Αποχωρισμός

Με αφήνει
να την αφήσω
η εταιρική αγκαλιά
πονάω
κλαίω
υποφέρω
επέμενα πως είναι μέγγενη
μάνιασα να την αποχωριστώ
άριστες οι επιδόσεις μου
σε υγρά όνειρα
ελευθερίας
από το αχανές open space

κάθιδρη
κιοτεύω
την ώρα που μʼαφήνει
να την αφήσω
η εταιρική αγκαλιά
δεν είναι πια σιδερένια κλούβα
είναι η μόνη αγκαλιά
που έχω
αγκαλιά ανυπόφορη
μοναδική αγκαλιά
η πιο κοντινή μου
επίφαση οικειότητας
βουίζει σα μελίσσι
σαν οικογένεια
στο κρύο
στη μουντάδα
ξένη όντας
δε της κοστίζει τίποτα
να με αφήσει
να την αφήσω

ορφανεμένη
τι θα κάνω
χωρίς την εταιρική αγκαλιά;
σε ποιον
να δώσω το ζουμπούλι
που άνθισε πάνω στο γραφείο μου;
σε όποιον να ʽναι
σε κάποιον
οποιονδήποτε
να με θυμάται

θα ξεχαστώ γρήγορα
το ξέρω
είναι εικονική
άκαρδη
συμφεροντολόγα
η εταιρική αγκαλιά.

Στην ώρα της συγκομιδής,
ξίνισε το γάλα στο βυζί της μάνας.
Μαρόκο…
Άκουσα-την φώναζαν Κασσιόπεια
κι είχε τα νύχια της γαμψά,
περίτεχνα βαμμένα
πετράδια και στολίσματα
το αίμα για να κρύβει.
Το δέρμα των νεκρών,
το αίμα
κείτονταν στα νύχια της,
γέλιο υστερικό σαν την μομφή.
Πεινασμένους οργασμούς,
γδαρσίματα στο πρόσωπο,
ξεχειλωμένα σ’αγαπώ
και σε μισώ αντάμα
-ανάμεσα στα νύχια της.
Αναρωτήθηκα-χρόνια μετά,
στην γενιά των βουβώνων!
γιατί τ’άστρα να διακρίνουμε
μόνον έξω απ’τα τείχη μιας πόλης;

Γηγενής

Μίλησες σʼ ανθρώπους. Δίχως φωνή.
Απολογήθηκες μόνος σου.
Πολιτικά δολοφονημένος.
Κοινωνικά βιασμένος.

Χωμένος σε άσωτες πράξεις
πολιτικών αμαρτημάτων.

Γράφοντας τη πολιτική Ιστορία.

Τι άλλο μένει;

Όταν έπεσε η αυλαία

Σάπιες ελπίδες

Σκηνικά μιας παράστασης
που τέλειωσε

Σήμερα

Στο γεφύρι της κακομοιριάς
εκεί που στενάζουν μάτια αλύτρωτα

Καμπάνες ηχούν
στο ξημέρωμα της νίκης

Ήρθε η ώρα να φύγει
Αλλαγή δε θα ʽρθει
και το ξέρω καλά
στης λησμονιάς την απελπισία βυθίστηκε
για να δει το παρελθόν στο μέλλον

Ακατάσχετοι πόνοι
σʼ ένα βουβό τοπίο
σκέτη νέκρα

Σκελετωμένες παρουσίες ανύπαρκτες στη δίνη του χρόνου
Αλαλιά με βασανίζει
εκεί πʼ ο νους μου ωρύεται γελώντας ειρωνικά

Η αράχνη σπίθα τις ισορροπίας μας,
χαμένη πια στις μεγάλες φλόγες των επιθυμιών μας,
σε όλα όσα ζητήσαμε,
σε όλα όσα αποκτήσαμε.

Στην υγεία τον καιρών θα σε θυσιάσω,
στην υγεία των δικών μου καιρών,
του δικού μου φεγγαριού,
τις δικής μου χαράς.

Και όταν σαπίσει το σώμα σου,
πνεύμα,
και όταν λουλούδια γεμίσει το σαπισμένο σου σώμα,
θα έρθω ένα ένα να τα κόψω και θα στολίσω τα ανέγγιχτα μαλλιά σου,
γιατί μόνο αυτά παρέμειναν γυαλιστερά,
μονάχα αυτά παρέμειναν ατέρμονα στον χρόνο και στο ζοφερό το χώμα,
γεμάτα ζωή εις μνήμην τις παλαιάς σου δόξας,
πνεύμα.

Βραδύς ο λόγος και η σκέψη τα βράδια,
μεμονωμένες εικόνες,
ασήμαντες.
Έτσι,
έμειναν οι λέξεις μου
στην άκρη των χίλιων μου χειλιών,
σαν ποίημα που δεν βρήκε αυτί να το ακούσει,
μάτια να το διαβάσουν.

Έρχομαι από τη βορεινή Αλβιόνα,
εκεί που τα χέρια τρέμουν απʼ το κοντανάσαιμα τʼ ουρανού
και τα σύννεφα είναι λεχώνες με στήθη πρησμένα δάκρυα.
Το χώμα σκαρώνει χρυσομαλλούσες κόρες,
να θυμίζουν τα φωτερά κεφαλάκια τους
τον Ήλιο που σπάνια καταδέχεται να ξεπροβάλλει.

Φέρτε μου τον βράχο τον θαλασσινό
να ξαποστάσω.
Εκείνον που ο Οδυσσέας είχε για πόντιουμ
όταν μιλούσε στον ωκεανό κι έπειθε τις εφτά θάλασσες
ότι θα μείνουν για πάντα αλησμόνητες
μέσα στα πελαγίσια μάτια του.

Θέλω εφτά μερόνυχτα για να τινάξω από πάνω μου
το βροχόνερο της άλλης πατρίδας.
Μούσκεψε κι ο νους απʼ τις ρανίδες
που ξεμυτίζουν πάντα απρόσμενα
μέσα απʼ των σκαιών σύννεφων τα σπλάχνα˙
τι θες και τα σκαλίζεις;
Μονάχα αναφιλητό κι αλλοφροσύνη θαʼ βρεις.