Ψίθυροι

Λευκό Κοχύλι
στο προσκεφάλι σ’ έχω
Φλοίσβους ν’ ακούω.

Νύχτα Βελούδων
Όνειρά μας χαϊδεύεις
ραίνεις με Αστέρια.

Βουερά Κουνούπια
κεντρί τους μας καρφώνουν
κι Όνειρα πίνουν.

_ Ψυχή Φευγάτη _
χάθηκες Πεφταστέρι
πέρα• _ στο Σκότος.

Ένα Κοχύλι
κάτω απ’ το μαξιλάρι
με ταξιδεύει…

`

Μετρονόμος

Τα σώματα του Bacon δεν είναι σώματα γιατί, κατά βάθος, είναι κορμοί.

Κορμοί που μετρούν
αντίστροφα τον χρόνο, με ανάστροφη πλαστικότητα,
που θρέφεται από την έλλειψη
ενός αγγελικού στοιχείου.

Τα σώματα του Bacon
δεν είναι παρουσίες,*
μόνο κρατούν, το μέτρο
της παρουσίας, με την οδύνη τους,
σαν να ήταν
η οδύνη τους

Μονάδα.

*(όπως ήθελε ο ζωγράφος)

Το φτάσιμο του Χαλίφη

ΧαΛΛΛίφης ,όταν γίνω ΧαΛΛΛίφης (πολλά Λάμδα ,ξέχνα το ξΆφνιΑσμΑ)
Θα σε προμηθεύω ,τι θέλεις ; Τότε θα το ʽχω στο νού μου δεν θα σε ξεχάσω
Τώρα σιγοσβήνει η φωτιά , δεν θα ζεσταθεί σου λέω ,βγάλε το ʽʼκαμίνιʼʼ απʼ τη φωτιά.

ΡΡΡ …μηχανοκίνητα ακόμα και οι ανάσες μου χορεύουν
Μετρημένες πάνω στην αρματοδρομία ,που να φτάσω ; Που να φτάσουν κι αυτές;
Ποιος με κυνήγαγε – αγε-λες; -λες- σωρό άψυχες τεμαχισμένες
Σα κονσέρβες
Το φτάσιμο ξεθέωνε το λάδι μου…
Πώς σκατα θα παίρνω μπρός κάθε πρωί ;

«Περίμενα κάθε αυγή..» -Να τι ; …
«Για να ʽχω κάτι να ελπίζω..»
-Τι να ελπίζεις ;
«Να ʽχω μια ελπίδα να μου δίνει δύναμη να συνεχίσω ..»

-Τʼάφησες μισό δεν βλέπεις που σε κοιτάω ;
Χάθηκες κι εσύ, δεν σε βρίσκω
Όχι ότι κοντοστάθηκες ποτέσου να μʼεξηγήσεις δύο λόγια ναʼχα να λύνω εξισώσεις
(ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τη γλώσσα , πρέπει εδώ όχι εκεί ,πάλι τα ίδια; )
Άλυτος κόμπος το στομάχι της πάλι
Πάλι απʼτην αρχή «Περίμενα την αυγή ναʼχω( και τι;) να ελπίζω το ξημέρωμα να με ξαλαφρώνει..»

Ένας, δύο ,τρείς, τέσσερις ,δεκατέσσερις..μετράω καλά ,τι σ ʽαπόμεινε εσένα ;
«Περίμενα την αυγή να ʽχω κάτι να ελπίζω το ξημέρωμα σου λέω πάλι δεν μʼακους ;»

-Κανένας δηλαδή ; Μέτρησες καλά ; Ξανά μέτρα ,κάτι κάνεις λάθος
Ακολουθείς σωστά τη γλώσσα ;
Τους κώδικες ;
Τους λογο-τττ-θεσμούς ;
«Περίμενα την αυγή με τη ψυχή στα αυτιά
Στα μάτια
Στο στόμα ( τα χέρια και τα πόδια δεμένα, αχρείαστα λεν όταν σου τρέμουνε )
Στο στόμα λέω στα μάτια στʼαυτιά ..να απλώνεται μέσα μου και γύρω μου ,τι άλλο θέλεις για να ελπίζω; Πώς το εκφράζετε εσείς και το συνάφι σας ;
-Δεν μέτρησες καλά ,φτού κι απʼτην αρχή, μέτρα πάλι
«Α..στο καλό κι εσύ και η αυγή και η ελπίδα ,δεν σε χρειάζομαι …»
«Μη φεύγεις ,θα προσπαθήσω πάλι ..θα με δεχτείς; Αν προσπαθήσω πάλι ;
-…..
«Και μέσα μου και γύρω μου σκοτάδι ,κι όμως ένιωθα ασφάλεια»
-Που τʼάκουσες αυτά ,μέτρα σου είπα , μην αρχίζεις τα ξόγια…
«Δεν καταλαβαίνω εσάς και τα σόγια σας (ομάδι τραβούσαν αυτοί ) τα ξόγια σας ..μπόγια ..δέσατε τα σκυλιά ; Τα φιμώσατε ;»
-Αλάργα …κοντοζυγώνει…κάτσε ακίνητη τώρα ένα τσίμπημα ακόμη …
«Περίμενα την αυγή…γιατί ποτέ δεν ήρθε ; »

ΞΑΠΛΩΣΤΡΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Στο μπιτσόμπαρο αναζητώντας καταφύγιο
και η θάλασσα να ροκανίζει την ακτή
πεδίο αδέσμευτο ο Παράδεισος ανέκαθεν
άδειες σκέψεις περπατούν-σαν τον Ιησού- στο νερό.

΄Ομως εσύ
δυσκίνητη ξαπλώστρα μου
πεπρωμένο είσαι.
Πεπρωμένο είσαι, ω κράτος της ανάγκης,
(εμφανίζεσαι εδώ σαν σερβιτόρα).
Φέρε τον καφέ μου της παρηγοριάς!
Άφησέ με μόνο
με το αμείληκτο ερώτημα:
“εσύ τι έφερες”
“από το τάλαντο”
“που σου παρέδωσα;”

-Απαιτητικός αφέντης η Ομορφιά!
-Να μιλάς
σαν καλοκαιρινή βροχή
όπως
η χειμωνιάτικη
λιακάδα.

(Σωτηρίτσα Αύγουστος 2016)

`

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΑΞΗ

Η σπηλιά
η γριά σπηλιά
-πληγωμένη-
σε μιαν άνευρη νύχτα
το αυγό του ψαριού
-το κρυστάλλινο-
με ζωή την πληγή της μολύνει

που οι καιροί βιαστικοί
-την εθρέφανε –
στάλες βροχές μʼ αισθήματα
μʼένα κουτάλι άγνοια
και μπόλικο φυλαγμένο Θεό.

τί λίκνο ημερώνει τα φτερά των ονείρων ; –
με τις φεγγόπιοτες λαμπυρίδες
και με την άθαφτη καλοσύνη

έγινε δα η ωραιότερη αύρα

αυτή η πραγματικότητα ,
η ζώσα πια
θα είναι στους αιώνες
το εργαστήρι των αιώνων