», κρατώντας δηλαδή μια στάση που δεν βρίσκεται μακριά από τη φασιστική σκέψη. Διαβάζοντας τα κείμενα αυτά, παρατηρεί ο Ζέμπαλντ, έχει κανείς την εντύπωση ότι οι Γερμανοί δέχτηκαν τις θεόρατες φλόγες που τύλιξαν τις πόλεις τους, σαν δίκαιη τιμωρία για ένα κράτος, που είχε δολοφονήσει ή είχε εκμεταλλευτεί μέχρι θανάτου, εκατομμύρια ανθρώπων. … στη στάση αυτή αναγνωρίζουμε το μυθολογικό σχήμα θάνατος- ανάσταση, που επιτρέπει στους γράφοντες τη λυτρωτική σκέψη ότι η Γερμανία θα αναγεννηθεί μέσα από τα ερείπια- πράγμα που άλλωστε συνέβη.
“Το έργο τους…χαρακτηρίζεται από ανεπαρκή η εσφαλμένη συνείδηση των γεγονότων … σε μια ηθικά πέρα ως πέρα στιγματισμένη κοινωνία.” “Ο ολοκληρωτικός όλεθρος δεν παρουσιάζεται ,…, ως η φρικτή κατάληξη μιας συλλογικής διαστροφής, αλλά μάλλον ως το πρώτο σκαλοπάτι προς την λαμπρή ανοικοδόμηση.”
Και ασφαλώς, …πως να κατηγορήσει τους Βρετανούς για την καταστροφική στρατηγική τους, αφού ο Χίτλερ ήταν εκείνος που … έθεσε πρώτος σε εφαρμογή τους σφοδρούς βομβαρδισμούς εναντίον αμάχων στην Γκερνίκα, τη Βαρσοβία, το Βελιγράδι και το Στάλινγκραντ (Αύγουστος 1942 βομβαρδισμός με 1.200 γερμανικά αεροπλάνα). Κατά τον Ζέμπαλντ, η ανάνηψη στη γερμανική λογοτεχνία ήρθε με μια στροφή προς την τεκμηρίωση και τη λογοτεχνία του ντοκουμέντου….»
Κοινωνική αμνησία: η περίπτωση της Αυστρίας «Τόμας Μπέρνχαρντ, Αφανισμός: Η σιωπή του λαού μας γι’ αυτά τα … μυριάδες εγκλήματα είναι το μεγαλύτερο από όλα αυτά τα εγκλήματα, έλεγα στις αδελφές μου. Η σιωπή αυτού του λαού είναι το πιο ανησυχητικό, έλεγα. Η σιωπή αυτού του λαού είναι το πιο φοβερό, η σιωπή αυτή είναι ακόμα πιο φοβερή από το ίδιο το έγκλημα.»”
VΙΙ. Η ψυχιατρική παρέχει τα ερμηνευτικά εργαλεία για τον γερμανικό μεσοπόλεμο;
Τέλος, προσπαθώντας να απαντήσει στο πάντα φλέγον ερώτημα «πώς συνέβησαν όλα αυτά;», ο Ζεμπάλντ διερευνά και εντοπίζει όλους εκείνους τους παράγοντες που συνέτειναν στην εξαχρείωση των Γερμανών: την εσωστρέφεια και τον περιορισμό των συναισθημάτων εντός της οικογένειας, τις ανδρικές αδελφότητες με τυφλή αφοσίωση σε έναν αρχηγό, τις ομάδες ελίτ από κατώτερα στρώματα, όπως τα SS, που αντικατέστησαν την ελίτ της κληρονομικής αριστοκρατίας. Ανάγει το παραληρηματικό όραμα της καταστροφής και τις πρακτικές των ομαδικών εξοντώσεων και των βασανιστηρίων, σε αποτέλεσμα της επιθυμίας για ολοκληρωτική κυριαρχία στον άλλον, για εξουσία πάνω στο πνεύμα και τη σάρκα του και σε όργιο αχαλίνωτης αυτοεκτόνωσης.
Αίτια : Ανωριμότητα, νευρώσεις, μεγαλομανία, θεωρίες συνομωσίας αόρατων εχθρών, κίνδυνοι διάλυσης έθνους, αλυτρωτισμός, πανγερμανισμός, η εκλεκτή φυλή, παρεμπόδιση κατάκτησης όλων αυτών που δικαιούνταν, βαθιά εμμονή για ευταξία.
Συνέπειες: Ματαίωση μεγαλεπήβολων προσδοκιών, εξαχρείωση, συναισθηματική αναπηρία, ανδρικές αδελφότητες-μεσσιανισμός, (κρυπτο) ομοφυλοφιλία, επιθυμία για ολοκληρωτική κυριαρχία.
…………………………………………………………………………………………………………
Και άλλα δυσεξήγητα γίνονται στην Γερμανία.
Ο Horst Mahler, γιος Γερμανού στρατιώτη που πεθαίνει στο μέτωπο, κατά το μισό Εβραίος, γίνεται ιδρυτικό μέλος της RAF και μετά την σύλληψη του, στην φυλακή φιλο-χιτλερικός-αντισημίτης και αφού αποφυλακισθεί λόγω της συμμετοχής του στο αντάρτικο πόλης , σύντομα ξαναφυλακιζεται με τον νόμο Volkverherzung “υποκίνησης του λαϊκού μίσους εναντίον ενός τμήματος του πληθυσμού”.
Ο Φριτς Τόιφελ ίδρυσε το 1967 την περίφημη «Κommune 1», το πρώτο και πιο διάσημο κοινόβιο της χώρας, στο οποίο είχαν καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία και η μονογαμία. Την 2 Ιουνίου 1967, σε μια διαδήλωση εναντίον του Σάχη της Περσίας ένας Γερμανός αστυνομικός πυροβολεί και δολοφονεί τον φοιτητή Benno Ohnesorg. Μερικά μέλη της «Κommune 1» και της «Wieland Κommune» (μεταξύ των οποίων και ο Michael Baumann) ιδρύουν την επαναστατική οργάνωση ”2 Ιούνη”. O Michael Baumann αποχωρεί από την ”2 Ιούνη” το 1972. Μετά την επανένωση, αποκαλύφθηκε ότι το 1973 συνέγραψε αναφορά 125 σελίδων που απέστειλε στην Stasi, με πληροφορίες για 94 άτομα του ενόπλου αγώνα , τις επιθέσεις, τον οπλισμό, ακόμη και για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις!!!
Τελικά, εκτός από τον λουθηρανό πάστορα και πατέρα της Merkel , αρκετοί άλλοι είχαν μια σχέση «συμπάθειας» με την Stasi η το κομμουνιστικό καθεστώς. Υποθέτω, ότι αυτή δεν ήταν αμιγώς ιδεολογική (εντοπίζοντας διαχρονικά τον αιώνιο καιροσκοπισμό των γερμανικών φύλων να συντάσσονται με την πλευρά των εκάστοτε ισχυρών) αλλά μάλλον αποσκοπούσε σε ελευθερίες/προστασία και άλλα υλικά προνόμια…”
Και ένα αρκετά αισιόδοξο μήνυμα:
“Η ΔΗΜΑΡ στηρίζει τη συγκρότηση κυβέρνησης της Αριστεράς”.
http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=144735&catID=11
http://www.prionokordela.gr/rokanidia/otan-o-mixaloliakos-tis-xrisis-avgis-egrafe-piimata/
Να τον χαιρόμαστε
O μέγας Παν-Σατάν
Μόνο θλίψη και οργή!
Τέτοια διαστρέβλωση και τόσοι ψηφοφόροι του Πανός! Χρειάζονται αιώνες για τη μελέτη της ψυχοσύνθεσης (αν υπάρχει κάτι τέτοιο) των νεογραικών.
Να τον χαίρονται και να τους χαίρονται, αυτοί που τους ψήφισαν…
Δεν κατάλαβα ???
Δηλαδή καλύτεροι είναι οι Ιταλοί που έστειλαν
στο κοινοβούλιο τους την Cicciolina ( πορνοσταρ
για όσους δεν γνωρίζουν ) !!!!!!
Και εσείς θορυβηθήκατε με ακίνδυνο γραφικό
και την παρέα του .
Αγαπημένε και καλέ μου φίλε Γιώργη
Να είσαι σίγουρος πως οι 635 κάτοικοι των Καλαβρύτων δεν ξέχασαν τίποτε !!!
Απλά βρήκαν τρόπο να πούνε σε κάποιους
πως (( είσθε πιο απεχθείς και από τους
εθνικιστές ))
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν ξεχάσαμε κανέναν. Το σημαντικό είναι ότι για πρώτη φορά, μπήκαν οι Έλληνες ψηφοφόροι στον κόπο να δουν και να διαλέξουν και κάποιο άλλο ψηφοδέλτιο εκτός από τα δύο “αμαρτωλά” που έφεραν τον τόπο σε αυτή τη κατάσταση…. Αυτό είναι υγιές κατά την γνώμη μου… και απο ‘κει και πέρα, θα βρεθεί κάποιος τρόπος… Μπορεί να μην αρέσει στις τράπεζες και τους υπόλοιπους που τους βόλευε η κατάσταση αυτή, αλλά, κάναμε ενα βήμα μπροστά… αυτό είναι το σημαντικό… Δεν ξεχάσαμε κανέναν.. Για πρώτη φορά, αποφασίσαμε να διαλέξουμε κάτι άλλο εκτός από αυτό στο οποίο οφείλεται αποκλειστικά η κατάντια της χώρας μας, και ήταν και το αποτέλεσμα της γενιάς που αρνείτο να ξεχάσει… κρατώντας μιά ζωή την λαμπάδα του μίσους αναμένη…. Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει από αυτούς που εκφράζουν ελεύθερα την γνώμη και τα πιστεύω τους, ΟΠΟΙΑ και αν είναι αυτά, αλλά από αυτούς που αναγκάζουν κάποιους άλλους να κινούνται στο σκοτάδι….
Κατά τη δική μου γνώμη πάλι το πιο τραγικό είναι όχι το να μη ψηφίσεις αλλά να το μη ξέρεις τι ψήφισες.
Από εκεί και πέρα, ούτε “γραφική”, ούτε “ακίνδυνη” ειναι η Χρυσή Αυγή, ούτε ένα “παροδικό φαινόμενο”.
Συνεπώς δεν τίθεται θέμα ελευθερίας διαλογής αλλά διαλογής ελευθερίας…
Εχετε ξεχασει οτι στην Γερμανια ο ναζισμος δεν θα επικρατουσε το 1933 , αν δεν υπηρχε η συνεργασια του γερμανικου και διεθνους κεφαλαιου. Η δε κατευναστικη πολιτικη των Αγγλων επετρεψε τον υπερεξοπλισμο της ναζιστικης Γερμανιας.
Ιστορικα, δεν νοουνται ναζιστικες οργανωσεις , που να εξυπηρετουν. τον λαο, αλλα την αρχουσα ταξη, παιζοντας τον ρολο του ημιεπισημου παρακρατους,με στρατιωτικου τυπου δομη και ιεραρχια, οπως σε πολλες δεξιες ή καλλυμενες δικτατοριες στην Λατινικη Αμερικη.
Ο νεοναζισμος εμφανιζεται συχνα τα τελευταια χρονια στην ευρωπη λογω του υπαρκτου προβληματος συσσωρευσης μεταναστων, σε συντηρητικα αγροτικα και μικροαστικα στρωματα,παραβατικα ατομα, κακοποια στοιχεια, στρατο και σωματα ασφαλειας.
(σχόλιο 14) προσυπογράφω
Φίλε Τυρταίε αυτή η παρακρατική (με πρόσβαση στα σώματα ασφαλείας και καταγγελίες ότι πριν κάποια χρόνια σε υπόγεια της ΝΔ τυπώνονταν τα φυλλάδια τους) συμμορία είναι σοβαρότατη απειλή στο βαθμό που θα εδραιωθεί αν λάβουμε υπόψη μας ότι τα μεγαλύτερα ποσοστά τους τα πήραν σε νεαρές ηλικίες.
Αυτό που με φοβίζει σήμερα 9 Μαΐου 2012 είναι αν συρθούμε να ψηφίσουμε σε 5-6 βδομάδες με την ουρά κάτω από τα σκέλια.
«η νεοελληνική ταυτότητα και η εθνική αυτοσυνειδησία δεν προκύπτουν ως αποτέλεσμα πολιτισμικών διαδικασιών όπου η Αρχαιότητα συναντά την Ορθοδοξία και η Δύση την Ανατολή, αλλά ως αποτέλεσμα της ενεργούς παρέμβασης του κράτους»
A. Λιάκος, «Η γέννηση ενός έθνους», Το ΒΗΜΑ, 18/08/2002
Εγέρθητος! …Εμπρός διά νέα ανδροπρεπή και εθνικά σχολικά ανθολόγια ποιήσεως! Ας αποσυρθώσιν πάραυτα τα βιβλία άτινα παράγουσι ριψάσπιδες νεανίας! Ο Αρχηγός δεν περιμένει ΠΟΤΕ! ΕΠΙΒαλλει [έτσι τραγόμορφος και σατανικά υπέροχος και του μύθου ή του ζύθου νοσταλγός που είναι…].
Μακράν-μακράν ο Λιάκος
Είς και Θεός: Μιχαλολιάκος!
Βόμβος αυγής!
Χρυσής πορδής…
Το λίαν εθνικόν ποιηματάκιον ενεπνεύσθην μελετών τα της ιστοσελίδος των ΠΟΙΕΙΝτών
Κι αφού ήκουσα εκ της γραίας μητρός το αμίμητον εις την ημετέραν αφελήν ερώτησιν :
‘Μάνα, τι θα ρίξεις στην κάλπη;’. _»Μια πορδή μές στην ψυχή τους , παιδάκι μ’»…
Γι’ αυτό το ρωμέϊκό θα ζήσει, αδέρφια!!!
Με ήθος Πασόκου ποιητή ούτε καν Τηλέμαχος Χυτήρης δεν μπορείς να γίνεις πλέον