Βήμα Θανάτου…
Πασχαλιές ως τα Σύννεφα.
_ “Δεν σβήνουμ’ έτσι.”

Πυγολαμπίδες
ρυθμικά αναβοσβήνουν
μες στις ψυχές μας.

Τυρκουάζ Σμαράγδι
σε Ήλιο Μαργαριτάρι•
Κέρκυρα γράφω.

Μέσ’ απ’ τους φράκτες
ολοπόρφυρα ρόδα
κρυφοκοιτάζουν.

Σμάραγδου Εικόνα
χρυσόψαρο κυλάω
σε Άνοιξης φλέβα.

Ένα παιδάκι λεπτό σαν ψαράκι
σηκώνει ψηλά
ήμερο γλάρο στο φώς απ’ το φάρο
κι αυτός το φιλά.

Μια Νότα μόνη,
ο Διογένης αντίκρυ.
_”Που πήγε ο Κόσμος;”

“Νιώθω καλά” λες
( παραίσθησης μια νίκη)
κλαις παραπέρα.

Λειψό Τραγούδι,
άμα σε ολοκληρώσω
εαυτό μου κόβω.

Χώρος και Χρόνος
τα Δέντρα και το Δάσος…
_ “Χέρι σου δώσ’ μου!”

Τα Παραμύθια,
οι Άνθρωποι και οι Ζωές τους•
σε αγκάθια ρόδια.

Δυο Πεταλούδες στάθηκαν
_ λευκές ερωτευμένες _
σε άνθος της Κερασιάς καρδιά
που το φιλούσε ο Ήλιος.

_ “Κόκκινος Ήλιος
με φώς σε φιλώ!”
_ “Όμορφος Άνδρας
στη λάμψη γελώ!”

Κόκκινα Μήλα
παράδρομους ζωής μας
διαρκώς δαγκώνουν.

Κούπα φωτός, μια
σπονδή στο Γαλαξία,
Γη μας γυρίζεις.

Γιασεμιών Κόσμος
ζάχαρη τα Φεγγάρια•
μην με ξυπνάτε!

Σπίνος στο σύρμα
φαγητό στο τραπέζι
ζεστό τραγούδι.

Διάττων αντίκρυ
τετράφυλλο τριφύλι
… και περιμένεις;

Κυματίζεις Αυγή στο Στερέωμα
τα μαλλιά σου χρυσά κι ασημένια
Περιστέρια χαϊδεύουν τα μάτια σου
και με χέρια γελάς κοραλλένια.