ΘΥΣΙΑ

Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.

Προς Κορινθίους Α΄ ιγ 8

Το ασυμβίβαστο κακό
επισκιάζει τα πάντα.

Οι κρύσταλλοι της γονιμότητας
μας χαρακώνουν καθημερινά
με καθοδηγούμενες δολοφονίες,
αγοραπωλησίες παιδιών,
επώδυνες αυτοχειρίες,
σαρκικές προσφορές επιτηδείων,
υγειονομικές υπηρεσίες πιστωτικών καρτών,
δανειακές καρκινικές επιπτώσεις,
δωρεάν σχολικό αποπροσανατολισμό,
μεταναστευτικές αδιέξοδες διεξόδους.

Σπάστε τα τηλεοπτικά παράθυρα,
κατακρεουργείτε τις ψυχές μας,
πεθαίνουμε δίχως αγάπη.

Αγάπη,
γιατί μας άφησες ολομόναχους;
Πού είσαι;
Σου φωνάζω επιτακτικά,
άκουσε τον ικετευτικό μου σπαραγμό.

Αγάπη,
μην επιτρέψεις, ακόμη και τώρα,
στο ύστατο ελπιδοφόρο δευτερόλεπτο,
να παραδοθεί το ανθρώπινο γένος
σε εμφύλιες συρράξεις
διακυβερνητικών εξουσιαστικών εγωισμών.

Αγάπη,
πρωτογενή παράγοντα ανθρωπιάς,
θυσίασε εμένα ως αντίτιμο σωτηρίας
στις ουράνιες αιώνιες ενανθρωπίσεις.

Αγάπη,
σε αγάπησα πολύ…

***
Όλη νύχτα ούρλιαζε
σαν ντελάλης την πραμάτεια του
ο αέρας
τσίτωνε την ακοή το ψιλόβροχο
Nα θέλεις να βγεις έξω ξυπόλητος
δίχως ανάσα,
να μαζέψεις τα φύλλα χούφτες
να τα φορέσεις πανωφόρι
Δυο φορές γύρισε
γύρω από το λαιμό
το λουρί
Άτιμο σκυλί,
την άλλη φορά θα σε αφήσω
να μάθεις να ελέγχεις τους φόβους
Έτσι είναι η ζωή
δεν γλιστράνε τα βήματα
στο χώμα,
σέρνουν αλυσίδες
χλιμιντρίζουν μόλις τσιτώσει το σχοινί
Θα βγεις απέναντι,
σε τόπο χλοερό ευάερο και ευήλιο,
τοπίο αναγεννησιακό
γαλάζια συννεφάκια και τα συναφή….

`

Ι.

Ακουμπώ το χερούλι της παιδικής μου πόρτας
σαν να κάνω χειραψία με έναν άγνωστο.
`
ΙΙ.

Ανακάλυψα το σώμα μου τυχαία
όπως εξερευνούσα τον γύρω χώρο.
Μια παλλόμενη αίσθηση,
προμήνυμα των ετερόφωτων ηδονών,
πλημμύρισε το δωμάτιο
σαν μια αχτίδα ήλιου που καρφώνεται κάθετα
στο πρόσωπό σου.
Ένα άσπρο κύμα ζεστό
έδρεψε την αιδώ
-η αίσθηση θα χανόταν αργότερα
μέσα στους λαβυρίνθους της αισθητικής-

κι ένας νεός κόσμος ανέτειλε.
`

ΙΙΙ.
Η σιωπή ήταν τότε
ένας ανθισμένος κήπος·
οι λέξεις κρέμονταν απ’ τα κλαδιά
των δέντρων
όχι σαν απαγορευμένοι καρποί
αλλά σαν πέτρινα καλόχτιστα γεφύρια.
Ακούγονταν παντού νερά και γέλια
ανερμήνευτα
χωρίς τις αυριανές υποψίες.
Τα πουλιά διαλαλούσαν
αθώα τη ψυχή τους
και τα ανήμερα ζώα έγλυφαν
το τρίχωμά τους
με την ίδια μελλοντικά συμβιβασμένη γλώσσα.
Χανόμουν για χρόνια
μέσα σ’ αυτό τον κήπο
μέχρι εκείνο το πρωινό
όταν εμφανίστηκε στο κατώφλι του

ο ανθρώπινος ήχος.

*

Ξεμείναμε στην άκρη της χιλιοακουσμένης μπάρας
να φλερτάρουμε τα σπασμένα μας.
– Ψάχνω άλλον τροπο για να πληγώνομαι, σου είπα.
Δεν το κατάλαβες, σʼ ακολούθησα…

*

Κόκκινο

Απʼ το τοπίο μας,
το μόνο που δεν θυμάμαι είναι
το λουλούδι που φορούσες.
Σκόρπιζε παντού τʼ άρωμα της λιτανείας.
Αυτό το θυμάμαι, και τα πέταλά του ήταν άτυχα,
κι αυτό το θυμάμαι!

Προσπαθούσα να σου πω, λέει,
πως είχα πεθάνει.

Ή μάλλον όχι!
Ήταν κόκκινο…

`

Ευφορία

σκότωσα
τον φύλακα
άγγελό μου
πριν με σκοτώσει
αυτός•
και μετά τον έφαγα.
κράτησα μονάχα
τα φτερά του.
τα φοράω το
βράδυ
και
κάνω πτήσεις
πάνω από την πόλη.
οι βιτζιλάντες
έχουν βγάλει
τις μάσκες,
τώρα τις φορούν
οι εραστές.

βέλη τους χτυπούν
από παντού
και κανένα
δεν βρίσκει
στόχο