ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΚΤΗΝΗ

Μέθυσε, κλάψε στο τρένο,
ρίξε τα κόκκαλα σου σε τοίχους.
Μόνο μην πεθάνεις με τεντωμένα δάχτυλα.

Ούρλιαξε, χτύπα τα μαξιλάρια,
αγκάλιασε τα μαξιλάρια για να σε βρει ο ύπνος.
Μόνο μην πεθάνεις με τεντωμένα δάχτυλα.

Μίσησε τον Θεό, προστάτευσε τον Θεό•
και τα δύο ταυτόχρονα αν θες.
Μόνο μην πεθάνεις με τεντωμένα δάχτυλα.

Μην πεθάνεις με τεντωμένα δάχτυλα.
Μην πεθάνεις προσπαθώντας να φτάσεις ένα χέρι
που κάποτε ήταν εκεί.

ΧΑΡΤΗΣ

Ούτε για φλόγες θα χρειαστεί να ψάξεις,
ούτε για επιγραφές που εξορίζουν την ελπίδα.

Είναι αρκετά πιο απλό:
Καθετί όμορφο θα σε πονάει.

Καταλαβαίνεις, καρδιά μου;
Την πρώτη φορά που θα φοβάσαι να κοιτάξεις τη θάλασσα.
Τότε θα ξέρεις ότι έχεις φτάσει.

Σιωπές

Ι.

Η αυγή έρχεται αργοπορημένη.
Τα μάτια ξεριζώνονται: Αγρύπνια.

Η ερημιά καταπίνει τις σκεψεις. Οι νεκροί
χαμογελούν ζεστά. Λαμπυρίζουν
τα κοχύλια στο σκοτάδι.
Η θάλασσα είναι φλόγα. Βαφτίζει
μύχια τη μοναξιά. Η απεραντοσύνη, φτερωτή.

Το ρολόι ξεπαγώνει τη θλίψη ‒ το φως σκουριάζει.
Στο παζάρι του χρόνου, ίσκιοι γυμνοί.
Επαίτες του ατελέσφορου.

Ο ουρανός τρέχει με κομμένα πόδια.
Οι τυφλοί παραπαίουν στο κενό.
Το τίποτε δεν νοσταλγεί τίποτε.

Άφιξη ή αναχώρηση;
Η στάχτη κρυώνει: Απελευθέρωση.

Χωρίς συντηρητικά

Μ αρέσει να μιλάω για το καλοκαίρι
έχω ιστορίες να πω
και λίγο ιδρωμένα χέρια που γλιστράνε καλύτερα στο χαρτί.

Όταν έγινε το ΜπινγκΜπανγκ, πρέπει να ήταν καλοκαίρι
όταν έγινε το ΜπιγκΜπανγκ, το σύμπαν από την απελπισία του ξέρασε τον εαυτό του τριγύρω.
Και στον παράδεισο: ήταν οι διάφοροι άνθρωποι εν αρχή, και ήρθε καλοκαίρι
έβραζε ο τόπος, έβραζαν τα κεφάλια τους και βαρέθηκαν το μεταξύ τους
και έφτιαξαν το θεό
Είναι γραμμένο στο ντιενέι μας το τέλειο, όπως και το απελπισμένο
κι έπρεπε να γίνει ένας θεός να δικαιολογεί τη μετριότητά μας, αφού
αντί για απελπισμένοι, γίναμε τέλειοι
παιδιά της ανάπτυξης και των ψυχολόγων και της συνήθειας
του ντεκαφεινέ και της μπύρας χωρίς συντηρητικά και της πληροφορίας και των λαιτ παγωτών και
του θυμού
και
της καύλας
που εκτονώνουμε στα μαξιλάρια μας λίγο πριν πάμε για δουλειά-
ο θεός όμως καταλαβαίνει και όλα τα δικαιολογεί
αλλά.

Εαρινές Νότες

Με Άνθη σαν Άστρα
οι Ασφόδελοι του Απρίλη
λάμπουν στους Ήλιους.

Δυο Χελιδόνια
σ’ ερειπωμένο στάβλο
χτίζουν φωλιά τους.

Ροζ τ’ Αλμυρίκια
ομορφιά τους θαυμάζουν
μες στο ποτάμι.

Πράσινη Ακρίδα
σε κίτρινα τριφύλλια
χοροπηδάει.

Ζωηρός Φάρος
επίμονα φλερτάρει
Νεαρή Σελήνη.

Ιουδαίας Δέντρα
_ Κουτσουπιές Ανθισμένες _
μωβ στραφταλίζουν.

Στων Ασφόδελων την Ώρα

_”Ζωή μου ο Άδης απαιτεί! Μα χάρη παίρνω εάν βρεθεί
ο εθελοντής που θέση μου θα πάρει” ο Άδμητος
ψιθύρισε την παγερότητα κοιτώντας του κατόπτρου
και ήταν ολόκληρος μια προσμονή• _ και μι’ αγωνία.
_”Σςςς… ” Τριγύρω, απ’ το είδωλο, η σιωπή
στην παγερότητα κιτρίνιζ’ εχθρικά
μα Ασφόδελων ακούγονταν, επίμονων, το θρόισμα.

_”Ζωή μου ο Άδης απαιτεί! Μα χάρη παίρνω εάν βρεθεί
ο εθελοντής που θέση μου θα πάρει” είπε ξανά
και ήταν ολόκληρος, φόβου, ικεσία.
Όδευε προς το θάνατο ο πατέρας του, γέρος πολύ,
με πρόσωπό του φύκι από τον ήλιο διαλυμένο
τα οστά του σκουριασμένα πια ψυχή μισοφευγάτη.
_”Την τελευταία μασώ μπουκιά ζωής. Είναι γλυκιά!
Τόσο που σε κανένα, ούτε σε ‘σένα, δεν μπορώ
να τη χαρίσω γυιέ μου” αρνήθηκε
( πλάτη γυρνώντας στον Ασφοδελό Λειμώνα )
με μάτια _ χάντρες που άστραφταν όπως του αρπακτικού.

_”Ζωή μου ο Άδης απαιτεί! Μα χάρη παίρνω εάν βρεθεί
ο εθελοντής που θέση μου θα πάρει” επαίτησε
και ήταν ολόκληρος, τη νεαρή κοιτάζοντας γυναίκα του,
μια αισχύνη αναίσχυντη.
_”Ταξίδι ο Θάνατος• το ξεκινώ _ πριν με τελειώσει εκείνο!”
Η Άλκηστη χαμογέλασε σαν το παιδί που ένα καινούριο

δέχεται παιγνίδι κι έκοψε μιαν αχτίδα φώς• με αυτήν,
σαν έδεσε μπαλόνι γαλαζόλευκου Ουρανού,
λουλούδι κατακόκκινο κρατώντας στ’ άλλο χέρι,
προχώρησε _ η Πανέμορφη _ στον Κόσμο των Ασφόδελων
την ξεγνοιασιά της σμίγοντας με τη δική τους.

* Οι Ασφόδελοι, το γνωστό νεκρολούλουδο των αρχαίων ( στα χωριά
της Κέρκυρας οι γέροι τους λένε σπερδούκλους ) βρίσκονται σε πλήρη
ανθοφορία τον Μάρτη και τον Απρίλη. Μέσα στην οργιαστική βλάστηση
της Άνοιξης λάμπουν πανέμορφοι και τ’ αστερόμορφα λουλούδια τους
είναι γεμάτα ζωή _ κίνηση _ βούισμα καθώς αμέτρητες μέλισσες τους
δείχνουν την προτίμησή τους.

Διάττων αστήρ

Πυρακτωμένο το σώμα μου τα μόριά σου ιονίζει,
ταχύτητα ανιχνεύσιμη με γυμνό μάτι,
εμφανίστηκα ξαφνικά στο σκοτεινό ουρανό σου,
φωτεινό σημάδι σε κάθετη τροχιά καθορισμένος ο προορισμός.
Μεγάλο το ταξίδι από την απεραντοσύνη του κόσμου έρχομαι.
Σε συναντήσεις με άλλα αστέρια κομμάτια τους επιτήδεια έκλεψα,
σέρνοντας στην ουρά μου απατηλό φως εμπειριών πάνω σου έλαμψα.
Όπως εμφανίζομαι έτσι και φεύγω ξαφνικά… μόνος…
Γελάστηκες; μήπως κομήτης ήμουν τελικά καταστροφικός;
Η σύγκρουση που ακολουθεί κοσμογονική.
Προστατευμένη στη μέγιστη δυνατή πυκνότητα της ύλης σου,
στην ελάχιστη εντροπία του σύμπαντός σου,
το «πρωταρχικό άτομό» σου εξερράγη.
Γέννησες γαλαξίες και άστρα στο big bang σου.