-Άτιτλο-

Οι ποιητές που αγάπησαν πιο πολύ τις λέξεις
απʼ ότι αγάπησαν τον ίδιο τον άνθρωπο
δεν ήταν ποιητές
Αυτοί που με τους στίχους
έθρεφαν τον ναρκισσισμό τους
Αυτοί που λάτρευαν τον ήχο της φωνής τους
και την ηχώ της χειροκροτούσαν
δεν ήταν ποιητές
Ήταν έμποροι λέξεων,
μαστροποί κούφιων συναισθημάτων

Οι ποιητές που αγάπησα, με κάθε ποίημα τους, πέθαιναν λιγάκι
Ξερίζωναν τον εαυτό τους, μπας και ριζώσουνε οι λέξεις
Μαδούσαν τον εαυτό τους, μπας και ανθίσουνε κάποτε οι λέξεις τους

Σταγόνα σταγόνα έπεφταν
Γέμιζαν την εσπέρα του θανάτου
Έπεφταν στους τάφους των αγνοημένων ποιητών
Γέμιζαν τις μπούκλες της ξενιτιάς
Φώτιζαν μια χούφτα χώματος
Γέμιζαν το μαξιλάρι του ανέμου
Έπεφταν στο φόρεμα της θάλασσας
Έπεφταν στο πρόσωπο των άστρων
Σταγόνα σταγόνα έπεφταν
Έπεφταν στις πύλες των Αθηνών
Η θάλασσα βουβή
Τα άστρα χωρίς πνοή, χωρίς φως
Των θεών τα αγάλματα σπασμένα
Τα όνειρα τους ξεθωριασμένα
Στην αγκαλιά τους η μεγάλη θλίψη
Ήταν μόνο δάκρυα που έπεφταν
Πολλά δάκρυα, μαύρα δάκρυα
Δάκρια της μεγάλη τραγωδίας

ΣΙΩΠΗ

Η νυχτερινή σιωπή του τραίνου,
ολόφωτη ταξιδεύει,
στον παγωμένο χρόνο των αγαλμάτων.
Άγγιξε το πέπλο της σιγής των
αθάνατων σωμάτων.

Νεκρά φύλλα,
χαμένες μέρες,
σκόρπιες νότες στις τσέπες σου,
αναπήδησαν από τα γυμνά σου ρούχα,
όταν το μυαλό
κοιμήθηκε στο όνειρο,
εκεί,
δίπλα από τη στέρνα με το Φίδι
και το Φιλί.

Γέρικες ώρες που σεργιανούν στο πρόσωπο,
που χάνεται
στο κορμί που ξεραίνεται και καίγεται,
σκόνη,
σκόνη παντού,
Φλογισμένη.

Δεν υπάρχει τίποτα,
Μόνον ο Μέγας Θάνατος.

Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ

Υπάρχει ένας επισκέπτης
Στον χωροχρόνο των άλλων.
Αγνωστικιστής παντός κόσμου.
Ποθεί τα λίγα και τα παράξενα.
Ζει για την αγκαλιά ενός φίλου,
για ένα πιάτο ζεστό φαϊ,
μια θύμηση,
ένα φιλί στο στόμα.
Κυνηγάει την χαμένη παιδικότητα
των μεγάλων.
Τρέμει την αδράνεια.
Πορεύεται με ένα ρόδι κι ένα αγκάθι
και μετριάζει τη ζωή στα χέρια του.

Αυτός
είναι ένας επισκέπτης του κόσμου
στον κόσμο!

Τον γνώρισα, τον έζησα!
Φωλιάζει μέσα μου
και κατακυριεύει το είναι μου.

Κι εγώ…Του το επιτρέπω!

`

ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΛΕΜΟΝΟΦΥΛΛΑ

μυστικισμοί
στην επιφάνεια ενός ανθοσεπτέβρη
-σʼ άπειρο αριθμό μολονότι δεν νιώθεται με γυμνό μάτι δεν νιώθεται –
βρίσκει κανείς επτά σεπτά ρηγάτα.
σεπτά καθότι επτά
και ρηγάτα καθότι συστατικά διαιώνιες φιληδονίες•
στην επιφάνεια ενός ανθοσεπτέβρη
βρίσκει κανείς επτά σεπτά ρηγάτα:

το αμήν μιας προσευχής
το ακατάληπτο μινύρισμα μιας μέλισσας,
την πέτρα το νάμα κι ένα λαμπύρισμα
ασθενικού φωτός
την υστέρα τής κατάφασης και
το ανάσασμα μιας γυναίκας που εκδίδεται.

ω υπερωκεάνιε Μαλντορόρ
ω χωματένιε Ντάττατρεϊα
πριν μʼ απαντήσεις σβήστηκα
πριν με σκοτώσεις πέτρωσα
και πριν να λάμψει πάνω μου ο τελευταίος πιθανός ήλιος
πρόλαβα και τρύπωσα
στο ροδάμνι ενός νεκροκεριού
που μόλις
που μόλις
άναψε.