ΑΠΡΙΛΗΣ

Άνοιξα το παράθυρο
Απρίλη μήνα
κι είδα μια Άνοιξη αλλιώτικη
βουβή σαν μνήμα.
Οι μυγδαλιές κρυφτήκαν ντροπιασμένα
τα ρόδα ανθίσανε μαύρα και ματωμένα
και τʼ αηδόνι της αυλής χαμήλωσε το βλέμμα
μη δει την όψη του δειλού
που έχασε το στέμμα.

Μέσα στην κάμαρη σκυφτός
Γενάρη μήνα
είχα το Φως της νιότης μου αγκαλιά
μια Μούσα για το ποίημα.
Δεν το περίμενα ο αφελής
πως οι καρδιές λυγάνε
και του Χειμώνα τα φιλιά
την Άνοιξη πονάνε.

ΕΧΕΜΥΘΟ

Μέσα στο δώμα μοναχός για ώρες συλλογιέμαι,
απάτριδες ακρογιαλιές και λίκνα μυροβόλα,
που κάποιος δήμιος εραστής ξεγέλασε με δώρα.
Μιας Αφροδίτης το φιλί και της Ελένης το κορμί,
σκήπτρα χλωμά, με αργύρια αγορασμένα,
που αγκομαχούν στη θλίψη τους γυμνά και ντροπιασμένα.
Κορίτσια που σμιλεύτηκαν χωρίς σταγόνα αγάπη,
γυναίκες που μεθύσανε με κέρματα στη πλάτη,
κι ένας τυφλός ανήμπορος, ο Έρωτας θεός,
που την τιμή του έχασε και πήρε ο χρυσός.
Μέσα στο δώμα μοναχός για ώρες συλλογιέμαι,
ʽʼάμα σαπίσει το κορμί και λιώσει η Ηδονή,
στου Έρωτα το μαγαζί,
πόσο πουλάνε τη ντροπή;ʼʼ

`

Καρποφορούσα λύπη

Αλληλοκατεστραμμένα δασάκια.
Σχημάτισέ μου έναν άνθρωπο που διασχίζει
τη διάρκεια του τσιγάρου του δίχως να φλυαρεί εγκεφαλικά
σε μιαν ανέλπιδη ευτυχία να διατηρηθεί λίγο ακόμα
ο φλεγόμενος καπνός.
Ηδονικές οι λύπες που τρεμουλιάζουν το κορμί,
μα τίποτα, τίποτα, τίποτα δεν είναι πιο ηδονικό
απʼ το να μην υπάρχει λύπη και να τρεμουλιάζει μόνο του.
Γιατί όσα δεν με άφησες να σου λικνίσω με τον πόθο
τα έκανα λέξεις, που δεν είχαν ειπωθεί ξανά από ζώσα ψυχή
–μόνο από νεκρόφυλλα για να θαυμαστούν στην πτώση τους–
κι είχες πια να λες πως δε με καταλαβαίνεις.
Κι ίσως ό,τι δεν καταλαβαίνουμε να το έχουμε ήδη βιώσει
σε στιγμές που παραγράφονται τα βιώσιμα..

Αλληλοκατεστραμμένα δασάκια.
Ξυρίζω τα κεριά μου με το νύχι γιατί το ξέρω,
ό,τι είναι αυτοκαταστροφικό
ξέρει να ζωντανεύει αδιάκοπα μαζί με το γολγοθά της ανάσας.
Ό,τι είναι αυτοκαταστροφικό
εκμηδενίζει τις ποσότητες και αναβλύζει το άνευ όρων και ορίων,
εγκαταλείπεται από μόνο του κι ας οργιάζει αγάπη.
Και τα κεριά αν τα παρατηρήσεις σε απόλυτο σκοτάδι,
με τα μάτια γουρλωμένα, χωρίς να περιμένεις κάποιαν ανατροπή,
τότε σε ανταμείβουν και χορεύουν απαλά
και καίγονται και χαίρονται και θέλουν να σταματήσουν να καίγονται
και δεν τα σβήνεις εσύ
κι έτσι σε ερωτεύονται.

Αλληλοκατεστραμμένα δασάκια.
Ξέρεις, θα μπορούσα να καταπιώ όλο το λιβάνι του κόσμου,
μα προτιμώ να το μυρίζω
και ναι, θα μπορούσα να λουστώ με όλο το ρούμι
που μύριζα τα βράδια της φθοράς,
μα προτιμώ να το καταπίνω.
Εξάλλου, υπάρχουν τόσα άλλα πράματα που θέλω να τα κάνω ανάποδα
Όπως να σου προκαλώ τρυφερότητα και να αισθάνεσαι τόσο άβολα
να γίνομαι όμορφη για το περιστέρι που με κοιτά λουλουδιασμένο,
να χαϊδεύω στους ανήλιαγους σκορπιούς και να γλύφω θολά ποτάμια
αντίθετα στην τρελή ροή τους.
Να βοηθάω τα ερωτευμένα δάση,
όταν θυμώνουν,
να ρουφάνε περισσότερο ήλιο απʼ το ταίρι τους
χωρίς να το ονομάζουν εκδίκηση,
αλλά γλυκιά ανταλλαγή καρποφορίας της λύπης
για να ανθίσουν πάλι έστω και μέσα απʼ τη λύπη τους.

Αλληλοκατεστραμμένα δασάκια..

`

Για να τελέψει ο Θεός…

Ο κάθε μαχαλάς και η τάξη του. Κάθε σπίτι ένα κελί, κάθε κελί και ένα κελάηδισμα. Στον ουρανό δεν υπάρχουν μαχαλάδες, μόνο σημεία στον ορίζοντα, φτερά που κοπανιούνται, η εμβοή των ραπισμάτων στον αγέρα και σμήνη από τους τυχοδιώκτες του Καλοκαιριού.

« Να αγαπάς το ψύχος του Χειμώνα, γίνε πιο κίτρινος απʼ του Φθινόπωρου τα φύλα, την Άνοιξη φοβού τον Γδάρτη, το Καλοκαίρι μην τραγουδάς – αν το κουφάρι σου δεν θες ψημένο σʼ ένα δέντρο απάνω – . Το Καλοκαίρι να αποταμιεύεις… Για νʼ αγαπάς το ψύχος του χειμώνα, να γίνεσαι πιο κίτρινος απʼ του φθινόπωρου τα φύλλα, και μέσα απʼ τα καιόμενα αποθέματά σου να διυλίζεις απʼ την άνοιξη τη στάχτη. Ο κάθε μαχαλάς και η τάξη του ».

Μα στον ουρανό δεν υπάρχουν μαχαλάδες. Οι φόνοι και οι αιμομιξίες δεν καταδικάζονται γιατί δεν εφευρέθηκαν ακόμα, η αρχή είναι ακέφαλη, εν είδει κεφαλής εφύτρωσαν δύο στήθη γυναικεία για να βυζαίνουν τα απάτριδα μωρά.

Μία ζωντανή εικόνα του Άμμωνος, μια καρικατούρα της άμωμου συλλήψεως και μια απόχη, αρκούν, για να τελέψει ο Θεός, προσοχή!

Όχι ο άνθρωπος ή το πουλί

μα ο θεός.

`

VIII.

Ποιήματα και
άνθρωποι αδιακρίτως
σε έρημη γη.

*

Είσαι ένα ράφι στη βιβλιοθήκη μου όπως
την κοιτώ απʼ την καρέκλα μου δεξιά:
ράχες σκληρές, μαλακές, οπισθόφυλλα,
δώρα ασημένια ποιήματα· να ένας τρόπος

να σε νιώθω κοντά. Ένα βιβλίο κι ακόμη
ένα· άλλα μικρά, άλλα μεγάλα (λιγότερα),
καλοδεμένα· από μιʼ άλλη ζωή τα περισσότερα,
καλά δεμένη κι αυτή, εάν θες τη γνώμη

τη δική μου. Και τώρα που μείναμε μόνοι,
τα βιβλία σου κι εγώ, λέω να κρυφτώ
στο από κάτω ράφι· και μόλις νυχτώνει

να ανεβαίνω, να σε κοιτώ, να σε σκεπάζω
με ένα μαύρο απέραντο σεντόνι -που να
μπαλώνει τη λαθραία μας μνήμη στα κενά.

Βήμα Θανάτου…
Πασχαλιές ως τα Σύννεφα.
_ “Δεν σβήνουμ’ έτσι.”

Πυγολαμπίδες
ρυθμικά αναβοσβήνουν
μες στις ψυχές μας.

Τυρκουάζ Σμαράγδι
σε Ήλιο Μαργαριτάρι•
Κέρκυρα γράφω.

Μέσ’ απ’ τους φράκτες
ολοπόρφυρα ρόδα
κρυφοκοιτάζουν.

Σμάραγδου Εικόνα
χρυσόψαρο κυλάω
σε Άνοιξης φλέβα.